Το φετινό μας περιοδικό «ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ senior»  αποτελεί φυσική εξέλιξη και συνέχεια της περσινής μας προσπάθειας «ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ junior«. Πιο ώριμοι και ώριμες φέτος αποφασίσαμε να συνεχίσουμε τη δημοσιογραφική μας καριέρα με πλουσιότερη θεματογραφία, με μαζικότερη συμμετοχή και περίσσιο μεράκι! Χώρος δημιουργικής έκφρασης και δημοσιοποίησης των προβληματισμών, των απόψεων, της καλλιτεχνικής έκφρασης, των συναισθημάτων των μαθητών και μαθητριών της Β΄ τάξης του 1ου Γυμνασίου Συκεών.

Η θεματολογία του περιοδικού περιλαμβάνει θέματα ενδιαφέροντος των μαθητών και μαθητριών σε σχέση με όσα σκέφτονται, όσα νιώθουν, όσα συμβαίνουν στην επικαιρότητα, όσα γίνονται στο σχολείο και στην κοινωνία, με αφορμή τα γνωστικά αντικείμενα που διδάσκονται κι όχι μόνο.

Καταφέραμε να

• Να εμπλουτιστεί με περισσότερα θέματα και να καλύψει μια πιο ευρεία θεματολογία.
• Να εμπνεύσει μικρούς και μικρές δημοσιογράφους, να δημιουργήσει ποιητές και συγγραφείς.
• Να αποτελέσει φιλόξενο χώρο ελεύθερης και δημιουργικής έκφρασης απόψεων, θέσεων και προτάσεων από περισσότερους μαθητές και μαθήτριες.
• Να συνδέσει τη διδασκαλία με την ενεργό συμμετοχή.
• Να συμβάλλει, ώστε το σχολείο να γίνει πιο ευχάριστο και δημιουργικό για όλους μας, μαθητές και μαθήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες.
• Να είναι μια «ανοιχτή αγκαλιά», πέρα και μακριά από βαθμούς και διαγωνίσματα.

Κι όπως καταλήξαμε στην τάξη: «Επειδή πιστεύουμε ότι η αίσθηση του τυπωμένου εντύπου είναι ιδιαίτερη, αποφασίσαμε να την εκδώσουμε. Η εφημερίδα που θα κρατάμε στα χέρια μας μετά από χρόνια θα είναι το ενθύμιό μας από την Β΄τάξη του 1ου γυμνασίου Συκεών. Θα μας θυμίζει φίλους και φίλες, συμμαθητές και συμμαθήτριες, καθηγητές και καθηγήτριες. Θα την δουν και θα χαρούν με την δημιουργία μας γονείς, φίλοι και συγγενείς, παππούδες και γιαγιάδες μας. Έτσι, λοιπόν, αποφασίσαμε ότι θέλουμε να την εκδώσουμε οπωσδήποτε και χωρίς δεύτερη σκέψη. »

Υπεύθυνη καθηγήτρια: Ευδοξία Θεοδωρίδου

Συντακτική Ομάδα: Άννα Ανδρέογλου, Θανάσης Δανιηλίδης, Αιμιλία Δεμερτζίδου, Λήδα Ιωαννίδου, Μυρτώ Καραγεωργάκη, Ελένη Κιοσσέ, Ελισάβετ Μαραγκού.

Ρίξτε μια ματιά και ξεφυλλίστε το!

ΚΑΤΑ…ΤΕΙΧΗ senior

Η τηλεόραση έκανε την εμφάνισή της στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Η ανάπτυξη της ήταν πολύ αργή σε σχέση με άλλες χώρες λόγω οικονομικών και πολιτικών προβλημάτων της εποχής. Στη διάρκεια της χούντας χρησιμοποιήθηκε από το στρατό κυρίως ως μέσο προπαγάνδας και δευτερευόντως πληροφόρησης. Τα κανάλια ήταν κρατικά και μόνο δύο: η ΕΙΡΤ και το κανάλι των ενόπλων δυνάμεων, η ΥΕΝΕΔ.

Στην αρχή η χρήση της ήταν περιορισμένη και οι συσκευές τηλεόρασης ήταν σπάνιες. Υπήρχαν σε καφενεία και σε λίγα σπίτια, όπου οι άνθρωποι μαζεύονταν παρέες παρέες για να παρακολουθήσουν τα προγράμματα.

Πολλοί άνθρωποι την είδαν ως ένα θαύμα, ενώ άλλοι την έβλεπαν με φόβο. Αρχικά η τηλεόραση μετέδιδε κυρίως δελτία ειδήσεων και κάποια πολιτιστικά προγράμματα. Οι ελληνικές σειρές εμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1970. Η αποστρατιωτικοποίηση της ΥΕΝΕΔ πραγματοποιήθηκε το 1982 και μετονομάστηκε σε ΕΡΤ2, ενώ η ΕΡΤ σε ΕΡΤ1.

Η τηλεόραση απέκτησε κυρίαρχο ρόλο στην ελληνική κοινωνία μετά την έλευση της ιδιωτικής τηλεόρασης το 1989. Τότε το τηλεοπτικό τοπίο άλλαξε σταδιακά φέρνοντας περισσότερα κανάλια και προγράμματα αυξάνοντας ταυτόχρονα και την επιρροή της. Το Mega ήταν ο πρώτος ιδιωτικός τηλεοπτικός σταθμός που λειτούργησε στην Ελλάδα, εγκαινιάζοντας την εποχή της ιδιωτικής τηλεόρασης στη χώρα μας.

Η ποιότητα σταδιακά από τότε πέφτει, για την εξασφάλιση διαφημιστικών εσόδων. Οι ειδήσεις στρέφονται στη δραματοποίηση θεμάτων εθνικισμού και κοινωνικού αποκλεισμού. Επιλέγεται ο ρατσιστικός, συντηρητικός λόγος, με στόχο τις υψηλές τηλεθεάσεις. Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των ΜΜΕ οργιάζει.

Ελισάβετ Μαραγκού

Η τηλεόραση εκτός από μέσο ενημέρωσης αποτελεί και μέσο χειραγώγησης. Προβάλλει μη ρεαλιστικές καταστάσεις με αποτέλεσμα να προκαλεί στους θεατές μη επιτεύξιμες προσδοκίες και πλασματικές ανάγκες. Πολύ συχνά οι διαφημίσεις οδηγούν τους ανθρώπους στην επιθυμία αγοράς μη αναγκαίων αγαθών και κατ’ επέκταση στον υπερκαταναλωτισμό.

Παράλληλα ένας τρόπος χειραγώγησης είναι μέσω των ειδήσεων. Άλλοτε υπερφορτώνουν τα νέα με υπερβολικές πληροφορίες, με σκοπό να τρομοκρατήσουν τους θεατές και άλλες φορές παραλείπουν σημαντικά γεγονότα, ώστε να τους κρατήσουν σε άγνοια. Για τους λόγους αυτούς οφείλουμε να επεξεργαζόμαστε και να φιλτράρουμε όσα προβάλλονται στην τηλεόραση. Πρέπει να έχουμε αυτογνωσία και σιγουριά στις πεποιθήσεις μας, ώστε να μην επηρεαζόμαστε τόσο εύκολα. Αν αντιληφθούμε τη δύναμη που ασκεί η τηλεόραση στη ζωή μας και επιλέξουμε να αγνοήσουμε τα αρνητικά της, μπορεί άφοβα να λειτουργήσει θετικά. Με κριτικό μάτι θα είμαστε «πιο σωστοί» τηλεθεατές!

">

Μερικές χρήσιμες πληροφορίες

• Οι επαχθείς όροι της Συνθήκης των Βερσαλιών που επιβλήθηκαν στη Γερμανία μετά τον Α’ Παγκόσμιο.
• Η επεκτατική πολιτική των χωρών του φασιστικού Άξονα: Γερμανία, Ιταλία, Ιαπωνία.

Η Γερμανία στον πόλεμο

• Ξεκίνησε την 1η Σεπτεμβρίου 1939, με τη μέθοδο του αστραπιαίου πολέμου (blitzkrieg).
• Σε λιγότερο από ένα μήνα, η Βέρμαχτ είχε καταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της χώρας.
• Οι Σοβιετικοί εισέβαλαν από τα ανατολικά στις 18 Σεπτεμβρίου, σύμφωνα με τη συμφωνία.

