5ο Γυμνάσιο Θεσσαλονίκης

Η διευθύντρια του σχολείου μας, κ. Λυκάρτση, παραχώρησε μια αποκλειστική συνέντευξη στη μαθήτρια του Γ3, Ολυμπία Μπασματζίδου. Μας μίλησε για το νέο της εφηβικό βιβλίο, για τον λογοτεχνικό μας όμιλο, αλλά και για πολλά άλλα ενδιαφέροντα θέματα!

 Η Συγγραφή & η Έμπνευση

-Πώς προέκυψε η ανάγκη σας να εκφραστείτε μέσα από τον γραπτό λόγο; Ήταν ένα όνειρο από τα μαθητικά σας χρόνια;

Είναι αλήθεια ότι βρήκα πολύ νωρίς, το δρόμο για τη βιβλιοθήκη (τόσο του σπιτιού όσο και τη δανειστική).  Για να καταλάβεις ήμουν από τα παιδάκια, που, όταν τα ρωτούσαν, αν θέλουν για δώρο ένα παιχνίδι ή ένα βιβλίο, διάλεγαν το δεύτερο (κάποιες φορές το μετάνιωνα βέβαια, ανάλογα με το βιβλίο!). Μου άρεσε πολύ να διαβάζω και φωναχτά. Οπότε κάτι θα έκανα σίγουρα με τις λέξεις, όπως άλλοι εκφράζονται με τις νότες ή με τα χρώματα.

- Πού βρίσκετε τον χρόνο και την ησυχία για να γράψετε, δεδομένου του απαιτητικού σας προγράμματος στο σχολείο μας;

Δε βρίσκω ούτε τον χρόνο ούτε την ησυχία στην καθημερινότητά μου, όπως ξέρετε! Μάλλον γι’ αυτό το συγγραφικό μου έργο θα μείνει μικρό σε αριθμό…

-Υπάρχουν στιγμές ή διάλογοι μέσα στο σχολείο που έγιναν αργότερα πηγή έμπνευσης για τις ιστορίες σας;

Το «Είσαι μικρός και δε χωράς» έχει πολλές σκηνές βγαλμένες από τη ζωή μέσα σε ένα ελληνικό σχολείο. Το εκπαιδευτικό μας σύστημα, με τα καλά και τα στραβά του, είναι το πλαίσιο του βιβλίου, αλλά δεν υπάρχει κάποια σκηνή που να προέκυψε μέσα από την καθημερινότητά μας στο 5^ο Γυμνάσιο. Όχι ότι δεν είστε αρκετά εμπνευστικοί, κάθε άλλο!!

-Ο τίτλος του βιβλίου σας, «Είσαι μικρός & δε χωράς», είναι πολύ δυνατός. Τι θέλατε να νιώσει ένας έφηβος διαβάζοντάς τον;

Ότι είναι εντάξει να μη χωράς πουθενά στην εφηβεία σου, ούτε στο σπίτι ούτε στο σχολείο ούτε καν στο σώμα σου. Ότι ακόμα κι αν νιώθεις κάποιες στιγμές ασφυξία, είναι φυσιολογικό τελικά. Είναι ζόρικο, όσο και συναρπαστικό, το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση και εντελώς διαφορετικό για τον καθένα και την καθεμιά.

-Το βιβλίο πραγματεύεται την εφηβεία. Πόσο δύσκολο ήταν να «μπείτε» ξανά στην ψυχολογία ενός παιδιού αυτής της ηλικίας για να αποδώσετε την ιστορία;

Δεν αισθάνθηκα να δυσκολεύομαι και πολύ με δεδομένο ότι καθημερινά έρχομαι σε επαφή με 200 περίπου εφήβους τα πρωινά και με τον έφηβο ακόμα γιο μου τα απογεύματα. Θέλω να πω ότι η γλώσσα και οι προσλαμβάνουσες των σημερινών εφήβων, ως ένα βαθμό μου είναι οικεία. Αυτό που δεν περίμενα ήταν ότι γράφοντας το βιβλίο, θα επέστρεφα στην δική μου παιδική και εφηβική ηλικία, τόσο διαφορετική σε πολλά τόσο παρόμοια σε άλλα από την δική σας. Και έχει ενδιαφέρον ότι έτσι το διάβασαν, από την μεριά του εφήβου μαθητή και όχι του ενήλικα τελικά, και αρκετοί από τους καθηγητές σας.

-Αν ο κεντρικός ήρωας του βιβλίου σας ερχόταν σήμερα στο γραφείο σας ως μαθητής, τι συμβουλή θα του δίνατε;

Συμβουλή δεν ξέρω, αν θα του έδινα, μάλλον θα μιλούσαμε για τη μουσική που ακούει και θα του πρότεινα κι άλλα τραγούδια. Πάντως ο Λούκα δύσκολα, πιστεύω, θα χτυπούσε την πόρτα της διευθύντριας. Το πιο πιθανό είναι να πιάναμε κουβέντα στην αυλή ή στις πρόβες για καμιά εκδήλωση.

