Σεβασμιότατε, μπορείτε να μας πείτε από που κατάγεστε;

Η καταγωγή μου είναι από ένα χωριό της Εύβοιας,  Καστέλλα  λέγεται και σε ηλικία 14 ετών μεταφερθήκαμε στην Χαλκίδα.

Σας λείπει η οικογένειά σας; Eπικοινωνείτε μαζί τους;

Οι γονείς μου, μου λείπουν, αλλά δεν ζουν, οπότε επικοινωνώ με τα αδέρφια μου, που είναι στην Χαλκίδα, εκεί είναι και οι οικογένειές τους, με τα οποία έχω μια πολύ καλή σχέση και επικοινωνούμε συχνά.

Είστε στο Καρπενήσι αρκετά χρόνια, υπάρχει κάτι που σας αρέσει σε αυτόν τον τόπο και κάτι που θεωρείτε αρνητικό;

Κοιτάξτε, κάθε τόπος έχει θετικά αλλά και αρνητικά στοιχεία. Φυσικά, έχει ομορφιές αυτός ο τόπος, έχει μια δυναμική πέρα απ” το φυσικό περιβάλλον και την καθαρή ατμόσφαιρα,  που δεν μπορεί κάποιος να την βρει εύκολα σήμερα. Έχει αυτή την  καθαρότητα στο περιβάλλον, έχει και άλλες ομορφιές και βέβαια, έχει και τα αρνητικά στοιχεία, που το κυριότερο για εμένα, είναι ότι φθίνει συνεχώς πληθυσμιακά και δυστυχώς, το ότι ελαχιστοποιείται ο πληθυσμός  δημιουργεί προβλήματα από όλες τις πλευρές.

Είναι γνωστό, ότι πριν γίνετε ιερωμένος, ήσασταν εκπαιδευτικός. Κατά την άποψή σας και την εμπειρία σας ποια χαρακτηριστικά πρέπει να διαθέτει ένας εκπαιδευτικός ώστε να είναι υποδειγματικός στο λειτούργημά του ;

Κοιτάξτε, κάθε άνθρωπος έχει τον χαρακτήρα του, γι”  αυτό δεν υπάρχουν στεγανά, δεν μπορούμε να πούμε ότι αυτός είναι ο ιδανικός κλινικός, γιατρός ,εκπαιδευτικός.  Καθένας μας κουβαλάει τον χαρακτήρα του. Εκείνο που θα σας πω και πιστεύω ότι η εμπειρία μου αυτό μου άφησε πιστεύω ότι καλός, υποδειγματικός εκπαιδευτικός είναι εκείνος που θα καταφέρει να κάνει τα παιδιά , τους μαθητές του να αγαπήσουν το σχολείο και ιδιαίτερα το μάθημα που εκείνος διδάσκει. Αν αυτό δεν το πετύχει, ένας μαθηματικός, για παράδειγμα, μπορεί να είναι διάνοια παγκόσμιας εμβέλειας στο διδακτικό αλλά στο παιδαγωγικό, ενδεχομένως να μην ‘’ το ‘χει’’ , άρα δεν κάνει για εκπαιδευτικός. Μπορεί να είναι καλός μαθηματικός , θεολόγος, φιλόλογος, αλλά να μην κάνει για δάσκαλος. Υπάρχει μια απόκλιση, μια διαφορά σε αυτό το θέμα. Γι”  αυτό πιστεύω ότι καλός είναι εκείνος ο οποίος θα πετύχει να πείσει τα παιδιά του να αγαπήσουν το σχολείο και το μάθημα που διδάσκει ο ίδιος.