Γερμανική προέλαση στη Δύση (1940):

Κατακτήθηκαν από τους Γερμανούς:

• Δανία
• Νορβηγία
• Βέλγιο
• Ολλανδία
• Λουξεμβούργο
• Γαλλία (τέλος Ιουνίου 1940)
• Η γραμμή Μαζινό κατέρρευσε.

Στόχος τα Βρετανικά νησιά:

• Μάχη της Αγγλίας (1940):
• Λουφτβάφε βομβάρδισε σφοδρά το Ηνωμένο Βασίλειο.
• Οι Βρετανοί αντιστάθηκαν επιτυχώς.
• Ο Χίτλερ αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τα σχέδια απόβασης στα τέλη του 1940

Αντίδραση των Συμμάχων:

• Η Γαλλία και η Μεγάλη Βρετανία κήρυξαν πόλεμο κατά της Γερμανίας στις 3 Σεπτεμβρίου 1939.

Η Ιταλία εισήλθε στον πόλεμο στις 10 Ιουνίου 1940, με επιθέσεις σε βρετανικές βάσεις στη Βόρειο Αφρική. Στις 28 Οκτωβρίου οι Ιταλοί επιτίθενται κατά της Ελλάδας, μετά το «ΟΧΙ» του δικτάτορα Μεταξά.

Ο ελληνικός στρατός δίνει σκληρές μάχες στην Πίνδο και γρήγορα ανατρέπει την κατάσταση, περνώντας στην επίθεση. Περιορίζει τους Ιταλούς εισβολείς μέσα στο Αλβανικό έδαφος και απελευθερώνει πόλεις και χωριά της Βορείου Ηπείρου. Η εαρινή επίθεση των Ιταλών (9 Μαρτίου 1941) αποτυγχάνει και προ του κινδύνου να κατανικηθεί και εξευτελιστεί ένα μέλος του Άξονα, η Γερμανία κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Ελλάδας (6 Απριλίου 1941).

Κατοχή της Ελλάδας στον Β” Παγκόσμιο Πόλεμο:

• 27 Απριλίου 1941:
• Οι Γερμανοί μπαίνουν στην Αθήνα.
• 30 Μαΐου 1941:
• Οι Γερμανοί καταλαμβάνουν την Κρήτη, ολοκληρώνοντας την κατάληψη της Ελλάδας.
• Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1943:

Η Ελλάδα βρισκόταν υπό τριπλή κατοχή:

• Γερμανική
• Ιταλική
• Βουλγαρική

Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας (Σεπτέμβριος 1943): Η χώρα βρέθηκε υπό Γερμανο-Βουλγαρική κατοχή.

Οκτώβριος 1944:

• Τερματίστηκε η γερμανική κατοχή στην Ελλάδα.

•  Ο ιαπωνικός στόλος επιτίθεται ξαφνικά στο Περλ Χάρμπορ της Χαβάης και καταστρέφει τον στόλο των Ηνωμένων Πολιτειών.
• Το γεγονός προκαλεί σοκ και συνταράσσει την αμερικανική κοινή γνώμη.
• Ο πρόεδρος Φραγκλίνος Ρούζβελτ πείθει το Κογκρέσο να κηρύξει πόλεμο στον Άξονα.
• 11 Δεκεμβρίου 1941: Οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέρχονται επισήμως στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Συμμάχων.
• Η απόφαση των ΗΠΑ να εισέλθουν στον πόλεμο αλλάζει τις ισορροπίες υπέρ των Συμμαχικών Δυνάμεων και εις βάρος του Άξονα.

Νοέμβριος 1942: Οι βρετανικές δυνάμεις υπό τον στρατηγό Μοντγκόμερι αποκτούν την πρωτοβουλία στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής, μετά τη δεύτερη Μάχη του Ελ Αλαμέιν.

Στο Ανατολικό Μέτωπο, οι Γερμανοί προχωρούν και φθάνουν στα πρόθυρα της Μόσχας, κυριεύουν την Κριμαία, φθάνουν στον Καύκασο και πολιορκούν το Στάλινγκραντ.

2 Φεβρουαρίου 1943: Ο Κόκκινος Στρατός ανατρέπει τη γερμανική επίθεση στο Στάλινγκραντ.

Από τον Ιούλιο του 1943, ο Κόκκινος Στρατός ξεκινά αντεπίθεση.

• 7 Ιουλίου 1943: Τα συμμαχικά στρατεύματα πραγματοποιούν απόβαση στη Σικελία.
• Η απόβαση αυτή οδηγεί στην πτώση του Μουσολίνι στις 25 Ιουλίου 1943.
• Ο στρατάρχης Πιέτρο Μπαντόλιο αναλαμβάνει την εξουσία στην Ιταλία και υπογράφει ανακωχή με τους Συμμάχους στις 3 Σεπτεμβρίου 1943.
• Στο διάστημα αυτό, οι Ρώσοι απωθούν τους Γερμανούς από τα εδάφη τους.
• Σταδιακά, οι χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Ρουμανία, Τσεχοσλοβακία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Γιουγκοσλαβία) απελευθερώνονται από την προέλαση των σοβιετικών στρατευμάτων.
• Ως αποτέλεσμα, ο γερμανικός στρατός αποχωρεί από την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944.

6 Ιουνίου 1944: Η συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία (D-Day) οδηγεί στην απελευθέρωση των χωρών της Δυτικής Ευρώπης.

26 Απριλίου 1945: Αγγλικές, αμερικανικές και γαλλικές δυνάμεις ενώνουν τις δυνάμεις τους στον ποταμό Έλβα με τον Κόκκινο Στρατό.

30 Απριλίου 1945: Ο Χίτλερ αυτοκτονεί στο Βερολίνο.

28 Απριλίου 1945: Ο Μουσολίνι εκτελείται από τους παρτιζάνους στην Ιταλία.

2 Μαΐου 1945: Ολοκληρώνεται η κατάληψη του Βερολίνου.

7 Μαΐου 1945: Οι Γερμανοί παραδίδονται άνευ όρων στους Συμμάχους, και ο πόλεμος στην Ευρώπη λήγει.
Στο μέτωπο του Ειρηνικού, οι Ιάπωνες καταλαμβάνουν χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Μαλαισία, η Σιγκαπούρη, η Βιρμανία και μέρος της Κίνας. Παρά την παράδοση της Γερμανίας, οι Ιάπωνες συνεχίζουν τον πόλεμο.

6 Αυγούστου 1945: Οι ΗΠΑ ρίχνουν την πρώτη ατομική βόμβα στη Χιροσίμα.

9 Αυγούστου 1945: Μια δεύτερη ατομική βόμβα ρίχνεται στο Ναγκασάκι.
Ταυτόχρονα, οι Σοβιετικές δυνάμεις επιτίθενται και κυριεύουν τη Μαντζουρία.

Η Ιαπωνία αναγκάζεται να συνθηκολογήσει.
2 Σεπτεμβρίου 1945: Η επίσημη τελετή παράδοσης της Ιαπωνίας λαμβάνει χώρα στο αμερικανικό πολεμικό πλοίο «Μιζούρι» στον κόλπο του Τόκιο

Στις μέρες μας, οι πόλεμοι καταστρέφουν και το περιβάλλον εκτός από τις ψυχές μας. Έχουν πολλές επιπτώσεις στην γη μας και συμβάλουν κρίσιμα στην καταστροφή της. Επηρεάζουν όλες τις πτυχές της, είτε άμεσα είτε έμμεσα, και φέρνουν τον πλανήτη ένα βήμα πιο κοντά στο τέλος.

Η ρύπανση ξεκινάει πριν από τον ίδιο τον πόλεμο. Μόνο η εκπαίδευση για την χρήση στρατιωτικών οχημάτων και όπλων οδηγεί σε δραματική άνοδο εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα. Δεν είναι μόνο αυτό όμως, καθώς η κατασκευή στρατιωτικών υποδομών επίσης μολύνει. Τεράστιες εκτάσεις γης και θάλασσας αλλοιώνονται και καταστρέφονται για να χτιστούν λειτουργικές εγκαταστάσεις, και αργότερα ρυπαίνονται από τα περισσευούμενα οικοδομικά υλικά και απόβλητα.

