Το Ομοσπονδιακό Σωφρονιστήριο Αλκατράζ (United States Penitentiary Alcatraz) ήταν μια φυλακή υψίστης ασφάλειας στο νησί Αλκατράζ, περίπου 2 χλμ. από την ακτή του Σαν Φρανσίσκο, στις Ηνωμένες Πολιτείες, που λειτούργησε σε από τις 11 Αυγούστου 1934έως τις 21 Μαρτίου1963. Συχνά αναφέρεται και ως «ο Βράχος», που υποδηλώνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της φυλακής βρίσκεται σε έναν βραχώδη τόπο.
Στο νησί Αλκατράζ υπήρχε ένα στρατιωτικό φρούριο από το 1850, προτού μετατραπεί σε φυλακή υψίστης ασφαλείας το 1934, με τις κύριες εγκαταστάσεις του να έχουν χτιστεί μεταξύ 1910 και 1912, όπου λειτουργούσε η στρατιωτική φυλακή για τον αμερικανικό στρατό. Το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ απέκτησε τις υπάρχουσες εγκαταστάσεις στο νησί Αλκατράζ στις 12 Οκτωβρίου 1933 και άνοιξε εκεί μια ομοσπονδιακή φυλακή τον Αύγουστο του επόμενου έτους μετά τον κατάλληλο εκσυγχρονισμό του συγκροτήματος. Η απομόνωση του τόπου, η παρουσία παγωμένων ρευμάτων στα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο καθώς και η παρουσία δομών υψίστης ασφάλειας, κατέστησαν την φυλακή του Αλκατράζ ως την πιο σκληρή και την πιο συμπαγή φυλακή σε όλη την Αμερική.
Το Αλκατράζ χρησιμοποιήθηκε για τη φυλάκιση εκείνων των κρατουμένων που θεωρήθηκαν προβληματικοί ή εκείνων που είχαν προκαλέσει προβλήματα σε άλλες φυλακές και φιλοξένησε τους «χειρότερους από τους χειρότερους» του εγκλήματος, χωρίς ελπίδα σωφρονισμού. Έχοντας γίνει μία από τις πιο διαβόητες φυλακές στις Ηνωμένες Πολιτείες, στα χρόνια που λειτούργησε στέγασε 1576 κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τους χειρότερους Αμερικανούς εγκληματίες όπως ο Αλ Καπόνε, ο Ρόμπερτ Φράνκλιν Στράουντ γνωστός ως ο «ορνιθολόγος του Αλκατράζ», ο Τζορτζ «Πολυβόλο» Κέλι, ο Μπάμπι Τζόνσον, ο Ραφαέλ Μιράντα,ο Μίκυ Κοένκαι άλλοι. Εκτός από τις εγκαταστάσεις φυλακών στο νησί υπήρχαν τα σπίτια του προσωπικού της φυλακής και των οικογενειών τους.
Συνολικά 36 κρατούμενοι έκαναν 14 απόπειρες διαφυγής στην 29ετή ιστορία της φυλακής, με την πιο διάσημη από αυτές να είναι η απόπειρα του Μαΐου 1946 που ονομάστηκε « Η Μάχη του Αλκατράζ» και η περίφημη απόδραση του Ιουνίου 1962 από τους Φρανκ Μόρις, Τζον Άνγκλιν και Κλάρενς Άγκλιν. Οι τρεις δραπέτες δεν βρέθηκαν ποτέ επίσημα και η τύχη τους παραμένει ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στην ιστορία των ΗΠΑ. Απέδρασαν τη νύχτα της 11ης Ιουνίου 1962, μέσα από μια εντυπωσιακά ευρηματική απόδραση που περιλάμβανε σκαψίματα, ψεύτικα κεφάλια από χαρτοπολτό και μια αυτοσχέδια σχεδία από αδιάβροχα. Το FBI υποστήριξε αρχικά ότι οι τρεις άντρες πιθανότατα πνίγηκαν στα ψυχρά νερά του Κόλπου του Σαν Φρανσίσκο. Ωστόσο, δεν βρέθηκαν ποτέ σοροί ή προσωπικά αντικείμενα που να ανήκουν σε αυτούς. Οι οικογένειες των Anglin ισχυρίζονται ότι είχαν επαφή μαζί τους για κάποια χρόνια μετά την απόδραση και έχουν παρουσιάσει φωτογραφίες που πιθανώς τους δείχνουν ζωντανούς. Η υπόθεση παραμένει ανοιχτή από τις Αρχές των ΗΠΑ. Καθώς δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι πέθαναν ή επέζησαν, η απόδρασή τους παραμένει ανεξιχνίαστη, και πολλοί πιστεύουν πως τα κατάφεραν, κάνοντας την υπόθεση θρύλο.
Η φυλακή πέρασε στην ιστορία και διατήρησε τον μύθο της «τέλειας φυλακής». Λόγω του υψηλού κόστους συντήρησης, η φυλακή Αλκατράζ έκλεισε οριστικά στις 21 Μαρτίου 1963.
Μπορεί ο “Βράχος” να περιβαλλόταν από τα κρύα νερά του κόλπου του Σαν Φρανσίσκο, αλλά δεν υπήρχε καμιά πηγή γλυκού νερού. Περίπου ένα εκατομμύριο γαλόνια νερού έφταναν στο νησί κάθε εβδομάδα, μαζί με τρόφιμα, καύσιμα και άλλες προμήθειες. Έτσι δεν ήταν περίεργο ότι έκλεισε λόγω υψηλών λειτουργικών εξόδων.
Μετά το κλείσιμο της φυλακής στις 21 Μαρτίου του 1963, η βραχονησίδα καταλήφθηκε για σχεδόν δύο χρόνια από μια ομάδα αμερικανών ακτιβιστών.
Σήμερα, το ιστορικό νησί Αλκατράζ είναι ένας δημοφιλής τουριστικός προορισμός. Συγκεκριμένα, είναι ένα δημόσιο μουσείο και ένα από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα στο Σαν Φρανσίσκο, με 1.500.000 επισκέπτες ετησίως. Επί του παρόντος, η πρώην φυλακή συντηρείται και διαχειρίζεται από την Εθνική Περιοχή Αναψυχής Γκόλντεν Γκέητ της Εθνικής Υπηρεσίας Πάρκου.
Πηγές
https://el.wikipedia.org/wiki/Φυλακή_Αλκατράζ
ChatGPT
ΚΟΥΚΛΑΡΑ ΜΑΡΙΑ-ΕΛΕΝΗ
ΚΑΚΑΒΙΑ ΓΕΩΡΓΙΑ