Τι θυμάστε πιο έντονα από τα χρόνια που υπηρετήσατε ως δάσκαλος; (ίσως κάποιο ευτράπελο ή συγκινητικό περιστατικό)

Κοιτάξτε ήταν χρόνια ιδιόμορφα .Διορίστηκα τέλη δεκαετίας του ’80 , το ‘88, μέχρι το ’94 εργάστηκα …αλλαγές κυβερνήσεων, συγκρούσεις μεταξύ μας. Παρόλα αυτά, όμως, ήταν άλλες οι σχέσεις των ανθρώπων , άλλες οι σχέσεις με τους γονείς , άλλες οι σχέσεις με τα παιδιά και έχω μέσα μου, μπορώ να πω, περισσότερο καλές αναμνήσεις και λιγότερο αρνητικές και εκείνο που με συγκινεί είναι το ότι έχω παιδιά με τα οποία επικοινωνώ και μέχρι σήμερα και αν πάω στην Χαλκίδα θα βγω να πιω έναν καφέ με μαθητές μου, όσο και αν ακούγεται παράξενο. Αυτό είναι για εμένα μια ικανοποίηση, ηθική ικανοποίηση.

Τι σας ώθησε να γίνεται ιερωμένος και να υπηρετήσετε τον Θεό;

Από μικρό παιδί, θυμάμαι τον εαυτό μου, πριν πάω στο δημοτικό και με την παρότρυνση κυρίως της μάνας μου να πηγαίνω στην εκκλησία μόνος μου. Δεν το είχα στο μυαλό μου να γίνω κληρικός ποτέ. Τελειώνοντας το λύκειο, σκοπός μου ήταν να γίνω γυμναστής και έχω τελειώσει θετική κατεύθυνση. Βέβαια, πήγα στη θεολογία, γιατί μου άρεσε αυτό το κομμάτι  και απλώς ήθελα να εμπλουτίσω τις θεωρητικές μου γνώσεις και εκεί μου καλλιεργήθηκε, σιγά σιγά, η ιδέα. Μετά την ηλικία των 25 ετών και μπορώ να πω, περίπου στα 30 κατέληξα να γίνω κληρικός.

Κατά τη γνώμη σας, είναι οι νέοι σήμερα κοντά στην εκκλησία; Αν όχι, τι πιστεύετε ότι οφείλει να κάνει η εκκλησία ,για να προσελκύσει και να προσεγγίσει τους νέους ;

Κοιτάξτε ,ούτε οι νέοι ούτε οι μεγάλοι είναι κοντά στην εκκλησία σήμερα, αλλά από την άλλη έτσι σαν ερώτημα τι να κάνει η εκκλησία για να προσελκύσει ή να προσεγγίσει τους νέους , δεν μου αρέσει . Δεν έχω μια επιχείρηση , δεν πουλώ ένα αντικείμενο που θέλω να κερδίσω ενδιαφερομένους,  που θα έρθουν να το αγοράσουν, δεν το βλέπω έτσι. Το θέμα είναι αν ο κόσμος δει το ότι η εκκλησία έχει κάτι να του δώσει θα πλησιάσει, αλλιώς δεν γίνεται , ό,τι και να κάνουμε εμείς. Θα μπορούσα να σου πω πολλούς τρόπους , αλλά από την εμπειρία μου πιστεύω ότι αυτά δεν αποδίδουν. Σαν ιερέας, όταν ήμουν νέος και είχα δυνατότητες έκανα πολλές δράσεις. Κάποτε θυμάμαι με ανθρώπους ειδικούς οργανώσαμε πρωτάθλημα μπάσκετ μεταξύ των κατηχητικών όλης της μητροπόλεως εκεί που ήμουν .Απέδωσε , πήγε πολύ καλά αλλά κάποια στιγμή όλα αυτά τελειώνουν και το θέμα είναι ότι δεν μένει κάτι ιδιαίτερο στα παιδιά …ναι, ωραίες αναμνήσεις από την παιδική τους ηλικία αλλά από εκεί και πέρα καθένας θα τραβήξει τον δρόμο του. Αν ο άνθρωπος δεν αισθανθεί το ότι έχει ανάγκη αυτό που δίνει η εκκλησία δεν θα υπάρχει αποτέλεσμα, γι΄ αυτό και αν θα δείτε στο Ευαγγέλιο εκεί που ο Φίλιππος και ο Ναθαναήλ λένε ο ένας στον άλλον βρήκαμε τον Κύριο, και πάνε και Του ζητάνε κάποιες πληροφορίες , Εκείνος απαντά : ‘’έρχου  και ίδε…» δηλαδή  έλα και θα δεις’’. Γι “ αυτό και η εκκλησία εδώ και 2000 χρόνια τι κάνει (;) χτυπάει την καμπάνα και προσέξτε , συμβολικά και πρακτικά βέβαια, έχει μια πόρτα ως είσοδο και δύο πόρτες στα πλαϊνά ως έξοδο , δεν κρατάει κανέναν με το ζόρι. Αν ο άνθρωπός νοιώσει την ανάγκη θα πλησιάσει , αν δεν το νοιώσει,  δεν θα το κάνει.