Η μάστιγα των βομβαρδισμών

Οι επιπτώσεις κορυφώνονται κατά την διάρκεια του ίδιου του πολέμου φυσικά. Από τότε που οι άνθρωποι κατάφεραν κάτι τόσο αξιόλογο όπως η αεροπορία, αποφάσισαν να το χρησιμοποιήσουν ως όπλο. Εδώ και έναν περίπου αιώνα οι ρίψεις βομβών από αεροπλάνα, πράξη γνωστή και ως βομβαρδισμοί, έχουν γίνει μάστιγα στον ανθρώπινο πληθυσμό. Πρόσφατα όμως ανακαλύφτηκαν και οι τραγικές συνέπειές τους στην γη μας.

Οι βομβαρδισμοί προξενούν εκτός από το θάνατο ανυπολόγιστων θυμάτων, την καταστροφή διάφορων υποδομών, που οδηγεί σε μεγάλες περιβαλλοντικές κρίσεις. Για παράδειγμα, οι βομβαρδισμοί εργοστασίων ή πετρελαιαγωγών προκαλούν τοξικές διαρροές που επηρεάζουν τόσο το περιβάλλον όσο και την υγεία των ανθρώπων. Επιπρόσθετα, κατά τη διάρκεια πολέμων τα δάση, που αποτελούν πολύτιμη πηγή οξυγόνου και υγείας, συχνά βομβαρδίζονται. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη διάβρωση του εδάφους, και την αλλαγή του κλίματος, καθώς τα δάση συμβάλλουν σημαντικά στην σταθεροποίηση των θερμοκρασιών μιας περιοχής.

Οι χημικοί πόλεμοι και οι επιπτώσεις τους

Στις μέρες μας εκτεταμένη είναι η χρήση χημικών όπλων, που έχουν μακροχρόνιες επιπτώσεις στη φύση, δηλαδή τοξικά όπλα, για οικονομικούς λόγους κατά βάση. Αυτές οι χημικές ουσίες όμως επιφέρουν τα μεγαλύτερα προβλήματα στην γη μας, και κατ’ επέκτασιν και στο ανθρώπινο είδος.

Πρώτον, η χρήση διαφόρων ραδιενεργών ή χημικών όπλων και η ρίψη πολλαπλών ναρκών στο έδαφος το αφήνουν πίσω τους ακατάλληλο για καλλιέργεια και διαβίωση. Ατελείωτες εκτάσεις γης που θα μπορούσαν να αποδειχθούν εύφορες, κερδοφόρες, μέχρι και κατοικήσιμες μολύνονται. Έτσι προκύπτει η ελλειπτική καλλιέργεια και ο ελάχιστος κατοικήσιμος χώρος μιας περιοχής, με αποτέλεσμα την καταστροφή της οικονομίας και πολλών περιοχών. Αυτό είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς οι απάνθρωπες πράξεις και μάχες μας καταλήγουν να επηρεάζουν εμάς τους ίδιους.

Επιπλέον, οι χημικοί πόλεμοι καταστρέφουν και τις πηγές νερού. Πάρα πολλές τοξικές ουσίες ρίχνονται σε ποτάμια και λίμνες, καθιστώντας το νερό τους ακατάλληλο για κατανάλωση.   Αυτή η μόλυνση του νερού οδηγεί έμμεσα και στην μόλυνση της γύρω περιοχής, καθώς οι πηγές ενός τόπου είναι στενά συνδεδεμένες με την τοπική χλωρίδα και πανίδα. Έτσι, όχι μόνο μολύνονται τα φυτά και τα ζώα της περιοχής αλλά και οι κοντινοί πληθυσμοί  οδηγούνται  σε υγειονομικές κρίσεις, όπως επιδημίες και πολύ συχνά θανάτους. Μία δεικτική υπόθεση είναι η χρήση χημικών όπλων στο Βιετνάμ που μόλυνε το νερό και το έδαφος για δεκαετίες, και οι επιπτώσεις δεν σταμάτησαν να εμφανίζονται μέχρι πριν μία δεκαετία περίπου.

Οι επιπτώσεις στην χλωρίδα και η πανίδα είναι καταστροφικές. Ανυπολόγιστες εκτάσεις  γης και πράσινου έχουν διαβρωθεί ανεπανόρθωτα αφήνοντας πίσω τους μια αχανή έκταση. Ανυπολόγιστοι δασότοποι που υπήρχαν σπίτι σε διάφορα είδη φυτών αλλά και ζώων, έχουν κατεδαφιστεί εξαιτίας μαχών και σκληρών αντιπαραθέσεων. Έτσι, οδηγούμαστε στην δραματική αποδάσωση, και κυριότερα στην εξαφάνιση ειδών.

Σπάνια είδη ζώων συχνά υποφέρουν από την καταστροφή του οικοσυστήματός τους κατά την διάρκεια πολέμου. Ένα χαρακτηριστικό σύγχρονο παράδειγμα είναι οι επιπτώσεις στην πανίδα από τον πόλεμο μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Σε ακτές γύρω σε όλη την Μαύρη θάλασσα έχουν πρόσφατα βρεθεί αποβράσματα δελφινιών, που θεωρούνται είδος προς εξαφάνιση.  Παρόλο που δεν έχει βρεθεί σίγουρη αιτία αυτού του φαινομένου, πολλοί πιστεύουν πως προκλήθηκε από βόμβες και πυρηνικά των αντίμαχων που κατέληξαν στην θάλασσα.

Αντιμετώπιση των συνεπειών των απάνθρωπων πράξεών μας.  Δυστυχώς, βλέποντας τα όσα έχουν συμβεί, παρατηρούμε ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει όταν σταματήσουν οι μάχες, αλλά οι συνέπειές του συνεχίζουν να επηρεάζουν το περιβάλλον για πολλά χρόνια. Σε έναν κόσμο όπου η κλιματική αλλαγή είναι ήδη μια μεγάλη απειλή, δεν έχουμε την πολυτέλεια να προσθέτουμε και τις καταστροφικές συνέπειες του πολέμου. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η προστασία του περιβάλλοντος είναι αναγκαία για το μέλλον μας. Χρειάζεται να πάρουμε την  ευθύνη των πράξεών μας και να δράσουμε.

Το πιο σημαντικό βήμα για την προστασία του περιβάλλοντος είναι να αποτραπεί η χρήση όπλων και στρατηγικών που προκαλούν μεγάλες καταστροφές στη φύση. Αυτό μπορεί να γίνει μέσω διεθνών συμφωνιών και νόμων που θα απαγορεύουν την καταστροφή του περιβάλλοντος σε καιρό πολέμου, με την χρήση πιο «καθαρών» μεθόδων πολέμου. Ένα πρόσφατο συμβάν που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως παράδειγμα είναι πως η Βόρεια Κορέα, πριν λίγους μήνες, έριξε μπαλόνια με βιοδιασπώμενα σκουπίδια στην Νότια Κορέα ως εχθρική πράξη. Παρόλο που δεν θεωρείται μια τόσο «καθαρή» επιλογή, είναι μια λύση η οποία όχι μόνο δεν μολύνει το περιβάλλον, αλλά το ευνοεί κιόλας.

Ακόμη κι αν δεν καταφέρουμε να αποτρέψουμε όλες τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του πολέμου, υπάρχουν τρόποι να επουλώσουμε τις πληγές που έχει αφήσει πίσω του. Ένας πολύ αποτελεσματικός τρόπος είναι η αποκατάσταση των κατεστραμμένων περιοχών. Αυτό σημαίνει ότι μετά το τέλος του πολέμου πρέπει να φυτευτούν ξανά δάση, να καθαριστούν οι πηγές νερού και να απομακρυνθούν τα επικίνδυνα απόβλητα που άφησαν πίσω τους οι μάχες. Αυτή η τακτική εφαρμόζεται σήμερα στο Βιετνάμ, με την βοήθεια διεθνών οργανισμών.

Τέλος, πρέπει να γίνει μεγαλύτερη ενημέρωση για τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις του πολέμου. Οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν τις ανθρώπινες απώλειες που προκαλεί μια σύγκρουση, αλλά λίγοι αντιλαμβάνονται τη ζημιά που προκαλείται στη φύση. Αν τα κράτη και οι πολίτες ευαισθητοποιηθούν περισσότερο, τότε ίσως στο μέλλον να προσπαθήσουν να λύσουν τις διαφορές τους, αν όχι ειρηνικά, τουλάχιστον φιλικά στο περιβάλλον.

