Μάνα, Μητέρα, Μανούλα, Μαμά
στα μάτια κάθε παιδιού η δική του μητέρα, φαντάζει η πιο καλή, η πιο γλυκιά, η πιο όμορφη, η μία και ΜΟΝΑΔΙΚΗ! Το ίδιο ισχύει και για τις μανούλες το δικό της παιδί είναι το παιδί, που όμοιό του δεν υπάρχει… και το έχει κάθε μητέρα.
Με όποιον τρόπο και αν δόθηκε ο ρόλος της μητέρας, βιολογικό ή όχι, όταν σου έχει δοθεί η ευκαιρία να μεγαλώσεις ένα παιδί, τα συναισθήματα είναι υπέροχα και συγκλονιστικά. Η παρουσία της Μάνας είναι πάντα σημαντική. Μια παροιμία λέει: «ο Θεός έφτιαξε τις μανάδες, γιατί δεν μπορούσε να είναι παντού».
Η μητρότητα είναι ευθύνη όχι μόνο για τον εαυτό σου, αλλά και ενός πλάσματος που εξαρτάται, ειδικά τον πρώτο καιρό, αποκλειστικά από σένα. Πολλές φορές με τη βίωση της μητρότητας, εκτιμούμε, κατανοούμε και σεβόμαστε περισσότερο τη μητρότητα της δικής μας μητέρας. Η κάθε Μανούλα είναι μοναδική, ξεχωριστή για το παιδί της κι η αγκαλιά της καταφύγιο, όσο κι αν μεγαλώνουμε.
Η Μητέρα αξίζει να γιορτάζει κάθε μέρα, ας μην ξεχνάμε να τις χαρίζουμε ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά σαν επιβράβευση για όσα στερήθηκε, έκανε και κάνει για μας.
Χρόνια πολλά, σε όλες τις Μαμάδες !
Αν ένα παιδί μπορούσε να περιγράψει, τι θα ήθελε να προσέξει η μαμά του, καθώς το μεγαλώνει, θα συνοψίζονταν στα εξής:
Μαμά μου, μην ξεχνάς…
Από τον ΡΟΥΝΤΟΛΦ ΝΤΡΑΪΚΩΡΣ*
Μη με παραχαϊδεύεις. Ξέρω πολύ καλά πως δεν πρέπει να μου δίνεις πάντα ότι σου ζητώ. Σε δοκιμάζω μονάχα για να δω.
Μη διστάζεις να είσαι σταθερή μαζί μου. Το προτιμώ. Με κάνεις να νοιώθω περισσότερη σιγουριά.
Μη με κάνεις να νιώθω μικρότερος από ότι είμαι. Αυτό με σπρώχνει να παριστάνω καμιά φορά το «σπουδαίο».
Μη μου κάνεις παρατηρήσεις μπροστά στον κόσμο, αν μπορείς. Θα προσέξω περισσότερο αυτά που θα μου πεις, αν μου μιλήσεις ήρεμα μια στιγμή που θα είμαστε οι δυο μας.
Μη μου δημιουργείς το αίσθημα πως τα λάθη μου είναι αμαρτήματα. Μπερδεύονται έτσι μέσα μου όλες οι αξίες που έχω μάθει ν’ αναγνωρίζω.
Μην αναστατώνεσαι τόσο όταν σου λέω «δεν σε χωνεύω». Δεν απευθύνομαι σε σένα αλλά στη δύναμη που έχεις να μου εναντιώνεσαι.
Μη με προστατεύεις πάντα απ’ τις συνέπειες. Χρειάζεται καμιά φορά να πάθω για να μάθω.
Μη δίνεις μεγάλη σημασία στις μικροδιαθέσεις μας. Καμιά φορά δημιουργούνται ίσα-ίσα για να κερδίσω την προσοχή που ζητούσα.
Μη μου κάνεις συνεχώς παρατηρήσεις. Γιατί τότε θα χρειαστεί να προστατέψω τον εαυτό μου, κάνοντας τον κουφό.
Μη μου δίνεις επιπόλαιες υποσχέσεις. Νιώθω πολύ περιφρονημένος, όταν δεν τις κρατάς.
Μην υπερτιμάς την τιμιότητά μου. Συχνά οι απειλές σου με σπρώχνουν στην ψευτιά.
Μην πέφτεις σε αντιφάσεις. Με μπερδεύεις έτσι, αφάνταστα και με κάνεις να χάνω την πίστη μου σ’ εσένα.
Μη με αγνοείς, όταν σου κάνω ερωτήσει. Αν κάνεις κάτι τέτοιο, θα ανακαλύψεις πως θ’ αρχίσω να παίρνω τις πληροφορίες από άλλες πηγές.
Μην προσπαθείς να με κάνεις να πιστέψω πως είσαι τέλεια ή αλάνθαστη. Είναι σοκ για μένα όταν ανακαλύπτω, πως δεν είσαι ούτε το ένα , ούτε το άλλο.
Μη διανοηθείς ποτέ, πως θα πέσει η υπόληψή σου , αν μου ζητήσεις συγγνώμη. Μια τίμια αναγνώριση ενός λάθους σου, μου δημιουργεί πολύ θερμά αισθήματα απέναντί σου.
Μην ξεχνάς πως μου αρέσει να πειραματίζομαι. Χωρίς αυτό δεν μπορώ να ζήσω. Σε παρακαλώ παραδέξου το.
Μην ξεχνάς πόσο γρήγορα μεγαλώνω. Θα πρέπει να σου είναι δύσκολο να κρατήσεις το ίδιο βήμα με μένα, αλλά προσπάθησε, σε παρακαλώ.
Μην ξεχνάς, πως δεν θα μπορέσω ν’ αναπτυχθώ χωρίς πολύ κατανόηση κι ΑΓΑΠΗ, αυτό όμως δεν χρειάζεται να στο πω, έτσι δεν είναι;
*(Ο Ρούντολφ Ντράικωρς, ήταν ψυχίατρος και παιδαγωγός. Προσέγγισε την εκπαίδευση από μια άλλη οπτική γωνιά, δίνοντας έμφαση στην ισοτιμία, την ενθάρρυνση και τη δημοκρατική διαπαιδαγώγηση, με βιβλία όπως «Το παιδί: Μια νέα αντιμετώπιση».)