Τι θα συμβουλεύατε τους νέους σήμερα, σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η τεχνολογία, επικρατεί το πνεύμα του καταναλωτισμού και του ατομισμού, απαξιώνονται οι ανθρώπινες αξίες, χαλαρώνουν οι διαπροσωπικές σχέσεις και όλα αυτά τους οδηγούν συχνά σε πλήρη άρνηση, αδιαφορία, απαισιοδοξία , σύγχυση και ενίοτε σε παραβατικότητα;

Δύσκολο ερώτημα, μάλλον όχι δύσκολο, μεγάλο θα έλεγα . Ας ανατρέξουμε όλοι μας, μικροί και μεγάλοι στα δεδομένα άλλων εποχών ,τα οποία δημιούργησαν άλλες δυνατότητες ,θετικές θα έλεγα στις ανθρώπινες σχέσεις , βοηθούσαν πολύ περισσότερο τα παιδιά της τότε εποχής και να συγκρίνουμε το τότε με το σήμερα ,για να δούμε που χωλαίνουμε . Αν παιδιά, δεν γυρίσουμε πίσω μας να δούμε για παράδειγμα τι έκανε ο παππούς , τι έκανε ο πατέρας, η γιαγιά , η μητέρα ,πώς ζούσαν αυτοί στα χρόνια τα δικά τους….και βλέπουμε σαν μονόδρομο μόνο το δικό μας τον τρόπο ζωής δεν μπορεί να αλλάξει κάτι…. Άρα πιστεύω , πρέπει να στραφούμε γύρω μας , εμπλουτίζοντας τη γνώση μας, να δούμε και άλλους λαούς ,να δούμε και τον εαυτό μας και τους προγόνους μας ,για να μπορέσουμε να δούμε που είμαστε καλύτεροι (σίγουρα σε κάποια θέματα είμαστε καλύτερα τώρα , αλλά σε κάποια αλλά δεν είμαστε ) και εκεί που χωλαίνουμε, αν θέλουμε, να διορθωθούμε .Γιατί αν δεν θέλουμε, δεν θα διορθωθούμε ποτέ, και θα σου πω ένα απλό παράδειγμα .Τελείωσα γυμνάσιο, λύκειο αρρένων , μόνο αγόρια, έτσι ήταν τότε αρρένων και θηλέων. Μέχρι την τρίτη λυκείου στα διαλείμματα άλλοι θα έπαιζαν μπάσκετ άλλοι ποδόσφαιρο, όλοι κάποιο παιχνίδι . Σήμερα σας βλέπω από εδώ, δεν παίζετε τίποτα , είστε ή με το κινητό είτε σε μια απραξία σωματική. Αυτό είναι μεγάλο πράγμα , όταν το σώμα στην παιδική και εφηβική ηλικία δεν κινείται και να αθληθεί και να δυναμώσει και αυτό το σώμα το αφήνετε σε μια μαλθακότητα , μοιραία θα σας οδηγήσει αλλού. Σας λέω μια πτυχή , μόνο μια , θα μπορούσα να βρω πάρα πολλά , για το πνεύμα πως λειτουργεί , για τα συναισθήματα μας όλα πως λειτουργούν αλλά σας είπα πρέπει να ανατρέξετε εσείς να δείτε τι γινόταν παλιά και δεν γίνεται τώρα .

Σε λίγες μέρες, όπως γνωρίζετε, θα γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα, τη γέννηση του Θεανθρώπου. Είστε ο πιο κατάλληλος για να μας πείτε πιο είναι το πραγματικό νόημα αυτής της γιορτής.