Ο πόλεμος δεν είναι μόνο μια τραγωδία για τους ανθρώπους, αλλά και για το περιβάλλον. Οι βομβαρδισμοί, οι πυρκαγιές, τα χημικά όπλα και η καταστροφή φυσικών πόρων αφήνουν πίσω τους έναν κόσμο πληγωμένο. Ωστόσο, υπάρχουν λύσεις. Ο άνθρωπος έχει τη δύναμη να καταστρέψει τη φύση, αλλά έχει και τη δύναμη να την προστατεύσει.

Με διεθνή συνεργασία όλων των κρατών, αυστηρότερους νόμους, αποκατάσταση των καταστροφών και θέληση για ένα καλύτερο μέλλον, ίσως κάποτε καταφέρουμε να ζούμε σε έναν κόσμο όπου η φύση δεν θα είναι το θύμα των πολεμικών μας συγκρούσεων.

Τα παιδιά τα οποία βρίσκονται κατά καιρούς σε περιοχές πολέμων είναι περίπου 468 εκατομμύρια. Οι εμπειρίες που βιώνουν αυτά τα παιδιά είναι σωματικές αλλά και ψυχικές, και αποτυπώνονται για πάντα μέσα τους. Οι συνέπειες που μπορεί να δημιουργήσει ο πόλεμος σε ένα παιδί είναι ο θάνατος, η αναπηρία, η έλλειψη στέγης, τα ψυχολογικά τραύματα και ο μόνιμος χωρισμός από την οικογένεια αλλά και την καθημερινότητά τους.

Η ζωή των ανηλίκων αλλάζει εντελώς κατά τη διάρκεια του πολέμου. Βρέφη, μικρά παιδιά, και έφηβοι προσπαθούν να ανταπεξέλθουν και να επιβιώσουν καθημερινά σε εμπόλεμες ζώνες σε πολλά σημεία του πλανήτη. Πολλά από αυτά γίνονται στρατιώτες. Τα υπόλοιπα μετατρέπονται σε θύματα των σύγχρονων πολέμων. Σήμερα υπάρχουν περίπου 300.000 ανήλικοι στρατιώτες σε όλο τον κόσμο, με το 60% αυτών να είναι αγόρια και το 40% κορίτσια. Ανεξαρτήτως φύλου λοιπόν, εξαιρετικά υψηλός αριθμός νέων ανθρώπων υποφέρει καθημερινά σε εμπόλεμες ζώνες.

Όλα αυτά τα εκατομμύρια παιδιών έχουν κάτι κοινό. Στερούνται υλικά αγαθά, δυνατότητα μάθησης και εκπαίδευσης, οικογενειακές στιγμές, παιδικές αναμνήσεις, μόνιμη στέγη, ψυχαγωγία. Με λίγα λόγια στερούνται τη ζωή τους. Χάνουν τη ζωή τους. Φανταστείτε πώς θα ζούσατε χωρίς αυτά. Χωρίς εκπαίδευση, πώς θα επικοινωνούσατε όπως οι υπόλοιποι; Πώς θα συνεχίζατε τη ζωή σας μετά τη λήξη του πολέμου, αν δεν είχατε καν τη δυνατότητα της ανάγνωσης και της γραφής; Δεν θα μπορούσατε να βρείτε εργασία η οποία θα σας πρόσφερε ιδανικό πόσο χρημάτων για να ζήσετε όπως οι υπόλοιποι. Τα παιδιά που μεγαλώνουν σε εμπόλεμες ζώνες, δεν ξέρουν  «τι θα πει» παιχνίδι. Ακόμα και αν κάποτε ήξεραν, μάλλον θα έχουν ξεχάσει πια. Η στέρηση η οποία ζουν, είναι τόσο υψηλή, που ένα άλλο παιδί δεν θα μπορούσε ούτε να φανταστεί.

Η κυριότερη, κατά τη γνώμη, μου συνέπεια στη ζωή των παιδιών που βιώνουν τον πόλεμο είναι τα ψυχολογικά τραύματα που τους δημιουργούνται. Προσωπικά θεωρώ πως τα ψυχολογικά τραύματα είναι αρκετές φορές πιο σημαντικά από τα σωματικά. Οι στιγμές και οι εικόνες που έχουν βιώσει και έχουν δει αυτά τα παιδιά, είναι απαίσιες. Έχουν βιώσει την ζωή τους να παρακμάζει. Έχουν δει σκοτωμένους συγγενείς τους στα στρατόπεδα, χωρίς να μπορούν να τους σώσουν, χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι για να βοηθήσουν. Οι καθημερινές εικόνες που βλέπουν είναι πόλεις, σπίτια, κτίρια και πάρκα να καίγονται. Οι εικόνες αυτές απεικονίζονται συνέχεια στο μυαλό τους. Είναι εικόνες που δεν θα καταφέρουν να ξεχάσουν ποτέ. Όσο και αν προσπαθήσουν δεν θα καταφέρουν πότε να ξεχάσουν αυτές τις αναμνήσεις. Τα ψυχολογικά τραύματα είναι οτιδήποτε βιώνει το κάθε παιδί που έχει ζήσει στον πόλεμο, και σε αντίθεση με τις σωματικές πληγές του, θα το στοιχειώνουν για πάντα. Το αποτέλεσμα των ψυχολογικών τραυμάτων των παιδιών σε εμπόλεμες ζώνες, είναι η κατάθλιψη, και πολλές φορές η αυτοκτονία.

Η σεξουαλική βία συνδέεται άμεσα με τον πόλεμο. Η σεξουαλική βία στους πολέμους λειτουργεί ως: βιασμός, σεξουαλική δουλεία, καταναγκαστική πορνεία, αναγκαστική εγκυμοσύνη, αναγκαστική έκτρωση, αναγκαστική στείρωση και αναγκαστικός γάμος. Το 1992 στη Βοσνία βιάστηκαν περισσότερες από 20.000 ανήλικες κοπέλες και κορίτσια. Επίσης, έχει αποδειχτεί πως όλες οι έφηβες που επιβιώνουν μετά από αρκετούς πολέμους έχουν βιαστεί. Επιπλέον,  ανήλικα αγόρια και κορίτσια υποφέρουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα τα οποία είναι αποτελέσματα βιασμών και έχουν ως τελικό στάδιο τον θάνατο ανηλίκων.

Ας κρατήσουμε τελικά στο νου μας πως ο πόλεμος είχε και έχει τρομερά σοβαρές επιπτώσεις στις ζωές των παιδιών και εφήβων που κατοικούν σε εμπόλεμες ζώνες. Καταστρέφει τη ζωή τους σε κάθε τομέα και αρκετές φορές είναι και η αιτία θανάτου τους. Ας προσπαθήσουμε, λοιπόν, με οποιοδήποτε τρόπο για την επίτευξη της ειρήνης. Ας λειτουργήσουμε τις σχέσεις μας με τους υπόλοιπους ανθρώπους αρμονικά και χωρίς βία.

Γιατί να υπάρχει βία; Βία, η οποία σκοτώνει και καταδικάζει παιδιά να ζουν στη παρακμή και τον θάνατο!

Ο πόλεμος στην Συρία είναι ένας από τους πιο πολύπλοκους και μακροχρόνιους πολέμους του 21ου αιώνα. Ξεκίνησε το 2011 και έχει προκαλέσει τεράστιες απώλειες και προσφυγικά κύματα.

Αρχικά η πιο σημαντική αιτία είναι το αυταρχικό καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ , ο οποίος περιόρισε την ελευθερία του λόγου και επέβαλε πολλά βασανιστήρια. Επίσης η Συρία είχε μεγάλες κοινωνικές και οικονομικές διαφορές μεταξύ των αστικών και αγροτικών περιοχών. Ακόμη, από το 2006 ως το 2010 η ξηρασία κατέστρεψε τις καλλιέργειες και ανάγκασε χιλιάδες αγρότες να μετακινηθούν στις πόλεις. Τέλος τα μεγάλα κράτη (ΗΠΑ,ΡΩΣΙΑ ,ΙΡΑΝ,ΤΟΥΡΚΙΑ) είχαν οικονομικά συμφέροντα στην Συρία και επηρέασαν την εξέλιξη του πολέμου. Άρα τα αίτια του πολέμου είναι ποικίλα, κοινωνικά, οικονομικά, περιβαλλοντικά  και το καθένα ξεχωριστά συνέβαλε στην έκρηξη του πολέμου.