Ο ρόλος της Διευθύντριας

-Πώς ισορροπείτε ανάμεσα στην πειθαρχία που απαιτεί ο ρόλος της διευθύντριας και στην ευαισθησία μιας συγγραφέα;

Αυτή είναι μια πραγματικά δύσκολη ερώτηση, Ολυμπία. Με απασχολεί κι εμένα ιδιαίτερα όταν ο ένας ρόλος συγκρούεται με τον άλλον και συμβαίνει συχνά. Ίσως όμως και να αλληλοσυμπληρώνονται με έναν τρόπο. Θέλω να πω ότι οι διευθυντές των σχολείων και γενικότερα όσοι βρίσκονται σε θέση ευθύνης, για μένα πρέπει αδιαπραγμάτευτα να προσεγγίζουν τα πράγματα με ευαισθησία κι όχι μόνο με τον κανονισμό στο χέρι. Από την άλλη χρειάζονται και οι συγγραφείς την πειθαρχία, το πρόγραμμα και κάποιες προσωπικές θυσίες. Δεν νομίζω ότι ζουν ανέμελα και εκτός πλαισίου περιμένοντας απλώς να τους επισκεφθεί η έμπνευση…

-Τι είναι αυτό που απολαμβάνετε περισσότερο στην καθημερινή επαφή σας με εμάς τους μαθητές;

Η φίλη μου (και εικονογράφος στο πρώτο βιβλίο) Στεφανία Βελδεμίρη συχνά λέει ότι τα παιδιά είναι οι καλύτεροι άνθρωποι και συμφωνώ μαζί της. Στην καθημερινή μας επαφή απολαμβάνω το χιούμορ σας, την ασταμάτητη ενέργεια και κάποιες συζητήσεις μέσα στην τάξη. Να ξέρετε ότι το μάθημα με χαλαρώνει και μου γεμίζει τις μπαταρίες. Η δουλειά στο γραφείο είναι σαφώς πιο βαρετή και κουραστική και δεν μου αφήνει και περισσότερο χρόνο για σας.

-Ποιο είναι το προσωπικό σας όραμα για το 5ο Γυμνάσιο; Πώς ονειρεύεστε το σχολείο μας σε λίγα χρόνια;

Θα ήθελα ιδανικά ένα σχολείο, του οποίου οι απόφοιτοι να ξεχωρίζουν για τις αξίες τους και για τη συμπεριφορά τους απέναντι στους άλλους και στο περιβάλλον. Ονειρεύομαι ακόμα ένα σχολείο εξωστρεφές, σε επαφή και αλληλεπίδραση με τη γειτονιά, την πόλη και τον κόσμο γύρω μας. Με αυτό το σκεπτικό ετοιμάζουμε και την πρώτη μας αδελφοποίηση αυτήν την άνοιξη με ένα Γυμνάσιο της Κύπρου, σας δίνω και αποκλειστική είδηση για την εφημερίδα σας!

-Ο όμιλος φιλαναγνωσίας «Και όμως διαβάζουν» είναι μια πολύ ζωντανή ομάδα. Πώς βλέπετε την ανταπόκριση των παιδιών στη λογοτεχνία σήμερα;

Πάντα (και στη δική μου εποχή, όταν πήγαινα σχολείο) ήταν ένα μικρό ποσοστό τα παιδιά που διάβαζαν λογοτεχνία. Αυτός ο όμιλος ήταν ένα στοίχημα που κερδήθηκε με όλους όσους επιμένουν ότι η generation Z δεν διαβάζει καθόλου και καταναλώνει μόνο εικόνες. Τον τίτλο «Και όμως διαβάζουν» τον δώσαμε, όταν συναντήσαμε με την κ. Παπακυριακού μια ομάδα παιδιών (κοριτσιών στην πλειοψηφία) με τεράστια όρεξη να μείνουν μετά το σχολείο, να διαβάσουν, να συζητήσουν, να αλληλεπιδράσουν με τη σύγχρονη λογοτεχνία για νέους με τρόπο ουσιαστικό και ζωντανό. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία αυτή η ομάδα, που φέτος διπλασιάστηκε σε αριθμό ατόμων.

- Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να βοηθήσει έναν μαθητή να διαχειριστεί τις δυσκολίες της καθημερινότητας;

Ναι, όχι μόνο η λογοτεχνία, η Τέχνη γενικότερα. Το απαιτητικό πρόγραμμα σπουδών οι επιπλέον δραστηριότητες, η κυριαρχία των social έρχονται να προστεθούν στα ζόρια της εφηβείας και νομίζω η Τέχνη είναι το απαραίτητο αντίβαρο για κάποια ισορροπία. Ακόμα κι ένα τραγούδι, μια εικόνα ή τρεις στίχοι από ένα ποίημα έχουν τη δύναμη να μας αλλάξουν τη μέρα.

- Θα θέλατε να μοιραστείτε μαζί μας μια στιγμή από τις συναντήσεις του ομίλου που σας συγκίνησε ή σας εξέπληξε ευχάριστα;

Είναι αρκετές, αλλά ξεχωρίζω το βράδυ της περσινής Παγκόσμιας Μέρας Παιδικού Βιβλίου (2 Απριλίου), όταν οι έφηβοι του ομίλου έφεραν μαζί τους στην Καστοριά το αγαπημένο τους παιδικό βιβλίο και το παρουσίασαν στην ομάδα φορώντας τις πιτζάμες τους. Καθώς μιλούσατε, μπορούσα να φανταστώ το χτεσινό παιδί, αλλά έβλεπα κι έναν/μία αυριανό ενήλικα από αυτούς/ές, που θα αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο. Δεν το καταλάβατε, αλλά συγκινήθηκα λίγο!

Ελπίζουμε να σας φάνηκαν ενδιαφέροντα όσα μας είπε η κ. Λυκάρτση και να μάθατε κάτι παραπάνω για την πλευρά της ως συγγραφέας, αλλά και για τον λογοτεχνικό μας όμιλο.