Σε σχέση με όσα σας είπα και πριν, για τα προηγούμενα ερωτήματα, θα σας πω και εδώ ότι δυστυχώς γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα χωρίς Χριστό. Δείτε  πώς γεννιέται ο Χριστός , μέσα σε έναν στάβλο!  Δεν είναι οι φάτνες που φτιάχνουμε εμείς, με τα λαμπάκια και τα στολίδια. Είναι ένας στάβλος, με βρωμιές, με ακαθαρσίες ζώων, μες  στη βρωμιά, μέσα στο κρύο, μέσα στην εγκατάλειψη των ανθρώπων. Θυμηθείτε, ο Ιωσήφ και η Παναγία μας, χτύπησαν πόρτες πολλές, κανείς όμως δεν τους άνοιξε. Αυτά τα προσπερνούμε όλα, είναι όμως και ο καθρέφτης της σημερινής κοινωνίας. Η αδιαφορία για τον συνάνθρωπο, το ότι θα γεμίσουμε τον εαυτό μας ενθουσιωδώς, με φαγητά με δραστηριότητες κτλ, αλλά όχι όμως με αυτό το μήνυμα της ταπείνωσης που δείχνει  ο Κύριος, της αγάπης στον συνάνθρωπο. Ενώ εμείς, με το εγώ μας, μένουμε μακριά από τον συνάνθρωπο και πιστεύω ότι αυτό είναι το μήνυμα των Χριστουγέννων, το να είμαστε ταπεινοί και να μπορούμε να έρθουμε ξανά  κοντά στον συνάνθρωπό μας.

Πιστεύετε ότι οι περισσότεροι χριστιανοί προσεγγίζουν τα Χριστούγεννα με τον σωστό τρόπο ή έχουν απομακρυνθεί από την ουσία και το πνεύμα των Χριστουγέννων ;

Είναι δεδομένο ότι έχουν απομακρυνθεί, όπως κι εμείς οι άνθρωποι της Εκκλησίας. Διαβάστε το διήγημα  του Παπαδιαμάντη «Τα  πτερόεντα  δώρα» και θα σας απαντήσει.

Ποια θεωρείτε ότι είναι τα γνωρίσματα ενός καλού χριστιανού;

Να είναι ταπεινός, που δεν είναι σήμερα. Να έχει ειρήνη στην ψυχή του, ηρεμία, πραότητα, που δεν έχουμε. Να αγαπάει τον συνάνθρωπό του , τον οποίο δεν τον αγαπάμε ,επειδή αγαπάμε περισσότερο τον εαυτό μας. Να συγχωρούμε τον άλλον, εμείς δεν συγχωρούμε κανέναν. Τόλμησε ο άλλος να θίξει το εγώ μας; Θα επαναστατήσουμε. Αυτά και πολλά άλλα, είναι τα χαρακτηριστικά του αληθινού χριστιανού, τα οποία πιστεύω, λείπουν σε μεγάλο βαθμό από την σημερινή κοινωνία μας.

Η 14η Δεκεμβρίου έχει καθιερωθεί ως παγκόσμια ημέρα αγάπης. Ποιο νόημα θα δίνατε εσείς σε αυτήν την λέξη ;

Κοιτάξτε, μιας και είμαι κληρικός και σας μιλώ με αυτή την ιδιότητα : Όταν ρωτήθηκε ο Κύριος : «Τι είναι ο Θεός ;» Εκείνος απάντησε : «O Θεός αγάπη εστί». Επομένως αν ταυτιστούν αυτά τα δύο, αν κάποιος έχει Θεό μέσα του, έχει και αγάπη. Αν απομονώσω αυτά τα δύο, αν προσπαθήσω να φτιάξω μια κοινωνία, που να μην έχει Θεό, αλλά να έχει αγάπη, να έχει φιλανθρωπία, αυτά είναι ασύμβατα.
Για παράδειγμα, βλέπετε στα σχολεία ειδικά των αστικών κέντρων πως υπάρχουν παιδιά αβάπτιστα, ακοινώνητα, παιδιά που δεν ξέρουν πού είναι η εκκλησία, που δεν έχουν καμία σχέση και βλέπουμε τα αποτελέσματα αυτής της απομάκρυνσης από τον Θεό και τον συνάνθρωπό με την ενδοσχολική βία που υπάρχει και τα  διαβάζουμε καθημερινά και στο διαδίκτυο και στις εφημερίδες. Όλα αυτά δείχνουν μια απανθρωπιά που έχει επικρατήσει, γιατί η αγάπη από μόνη της δεν μπορεί να σταθεί, όσο κι αν το παλέψω , θα βγαίνει πάντα το Εγώ μου στην επιφάνεια, που δεν θα μπορέσει να κάνει τον άλλον ή εμένα να αγαπήσει ο ένας τον άλλον.