Για κάθε πόλεμο όμως εκτός από τις αιτίες υπάρχουν και οι αφορμές, που λειτουργούν ως σπίθα. Έτσι, και στην περίπτωση της Συρίας η επανάσταση που ξέσπασε στην Τυνησία, Αίγυπτο και Λιβύη οδήγησε τους Σύριους να διαδηλώσουν για την ελευθερία τους. Επίσης τον Μάρτιο του 2011 βασανίστηκαν παιδιά που ζωγράφισαν αντικαθεστωτικά συνθήματα στον τοίχο και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να προκληθούν διαμαρτυρίες σε όλη την χώρα. Τέλος, η κυβέρνηση δεν αντιμετώπισε σωστά τις διαμαρτυρίες και έτσι ξέσπασε ένοπλη εξέγερση.

Η επέμβαση εξωτερικών δυνάμεων, όπως ΗΠΑ,ΓΑΛΛΙΑ,ΡΩΣΙΑ,ΤΟΥΡΚΙΑ,ΙΡΑΝ επέτεινε τον πόλεμο στην Συρία και έκανε την σύγκρουση πιο περίπλοκη και μακροχρόνια. Για παράδειγμα οι ΗΠΑ ,Γαλλία, Βρετανία στήριξαν στην αρχή τους αντάρτες που πολεμούσαν κατά του Άσαντ. Αργότερα υποστήριξαν τους Κούρδους μαχητές. Η Ρωσία, Ιράν και  Χεζμπολάχ υποστήριξαν το καθεστώς του Άσαντ.  Τέλος, η Τουρκία επεμβαίνει για να εμποδίσει τη δημιουργία αυτόνομου κουρδικού κράτους στα σύνορα της, για αυτό τον λόγο έχει πραγματοποιήσει εισβολές στα βόρεια της Συρίας.

Δυστυχώς η ανάμειξη των ξένων δυνάμεων είχε ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει γρήγορη λύση και να δημιουργηθούν περισσότερα μέτωπα (π.χ πόλεμος κατά του Άσαντ, κατά των κούρδων).Έτσι η Συρία έγινε πεδίο σύγκρουσης παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων.

Η υποδοχή των Σύριων προσφύγων από διάφορες χώρες  διέφερε σημαντικά ανάλογα τους πολιτικούς,οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες. Για παράδειγμα η Τουρκία φιλοξενεί πάνω από 3,5 εκατομμύρια Σύριους πρόσφυγες για αυτό το κράτος δημιούργησε καταυλισμούς , τους έδωσε την δυνατότητα εργασίας όμως, υπήρξαν και εντάσεις εξαιτίας της οικονομικής κρίσης και τα εθνικιστικού κινήματος. Οι προσπάθειες πέτυχαν να επιτευχθεί διεθνής συναίνεση για την ανάγκη παροχής ανθρωπιστικής και στήριξης της συριακής οικονομίας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιμετωπίζει με διαφορετικό τρόπο τους πρόσφυγες. Η Γερμανία υποδέχτηκε πάνω από ένα εκατομμύριο πρόσφυγες με το γενικό σύνθημα «θα τα καταφέρουμε». Η Ελλάδα με την σειρά της δέχτηκε τεράστιες ροές προσφύγων μέσω των νησιών του Αιγαίου ( Λέσβος, Σάμος, Χίος).Οι καταυλισμοί, όπως η Μόρια , έγιναν σύμβολα ανθρωπιστικής κρίσης, λόγω του υπερπληθυσμού και  των κακών συνθηκών διαβίωσης. Τέλος, η Ουγγαρία και άλλες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης έκλεισαν τα σύνορά τους και αρνήθηκαν να δεχτούν πρόσφυγες. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι οι βομβαρδισμοί από τη Ρωσία και τις ΗΠΑ προκάλεσαν χιλιάδες θανάτους αμάχων.

Το 2025, σύμφωνα με τα στοιχεία  που έδωσε στη δημοσιότητα η Ύπατη Αρμοστεία των Ηνωμένων εθνών για τους πρόσφυγες (UN+CR),περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Σύριοι πρόσφυγες έχουν επιστρέψει στην πατρίδα τους από τις αρχές του έτους, αριθμός ρεκόρ που δεν έχει καταγραφεί από το ξέσπασμα του συριακού πολέμου 2011. Ο μόνιμος και ανθρωπιστικός συντονιστής του OHE για την Συρία Αντάμ Αμηντελμούλα δήλωσε ότι 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν επιστρέψει στις περιοχές καταγωγής τους στη Συρία, συμπεριλαμβανομένων 885.000 εσωτερικά εκτοπισμένων και 802.000 προσφύγων  από τον Δεκέμβριο , όταν έπεσε το καθεστώς του Μπασάρ αλ Άσαντ. Ένα από τα βασικά σημεία που χαρακτηρίζουν την επιστροφή των προσφύγων το 2025 είναι ο ενεργός ρόλος της διεθνούς κοινότητας στην υποστήριξη της διαδικασίας ανοικοδόμησης .Μετά από χρόνια πολιτικού αδιεξόδου, οι διπλωματικές προσπάθειες πέτυχαν να επιτευχθεί διεθνής συναίνεση για την ανάγκη παροχής ανθρωπιστικής βοήθειας και στήριξης της συριακής οικονομίας.

Εκτός από τις ανθρωπιστικές συνέπειες, τον θάνατο και την προσφυγιά η Συρία χάνει πολλές περιοχές οι οποίες ελέγχονται από ξένα στρατεύματα. Έτσι, ρωσικές και ιρανικές δυνάμεις ελέγχουν την Δαμασκό και άλλες περιοχές. Επίσης, αμερικανικά στρατεύματα έχουν καταλάβει τις κουρδικές περιοχές της βόρειας και ανατολικής Συρίας. Τέλος, παρατηρούνται τουρκικά στρατεύματα και φιλότουρκοι αντάρτες στην βορειοδυτική Συρία.

Από τα παραπάνω καταλαβαίνουμε πως ο πόλεμος είναι ένα φαινόμενο που σχετίζεται με την δίψα για εξουσία. Κάτι ανάλογο είχε περιγράψει ο Θουκυδίδης  στον    Πελοποννησιακό πόλεμο. Οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους  και οι αδύναμοι υποφέρουν. Έτσι και στην Συρία οι άμαχοι αντιμετώπισαν βομβαρδισμούς , βασανιστήρια και προσφυγιά. Τέλος, όπως υποστηρίζει ο Θουκυδίδης τα κράτη συμπεριφέρονται με βάση το συμφέρον και όχι την ηθική. Άρα ο πόλεμος είναι δάσκαλος της βίας, μετατρέποντας τους ανθρώπους στα πιο άγρια ζώα και αυτό που κυριαρχεί είναι το ένστικτο της επιβίωσης με οποιοδήποτε κόστος.

Ανδρέογλου Άννα και Δεμερτζίδου Αιμιλία (Β2)

Μια από τις πιο θλιβερές πρωτιές παρουσιάζει η χώρα μας, καθώς συγκαταλέγεται μεταξύ των 5 χωρών με τα μεγαλύτερα ποσοστά κατάθλιψης.

Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) του 2021, η Ελλάδα (μαζί με την Πορτογαλία) κατατάσσεται στην 4η θέση διεθνώς, με συχνότητα 5,7% στον γενικό πληθυσμό, μετά την Ουκρανία με 6,3%, τις ΗΠΑ, την Εσθονία και την Αυστραλία με 5,9% και την Βραζιλία με 5,8%.

