Μερικές μέρες,
Δεν ψάχνω να καταλάβω τίποτα.
Απλώς αφήνομαι.
Στα βήματα,
Στον ήλιο που παίζει με τη σκιά μου,
Τους ανθρώπου που περνούν
Και δε θα μάθω ποτέ τα ονόματά τους.
Δε χρειάζεται πάντα να έχει νόημα.
Μερικές φορές,
Η ησυχία είναι απλώς…
Μια ανάσα που έμεινε μισή.
Κι εγώ εκεί…
Κάπου στο ενδιάμεσο του «είμαι» και του «γίνομαι»,
χαμογελώ
Φιονα Μ.