Πιστεύετε ότι μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι αγαπάει τον Θεό χωρίς να αγαπάει τον συνάνθρωπο του;

Όχι. Το λέει κιόλας μέσα στην Αγία Γραφή. «Όταν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπό σου ,που τον βλέπεις, πώς είναι δυνατόν να λες ότι αγαπάς τον Θεό, τον οποίο δεν βλέπεις’’.

Πιστεύετε ότι η εκκλησία μπορεί να ανακουφίσει τον ανθρώπινο πόνο μόνο με την υπόσχεση της παραδείσιας ζωής ή θα μπορούσε να συμβάλει πιο δραστικά στη βελτίωση των άθλιων συνθηκών ζωής πολλών συνανθρώπων μας σε αυτήν εδώ τη ζωή, την επίγεια , στην οποία υποφέρουν (λόγω φτώχειας, αρρώστιας, ορφάνιας, στέρησης βασικών αγαθών, ανασφάλειας για το μέλλον.)

Η Εκκλησία έχει υποχρέωση να συνδράμει τον συνάνθρωπο, επειδή μιλάει για αγάπη, να βοηθήσει τον κάθε αναξιοπαθούντα. Κι εάν θελήσουμε να στραφούμε στην αλήθεια , θα δούμε στο Ευαγγέλιο της Κρίσεως, την Κυριακή της Αποκριάς, κάτι συγκλονιστικό .Εκεί λέει ο Ιησούς:’’ Ελάτε εδώ στα δεξιά μου όχι εσείς που κάνατε πολλές προσευχές και μετάνοιες αλλά εσείς που με είδατε άρρωστο και με φροντίσατε, πεινασμένο και με ταΐσατε, φυλακισμένο και με επισκεφτήκατε. Εσείς που αγαπήσατε τον συνάνθρωπο , αγαπήσατε και Εμένα. Επομένως, εσείς είστε τα παιδιά μου.’’
Είναι βασικό αυτό. Έχουμε υποχρέωση να το κάνουμε και προσπαθούμε. Το φιλόπτωχο της Μητρόπολης και πολλές φορές και εσείς ως σχολείο έχετε βοηθήσει αυτές τις ημέρες. Αυτά που διαθέτουμε , τις 60.000 ευρώ που μας δίνει το μοναστήρι του Προυσού ετησίως για αυτό το λόγο, δηλαδή 5.000 ευρώ το μήνα, κάποιους τόνους λάδι, τρόφιμα που δίνει ο Προυσός και κάποιοι ιδιώτες, αυτά μετατρέπονται σε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, που κατανέμεται  σε ανθρώπους, ενδεχομένως όχι πάντα δίκαια, γιατί υπάρχουν κι εκείνοι που μας εκμεταλλεύονται. Προσπαθούμε, σίγουρα θα μπορούσαμε και περισσότερα. Αυτά τα κάνουμε χωρίς να τα προβάλλουμε .Δεν είμαστε ένας σύλλογος που θέλει να αποδείξει κάτι. Δεν χρειάζεται διαφήμιση αυτού του έργου. Εδώ θα ήθελα να σας αναφέρω και μια παράμετρο. Έχω μια ένσταση σε αυτό ως άνθρωπος. Πολλές φορές με το δικό μας έργο, με τα ιδρύματα που λειτουργεί η εκκλησία καλύπτεται η ανυπαρξία της πολιτείας. Για παράδειγμα, κάντε έναν απολογισμό του κοινωνικού παντοπωλείου του δήμου και του φιλόπτωχου ταμείου της Εκκλησίας.  Θα δείτε ότι εκείνο διαθέτει πολύ λιγότερα χρήματα σε σχέση με εμάς ως  Μητρόπολη  για την τοπική μας κοινωνία. Κι αυτό ,εάν το επεκτείνετε στον ελλαδικό χώρο, θα δείτε ότι δυστυχώς η Πολιτεία μάς θέλει μόνο για αυτό, για να την καλύπτουμε εκεί που αυτή δεν μπορεί να βοηθήσει. Και δυστυχώς αυτό το είπε και ο πρωθυπουργός. Τον πλησίασε μια γυναίκα και του παραπονέθηκε κι εκείνος την ρώτησε, εάν απευθύνθηκε στην Εκκλησία. Σε αυτό το κομμάτι έχω έναν ενδοιασμό προσωπικό .ως άνθρωπος , όχι σαν Επίσκοπος.