Η κατάθλιψη είναι μια σοβαρή ψυχική ασθένεια που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου. Αν και συχνά παρατηρείται στις ενήλικες ηλικίες, μπορεί να επηρεάσει και τους νέους, ακόμη και τα παιδιά και τους εφήβους. Η κατάθλιψη στους εφήβους είναι ένα σοβαρό και συχνά υποτιμημένο ζήτημα. Οι έφηβοι μπορεί να βιώνουν συναισθηματικές και ψυχολογικές προκλήσεις λόγω διαφόρων παραγόντων, όπως οι αλλαγές στην ανάπτυξη, οι κοινωνικές πιέσεις, οι οικογενειακές σχέσεις και οι απαιτήσεις στο σχολείο. Όταν κάποιος έχει κατάθλιψη, μπορεί να αισθάνεται συνεχώς λυπημένος, κουρασμένος ή ότι δεν έχει καμία διάθεση να κάνει τίποτα. Αυτά τα συναισθήματα είναι συχνά και μπορεί να διαρκούν για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Τα συμπτώματα της κατάθλιψης μπορεί να είναι διάφορα. Ένας άνθρωπος που βιώνει κατάθλιψη μπορεί να έχει δυσκολία στον ύπνο ή να κοιμάται πολύ περισσότερο από το συνηθισμένο. Επίσης, μπορεί να χάσει την όρεξή του για φαγητό ή να τρώει υπερβολικά. Συχνά, οι άνθρωποι με κατάθλιψη αισθάνονται απομονωμένοι και δεν θέλουν να επικοινωνούν με άλλους, αποφεύγοντας φίλους και οικογένεια. Αυτά τα σημάδια είναι σημαντικό να τα αναγνωρίσουμε εγκαίρως, γιατί η κατάθλιψη μπορεί να γίνει σοβαρή αν δεν αντιμετωπιστεί.

Η σύγχρονη κοινωνία επιβάλλει πολλές προσδοκίες στους εφήβους, όπως οι επιδόσεις στο σχολείο, η κοινωνική αποδοχή και οι σχέσεις. Αυτές οι πιέσεις μπορούν να οδηγήσουν σε άγχος και κατάθλιψη. Επίσης, η συνεχής έκθεση των εφήβων σε κοινωνικά δίκτυα μπορεί να προκαλέσει συγκρίσεις με άλλους και αίσθημα κατωτερότητας. Οι έφηβοι μπορεί να νιώθουν άσχημα, γεγονός που μπορεί να τους οδηγήσει σε συναισθήματα μοναξιάς και απόρριψης. Τα κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα, όπως οι οικονομικές κρίσεις, η κλιματική αλλαγή και οι πόλεμοι, μπορούν να δημιουργήσουν αίσθημα αβεβαιότητας και φόβου για το μέλλον. Είναι τρομακτικό που πολλές φορές νιώθουν ότι δεν έχουν έλεγχο πάνω στη ζωή τους, γεγονός που μπορεί να επιδεινώσει την ψυχική τους υγεία.

Ωστόσο, η κατάθλιψη είναι κάτι που μπορεί να αντιμετωπιστεί. Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να βοηθήσει κανείς τον εαυτό του ή να ζητήσει βοήθεια. Μερικές φορές, το να μιλήσεις με έναν φίλο ή κάποιο κοντινό σου πρόσωπο μπορεί να κάνει τη διαφορά. Επίσης, η ψυχολογική υποστήριξη από έναν ειδικό, όπως ψυχολόγο ή ψυχίατρο, μπορεί να βοηθήσει να ξεπεράσει κάποιος την κατάθλιψη. Ειδικές θεραπείες και φάρμακα μπορούν να συμβάλουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων.

Το πιο σημαντικό είναι να μην νιώθεις ντροπή ή φόβο, να ζητήσεις βοήθεια αν νιώσεις ότι η κατάθλιψη σε επηρεάζει. Οι νέοι, πρέπει να ενθαρρύνονται να μοιράζονται τις ανησυχίες τους. Η κατάθλιψη δεν είναι κάτι που πρέπει να αντιμετωπίζεις μόνος. Όλοι αξίζουν να νιώθουν καλά και να ζουν ευτυχισμένοι, και η βοήθεια είναι το πρώτο βήμα για να ξεπεράσεις αυτήν τη δύσκολη κατάσταση.

Η τραγωδία των Τεμπών, που συνέβη τον Φεβρουάριο του 2023,αποτέλεσε ένα από τα πιο φριχτά  και λυπηρά περιστατικά στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας. Βέβαια δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει ένα τέτοιο ατύχημα κοντά στα Τέμπη. Ένα τέτοιο παρόμοιο δυστύχημα  έγινε και τον Απρίλιο του 2003 .

Στις 13 Απριλίου του 2003, λίγο πριν τις 19:30 ένα λεωφορείο που μετέφερε 49 μαθητές και 3 συνοδούς καθηγητές του Γενικού Λυκείου  Μακροχωρίου Ημαθίας επιστρέφοντας από σχολικής εκδρομής στην Αθήνα συγκρούστηκε   με ένα φορτηγό που μετέφερε ξύλα από τον Προβατώνα  Έβρου. Ως βασικές αιτίες του δυστυχήματος έχουν καταγραφεί η κούραση του οδηγού (Δημήτρη Ντόλα), ο οποίος οδηγούσε περισσότερες από τις επιτρεπόμενες ώρες, η φθορά των ελαστικών του φορτηγού, η λανθασμένη πρόσδεση του φορτίου, το οποίο, σύμφωνα με το πόρισμα των εμπειρογνωμόνων ήταν πέντε τόνους άνω του επιτρεπόμενου και τέλος η παλαιότητα του λεωφορείου που μετέφερε τους μαθητές, το οποίο έπρεπε να είχε αποσυρθεί από την κυκλοφορία. Ενδεχομένως τα δύο οχήματα κινούνταν με ταχύτητα άνω της επιτρεπόμενης, καθώς είχαν αφαιρέσει τον περιορισμό ταχύτητας από τους ταχογράφους τους.

Δίκη:

Η δίκη ξεκίνησε τον Μάρτιο του 2005 και πρακτικά ολοκληρώθηκε τον Σεπτέμβριο του 2010 στον Άρειο Πάγο.  Τα αποτελέσματα της δικαστικής διαδικασίας ήταν η αθώωση του οδηγού του λεωφορείου και η καταδίκη του οδηγού της νταλίκας Δημήτρη Ντόλα σε κάθειρξη 15 ετών.

  Τα ονόματα των νεκρών:

Η τραγωδία στα Τέμπη το 2003 είναι ένα γεγονός που τους εξέπληξε όλους. Ο θάνατος των αθώων ανθρώπινων ζωών, που οι περισσότεροι από αυτούς ήταν σε πολύ μικρή ηλικία  μας προκαλεί  θλίψη και πόνο. Οι άνθρωποι που χάθηκαν δεν θα ξεχαστούν ποτέ και θα μας υπενθυμίζουν να προσέχουμε  και να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο καλύτερο και πιο ασφαλή για όλους!

Βίντεο για το θέμα:

">

Τι λένε οι μαθητές και οι μαθήτριες του Β2 για το θέμα;

Στέφανος Γκανελάρι

Είμαι ο μικρότερος από τα δύο αδέρφια, με αποτέλεσμα να έχω αρκετά προνόμια. Έχω μεγαλύτερη προσοχή από τον αδερφό μου αλλά βέβαια μου απαγορεύουν και πολλά πράγματα, και πολλές φορές με λάθος τρόπο. Δεν είναι αλήθεια αυτό που όλοι νομίζουν, πως δηλαδή με το να είσαι ο μικρός της οικογένειας σε έχουν σα βασιλιά. Αρκετές φορές σε έχουν και σαν «σκλάβο», πράγμα που συχνά με εξοργίζει. Δεν παίρνεις την ίδια αγάπη, ούτε έχεις την ίδια αντιμετώπιση με το πρώτο παιδί και αυτό δημιουργεί ένα ανεπανόρθωτο κενό στην αδελφική σχέση.

Άννα Μαρία Γκαμπαερίδου

Ζώ σε εξαμελή οικογένεια και είμαι το δεύτερο παιδί. Τραβάω «ζόρια» και με το μεγαλύτερο αδερφό αλλά και με τα μικρότερα αδέρφια.

Είμαι βέβαια η αγαπημένη του μπαμπά και έχω χτίσει αρκετά καλές σχέσεις μαζί του. Πάντα όταν μαλώνω με τα αδέρφια μου παίρνει το μέρος μου! Δυστυχώς δεν μπορώ να πω το ίδιο για τη μητέρα μου. Ο αγαπημένος της πάντα είναι ο μεγαλύτερος αδερφός μου, αλλά εμένα δεν με πειράζει και πολύ γιατί πάντα προηγείται ο λόγος του μπαμπά!

