Σε έναν σπασμένο χρόνο, ένα μικρό, φτωχό, πετρόχτιστο μέρος της Ουάσινγκτον ξάφνου φωτίστηκε λαμπρά.
Ήρθε το τσίρκο…
Δεν ήταν συνηθισμένο, όχι.
Είχε μαγικά, εξωπραγματικά πλάσματα,
όντα που ο νους ενός απελπισμένου, μίζερου, άκαρδου, πονεμένου ανθρώπου που… χωρίς την ελπίδα ως οδηγό, δεν το έβλεπε καθαρά.
Δεν έβλεπε καθαρά τη μαγεία.
Δεν έβλεπε καθαρά τους χορευτές πάνω στις φλεγόμενες κόκκινες, γυαλιστερές ρόδες.
Δεν έβλεπε καθαρά τη φωτιά που δεν έκαιγε καμία τρίχα από το σώμα των μελών του τσίρκου.
Δεν έβλεπε καθαρά τα αδιαπέραστα μάτια των πολύχρωμων ζαχαρωτών που ποτέ δε δάκρυσαν.
Δεν έβλεπε καθαρά την πραγματική μαγεία στα χαμόγελα των αθώων, ελπιδοφόρων, άκακων παιδιών.
Δεν μπορούσε να δει κατάματα τον δαμαστή των άγριων δράκων.
Μόνο τα παιδιά μπορούσαν.
Γιατί, αυτά είναι αθώα.
Βλέπουν καθαρά τον φανταστικό κόσμο.
Διαισθάνονται πραγματικά τη μαγεία του ξεχωριστού τσίρκου σε έναν γκρίζο κόσμο που οι μεγάλοι θεωρούν απλά… σπασμένο.
Ήρθε το τσίρκο της ελπίδας!
Της Ευριδίκης Μαρίας Ορνεράκη