Τα Χριστούγεννα έχουμε τη συνήθεια να ανταλλάσουμε δώρα. Το βιβλίο είναι πάντα ένα δώρο ωφέλιμο και ευπρόσδεκτο, Υπάρχει κάποιο βιβλίο που θα συστήνατε να διαβάσει ένας έφηβος; Κάποιο που ίσως σας έχει επηρεάσει βαθιά και ουσιαστικά στα μαθητικά σας χρόνια ;

Θα σας έλεγα υπάρχουν, αλλά επειδή υπάρχει το χάσμα γενεών μεταξύ μας, εγώ θα διάβαζα, γιατί μου άρεσαν και διαβάζω ακόμη ,τα ‘’Χριστουγεννιάτικα’’ του Παπαδιαμάντη ή του Κόντογλου για παράδειγμα και άλλων πολλών, παλαιοτέρων όμως συγγραφέων έργα. Δεν ξέρω αν σήμερα σε εσάς έχουν αυτά απήχηση . Μακάρι να είχαν!

Πως σκοπεύετε εσείς να περάσετε τις γιορτές των Χριστουγέννων;

Κοιτάξτε, δεν θα κάνω κάτι ιδιαίτερο, το γραφείο θα είναι κλειστό αυτές τις μέρες, θα είμαστε στην εκκλησία. Φέτος κάτι προέκυψε και θα πάω 2-3 μέρες και στο Άγιο Όρος. Για εμένα, δεν είναι όπως σε όλους τους άλλους. Πάσχα, Χριστούγεννα, Μεγάλη βδομάδα, αυτές τις μέρες τις περνάω περισσότερο κοντά στην Εκκλησία.

Η  συνέντευξη  δόθηκε  στους  μαθητές  της  Β΄ Γυμνασίου  Δήμητρα  Βουτσιλάκου  και  Αλέξανδρο  Κατσαρό.

Το σούβλισμα του οβελία είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό πασχαλινό έθιμο για εμάς τους Έλληνες. Άρρηκτα συνδεδεμένο με την Κυριακή του Πάσχα είναι συνήθως το φαγητό που έχει την τιμητική του στο πασχαλινό τραπέζι.

Οβελός ή οβελίας.

Η λέξη “οβελίας” προέρχεται από τον “οβελό” που σημαίνει σιδερένια ράβδος, η σούβλα, στην οποία περνιούνται κομμάτια κρέατος για ψήσιμο. Πλέον, με τη λέξη “οβελίας” δηλώνεται το αρνί που ψήνεται στη σούβλα το Πάσχα, παρόλο που αρχικά προσδιόριζε οτιδήποτε  ψήνεται στη σούβλα.

Πώς ξεκίνησε το έθιμο του οβελία;

Το αρνί και το εβραϊκό Πάσχα

Σαν έθιμο, έχει τις ρίζες του στο βιβλίο της Εξόδου της Παλαιάς Διαθήκης, είναι δηλαδή Ιουδαϊκής προελεύσεως.