Σαν μεγαλύτεροι κόρη θεωρούν πως πρέπει να βοηθάω στο σπίτι, να το κρατάω καθαρό, να πηγαίνω τα μικρότερα αδέρφια στο σχολείο, να μαγειρεύω για όλους και τόσα άλλα. Από τη μια μεριά τους δικαιολογώ, καθώς γυρνούν στο σπίτι κουρασμένοι από τη δουλειά και δεν έχουν τη διάθεση και την ενέργεια να κάνουν όλα αυτά. Από την άλλη όμως με εκνευρίζουν επειδή αισθάνομαι αδικημένη. Το μεγαλύτερο αδερφό μου τον αντιμετωπίζουν σαν βασιλιά! Συχνά αδιαφορούν για μένα και μου είναι δύσκολο να διαχειριστώ αυτό το θέμα. Όσο και να προσπαθώ να τους κάνω συζήτηση με πιάνει ένα άγχος, ένας φόβος και δεν έχω το θάρρος να τους πω πώς βλέπω τα πράγματα.

Νεφέλη Ζαρκαντζά

Είμαι το μικρότερο κορίτσι στην οικογένειά μου, έχοντας δυο μεγαλύτερους αδερφούς και μία αδερφή. Μπορώ να παραδεχτώ πως όντως εμένα μου κάνουν περισσότερα χατίρια από ό,τι στα αδέρφια μου, γιατί είμαι η μικρότερη και με μεγάλη διαφορά ηλικίας από τους άλλους. Με δικαιολογούν σχεδόν πάντα και έχω κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από ό,τι τα αδέρφια μου στην ηλικία μου.

Μερικές φορές, βέβαια, νιώθω πολλή μοναξιά, γιατί δεν έχω ένα συνομήλικο αδερφό ή αδερφή.  Αρκετές φορές τα αδέρφια μού θυμώνουν, καθώς πρέπει να μείνουν σπίτι για να με προσέχουν ή να με παίρνουν μαζί τους, όταν βγαίνουν. Μάλλον το μικρότερο παιδί, τελικά, είναι το πιο αγαπητό σε όλους!

Ανώνυμος

Είμαι το πρώτο παιδί της οικογένειας και έχω άλλα δύο μικρότερα αδέρφια. Να είσαι μεγαλύτερος έχει αρκετά θετικά, όπως για παράδειγμα σου προσφέρουν περισσότερο πράγματα οι γονείς και σε αντιμετωπίζουν ως πιο ώριμο. Έχει όμως και τα αρνητικά του, καθώς νιώθω πως έχω μεγάλη ευθύνη για τα μικρότερα αδέρφια μου. Πρέπει να τους προσέχω και να τους φροντίζω. Δεν έχω και την καλύτερη σχέση μαζί τους αλλά σε αυτό πιστεύω πως φταίει η ηλικία. Με τον αδερφό που είμαστε κοντά σε ηλικία μαλώνουμε συχνά, ενώ το μωρό θέλει να του δίνω μεγάλη προσοχή και με ενοχλεί, δεν μπορώ να ηρεμήσω.

Αντώνης Βασσάρας

Ως το τρίτο τέκνο της οικογένειας έχω να πω ότι οι γονείς μου, επειδή έχουν μεγαλώσει, έχουν χάσει λίγο την υπομονή τους σε σχέση με όταν ήταν πιο μικροί. Κάτι που δεν μου αρέσει είναι πως οι γονείς με συγκρίνουν με τις αδερφές μου. Ένα παράδειγμα είναι οι βαθμοί. Αν εγώ πάρω χαμηλό μέσο όρο σε ένα τετράμηνο οι γονείς αρχίζουν να λένε » η αδερφή σου ήταν άριστη μαθήτρια, εσύ γιατί τεμπελιάζεις;». Το θέμα είναι, όμως, ότι το κάθε παιδί έχει διαφορετικές δυνάμεις και αδυναμίες, οπότε δεν πρέπει να συγκρίνουν τόσο εύκολα τ” αδέρφια. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι στην οικογένειά μας υπάρχει αρκετή ισορροπία ανάμεσα στα παιδιά.

Αιμιλία Δεμερτζίδου

Είμαι το δεύτερο παιδί της οικογένειας και είμαστε δίδυμοι με τον αδερφό μου. Η αλήθεια είναι πως το να έχεις αδερφό έχει πολλά θετικά αλλά και αρνητικά. Πολλές φορές σκέφτομαι πόσο διαφορετική θα ήμουν εάν ήμουν εγώ το πρώτο παιδί, αν ήμουν αγόρι ή αν ήμουν και τα δυο ταυτόχρονα.

Με τον αδερφό μου μεγαλώνουμε μαζί, και βιώνουμε περίπου τις ίδιες καταστάσεις. Είμαστε στην ίδια τάξη, μπορούμε να κάνουμε παρέα και να μοιραζόμαστε σημειώσεις, εργασίες, ιδέες. Εκτός αυτού, από μικροί μένουμε στο ίδιο δωμάτιο ξοδεύοντας ατελείωτες ώρες συζητώντας για το μέλλον και τα όνειρά μας ή παίζοντας διάφορα παιχνίδια. Όπως καταλαβαίνετε λοιπόν έχουμε αμέτρητες αναμνήσεις μαζί!

Από την άλλη μεριά, έχουν υπάρξει φορές που φτάνω να μαλώνω με τους γονείς μου γιατί θέλουν να κάνω περισσότερες δουλειές στο σπίτι μόνο και μόνο επειδή είμαι κορίτσι. Αυτό είναι ιδιαίτερα άδικο, καθώς όλοι είμαστε υποχρεωμένοι να βοηθάμε ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας. Επιπλέον, εκτός από τις υποχρεώσεις που έχω για το σχολείο, το φροντιστήριο και την προπόνηση, έχω να κάνω και δουλειές στο σπίτι, ενώ ο αδερφός μου όχι.

Παρόλα αυτά είμαι ευγνώμων που έχω αδερφό και μια υγιή οικογένεια. Που τα προηγούμενα χρόνια είχαμε τη δυνατότητα  να δημιουργήσουμε τόσες ευχάριστες αναμνήσεις μαζί!

Αλεξάνδρα Αγκιούλη

Είμαι το μόνο παιδί στην οικογένεια και αυτό ομολογώ ότι είναι βαρετό. Έχει βέβαια και τα καλά του…Η σχέση με τους γονείς μου είναι πολύ καλή, γιατί καθώς είμαι το μοναδικό τους παιδί ασχολούνται μόνο μαζί μου. Αυτό, βέβαια, έχει και τα αρνητικά του, γιατί είναι υπερπροστατευτικοί και αυστηροί στα περισσότερα πράγματα. Για παράδειγμα, δεν με αφήνουν να φοράω ό,τι θέλω και δεν με αφήνουν να γυρνάω σπίτι πολύ αργά.

Η αλήθεια είναι ότι θα μου άρεσε να είχα ένα μικρότερο αδερφό ή αδερφή, βλέποντας τους φίλους που έχουν αδέρφια να είναι τόσο κοντά μεταξύ τους. Από την άλλη πλευρά βλέπω ότι μαλώνουν συχνά και σίγουρα θα υπάρχει μια προτίμηση από τους γονείς, όταν τα παιδιά είναι δύο τρία ή τέσσερα.

Τελικά, είναι καλύτερα που είμαι μόνη μου γιατί έχω την ηρεμία μου και δεν έχω κάποιον να με ενοχλεί, να κάνει φασαρία, όσο βαρετό κι αν είναι. Σαν μοναχοπαίδι περνάω πολύ καλά με τους φίλους μου και δεν χρειάζομαι αδέρφια.

Άννα Ιορδάνου

Είμαι το τελευταίο παιδί στην οικογένειά κι έχω δυο μεγαλύτερους αδερφούς. Έχω πολύ καλές σχέσεις μαζί τους, παρόλο που μαλώνουμε κάποιες φορές. Ξέρω ότι πάντα θα έχω κάποιους να με προστατεύουν, να είναι εκεί για μένα, να μου δίνουν συμβουλές και να φτιάχνουν τη διάθεσή μου. Αρκετές φορές νιώθω αδικημένη, όντας μικρότερη και κορίτσι. Δεν μπορώ όμως να φανταστώ τι θα έκανα χωρίς αυτούς!

