Μιλούν δυνατά
Μα δε λένε τίποτα
Ντύνουν το φόβο με σημαίες
και το βαφτίζουν «τάξη».
Οι φωνές που διαφέρουν
τις σβήνουν σαν σπίθες πριν γίνουν φωτιά
Κι οι άνθρωποι…
Φοβούνται να θυμηθούν
Ότι κάποτε οι τοίχοι είχαν χρώμα.
Ο φασισμός δεν έρχεται πάντα με βήμα
Στρατιωτικό.
Μερικές φορές φοράει ένα χαμόγελο,
μιλά για «ασφάλεια»,
και ζητά σιωπή.
Μα η σιωπή…
Είναι πάντα το πρώτο του όπλο.
Κι όσο υπάρχουν στόματα που ψιθυρίζουν
«όχι»,
ακόμα κι αν τρέμουν,
ο κόσμος δεν θα σβήσει.
Ποίηση: Φιόνα Μ.
Σκίτσα: Στέφανος Τζίτζικας