Άννα Ανδρέογλου

Να έχεις μεγαλύτερο αδερφό κατά τέσσερα χρόνια έχει τα αρνητικά του. Οι γονείς λένε ότι αγαπάνε εμένα και τον αδερφό μου το ίδιο, όμως ξέρω καλά ότι είναι ο «αγαπημένος τους». Οι γονείς κάθε φορά που μας ακούνε να μαλώνουμε φωνάζουν μόνο σε μένα και ποτέ σε εκείνον. Ο μπαμπάς δεν το δείχνει τόσο αλλά η μαμά δεν προσπαθεί καν να το κρύψει! Με μαλώνει συνέχεια για το παραμικρό λάθος που κάνω και παραπονιέται ότι δεν την σέβομαι. Έχω προσπαθήσει τόσες φορές να την καταλάβω αλλά είναι ανώφελο. Ο μπαμπάς μου είναι καλύτερος. Μου κάνει χατίρια, με βοηθάει στα μαθήματα και δεν τον νοιάζουν οι βαθμοί μου. Ομολογώ ότι τον προτιμάω, και με το δίκιο μου!  Επίσης, πάντα μας συγκρίνουν για τις επιδόσεις μας στους βαθμούς, στα αθλήματα, ακόμα και στο φαγητό. Αυτό μας κάνει να ανταγωνιζόμαστε ο ένας τον άλλον. Παρόλα αυτά σε σχέση με άλλα αδέρφια τα πάμε πολύ καλά μεταξύ μας. Είναι δύσκολο να είσαι το μικρότερο παιδί αλλά μετά από λίγο καιρό το συνηθίζεις!

Η ξενιτιά είναι ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολλές γενιές Ελλήνων. Τα τραγούδια που αναφέρονται σε αυτήν αποτυπώνουν τον πόνο αλλά και τις αντιφάσεις που δημιουργούνται, όταν κάποιος αναγκάζεται να αφήσει την πατρίδα του.  Στους στίχους των τραγουδιών βρίσκονται η νοσταλγία για τον τόπο και τους ανθρώπους που μένουν πίσω αλλά και η δύναμη της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον, η ανάγκη για μια νέα αρχή σε έναν άγνωστο τόπο. Έντονη, σχεδόν πάντα, είναι η επιθυμία για επιστροφή και επανένωση με την πατρίδα.

Θανάσης Δανιηλίδης

">

«Ανάθεμά σε ξενιτιά»

Ειρήνη Κονιτοπούλου-Λεγάκη, από τον δίσκο «Νησιώτικα»

«Πονέσανε τα μάτια μου τη θάλασσα να βλέπω,

ωχ κι αμάν, τον ταχυδρόμο να ρωτώ και γράμμα να μην έχω.
Ανάθεμά σε, ξενιτιά, πώς μου “χεις κάψει την καρδιά.
Άη μου Γιώργη, Σκυριανέ, Παναγιά απ” τη …
ωχ κι αμάν, να “βλεπα το πουλάκι και μένα πάλι εκείνο.
Ανάθεμά σε, ξενιτιά, πώς μου “χεις κάψει την καρδιά.»

Το παραδοσιακό αυτό νησιώτικο τραγούδι αναφέρεται τον πόνο που αισθάνονται όσοι έχουν κάποιον ξενιτεμένο. Πιο συγκεκριμένα λέει πως δεν αντέχει να βλέπει καράβια να φεύγουν αλλά και τον ταχυδρόμο που ποτέ δεν φέρνει γράμμα από την ξενιτιά για αυτόν. Στη συνέχεια επικαλείται τα θεία να τον βοηθήσουν για να γυρίσει ο ξενιτεμένος του. Αντικατοπτρίζει την πικρία που προκαλείται όχι μόνο σε αυτούς που έχουν κάποιον συγγενή στα ξένα αλλά και όλης της Ελλάδας που «έχασε» πολλούς ανθρώπους στα ξένα, κυρίως νέους σε ηλικία. Αν τους είχε εδώ θα μπορούσε, ίσως, να ορθοποδήσει.

Ιωσήφ Δεμερτζίδης

">

«Ο Εμιγκρές»

Γιάννης Πουλόπουλος ,1976 σε στίχους Ιατρόπουλου και σύνθεση Κατσαρού, από το album «Τα τραγούδια της ξενιτιάς»

«Κορίτσι που κοιτάς απορημένο
μη ψάχνεις μη μιλάς και μη ρωτάς
η νύχτα κι αν με βρίσκει μεθυσμένο
δεν ξέρεις τον καημό της ξενιτιάς

Δεν έχω το δικαίωμα ν’ αγαπάω
πως δε με γνώρισες ποτέ σου πες
κι άσε με στην μοίρα μου να πάω
εγώ είμαι ένας ξένος ένας εμιγκρές

Κορίτσι μου σ’ αυτή τη πολιτεία
εγώ είμαι ένας εργάτης ταπεινός
κανείς δε θα γυρέψει την αιτία
σαν πέσω στο λιθόστρωτο νεκρός»

Στο τραγούδι αυτό φαίνεται πώς αισθάνεται ένας μετανάστης, που αναγκάστηκε να φύγει σε ξένη χώρα αναζητώντας μια καλύτερη ζωή. Αισθάνεται απόμακρος, νιώθει μοναξιά καθώς έχει χάσει πια αυτά που αγαπούσε. Το νέο του σπίτι δεν είναι σαν το παλιό, δεν κουβαλάει τις ίδιες αναμνήσεις και τα συναισθήματα που βιώνει είναι αυτά της εγκατάλειψης. Λέει πως δεν έχει δικαίωμα ούτε καν  να αγαπήσει, και όταν έρθει η ώρα να πεθάνει δεν θα τον αναζητήσει κανείς. Η μοίρα του εργάτη μετανάστη καθορίζει όλη του τη ζωή.

Τάσος Βινές

">

«Η Φλαμουριά»

Στίχοι  Λουκιανός Κηλαηδόνης,  1992, σε στίχους Wilhelm Muller και σύνθεση Franz Schubert από το album «Αχ πατρίδα μου γλυκιά»

Το έντεχνο αυτό τραγούδι επικεντρώνεται στην συναισθηματική αναζήτηση αλλά και την απώλεια. Στα πλαίσια του τραγουδιού, η ξενιτιά δεν αφορά μόνο την πατρίδα αλλά και την εσωτερική απομάκρυνση από τις ρίζες και τις αναμνήσεις. «Η φλαμουριά» λειτουργεί σαν σύμβολο της πατρίδας και των παιδικών χρόνων, κάτι που μένει πίσω, όταν κάποιος αναχωρεί για την ξενιτιά.

Κωνσταντίνος Βασιλειάδης

">

Μιλώ για τα παιδιά μου

Βίκυ Μοσχολιού, 1974, σε στίχους Γ. Σκούρτης και σύνθεση Γ. Μαρκόπουλος από το album  «Μετανάστες»

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Μου γράφει η γιαγιά τους πως ρωτάνε
τα τρένα που `ναι στο σταθμό πού πάνε.

Αδύνατος μου γράφει ο Στελλάκης
έχει ανάγκη θάλασσας ο Τάκης
αρχίζει το σχολείο η Μαρίνα
θέλει να γίνει κάποτε γιατρίνα.

Μιλώ για τα παιδιά μου και ιδρώνω
έχω ένα χρόνο να τα δω και λιώνω.
Αγόρασα λαχείο στ’ όνομά τους
αχ να κερδίσω να σταθώ σιμά τους

Από τους πρώτους κιόλας στίχους φαίνεται ότι το τραγούδι αναφέρεται στον πόνο που προκαλεί η ξενιτιά σε ένα γονιό, που αναγκάστηκε να φύγει στο εξωτερικό ως μετανάστης. Ζει μακριά από τα παιδιά του, τα οποία έχει αφήσει στη γιαγιά τους πίσω στην πατρίδα. Ακούμε την ανησυχία του γονιού για τις ανάγκες των παιδιών από το γράμμα που έχει στείλει η γιαγιά. Η μητέρα με πολλούς τρόπους προσπαθεί να αποκτήσει χρήματα για να επιστρέψει στην πατρίδα και κυρίως στα παιδιά της. Όμως και τα παιδιά, παρατηρώντας τα τρένα στο σταθμό (το συνηθισμένο μέσο μεταφοράς για τους μετανάστες) ρωτούν πού πάνε, εκφράζοντας τη θλίψη για την απουσία των γονιών τους.