Πιο συγκεκριμένα, το έθιμο του σουβλίσματος του αρνιού, προέρχεται από το εβραϊκό Πάσχα και σχετίζεται με την έξοδο τους από την Αίγυπτο. Το βράδυ της Εξόδου, κάθε οικογένεια πρόσφερε ως θυσία στο Θεό ένα αρνί για τη σωτηρία του λαού. Με το αίμα του, έβαψαν τις πόρτες των σπιτιών τους. Το έφαγαν, χωρίς να σπάσουν τα κόκαλά του, συνοδεύοντας το με άζυμο ψωμί και πικρά χόρτα. Την έξοδό τους από την Αίγυπτο, οι Ισραηλίτες τη γιορτάζουν κάθε χρόνο στις 14 του μήνα Νισάν (μεταξύ Μαρτίου και Απριλίου). Την ονομάζουν Πάσχα (στα εβραϊκά Πεσάχ) που σημαίνει πέρασμα, διάβαση, γιατί με τη διέλευση της Ερυθράς Θάλασσας, πέρασαν από τη σκλαβιά της Αιγύπτου στην ελευθερία. Η γιορτή του Πάσχα είναι η μεγαλύτερη γιορτή των Εβραίων και μαζί με την Εβδομάδα των Αζύμων διαρκεί οκτώ μέρες.

Στις εβραϊκές παραδόσεις, οι κάτοικοι έβαφαν την είσοδο των σπιτιών τους με το αίμα του θυσιαζόμενου αρνιού, κατ’ αναπαράσταση της νύχτας της εξόδου τους από την Αίγυπτο. Στο πασχαλινό δείπνο υπήρχαν και πικρά χόρτα σε ανάμνηση της πικρίας από την δουλεία στην Αίγυπτο, κρασί, αλλά και άζυμος άρτος σε υπενθύμιση της βιαστικής αναχώρησης από την Αίγυπτο.

Γιατί σουβλίζουμε αρνί στην Ελλάδα – Οι ρίζες του εθίμου

Το σούβλισμα του αρνιού το Πάσχα προέρχεται από την αρχαία Ελλάδα. Οι αρχαίοι Έλληνες, σαράντα ημέρες μετά τον θάνατο των συγγενών τους, συνήθιζαν να μαγειρεύουν δίπλα από τον τάφο. Πίστευαν ότι στο γεύμα που δίνεται τόσο μετά την ταφή όσο και στο μνημόσυνο, συμμετέχει και ο ίδιος ο νεκρός. Έτσι, για τον λόγο αυτό, έψηναν αρνιά σε εστίες, έπιναν κρασί και χόρευαν προκειμένου να τον τιμήσουν.

Στη χριστιανική λατρεία, το Πάσχα δείχνει το πέρασμα από τον θάνατο στη ζωή και από τη λύπη στη χαρά. Στο χριστιανικό Πάσχα, το αρνί συμβολίζει τη θυσία του Χριστού για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. O αμνός συμβολίζει τον Χριστό, διότι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής είχε παρομοιάσει τον Ιησού με τον αμνό θεού που θα σηκώσει στις πλάτες του τις αμαρτίες του κόσμου. Για το λόγο αυτό, ο Χριστός ονομάστηκε από τον Ιωάννη τον Προδρόμο ως ο «αμνός ο αίρων την αμαρτία του κόσμου».  Έτσι την ημέρα του Πάσχα, οι πιστοί μοιράζονται το αρνί του Πάσχα, που συμβολίζει τον Χριστό.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, οι κλέφτες και οι αρματωλοί, όταν έκαναν ανακωχή, σούβλιζαν αρνιά λέγοντας ότι ο Χριστός θα χαρίσει την «ανάσταση» και στο πολύπαθο γένος τους. Τα χρόνια που ακολούθησαν, το σούβλισμα του αρνιού γινόταν στη Ρούμελη και στην Πελοπόννησο. Σήμερα στα περισσότερα μέρη της Ελλάδας, την Κυριακή του Πάσχα ψήνουν το αρνί στη σούβλα.

Βιβλιογραφία:

https://maleviziotis.gr/2023/05/05/to-ethimo-tou-ovelia/

https://www.cnn.gr/ellada/story/29954/o-poy-proerxetai-to-ethimo-toy-ovelia

Πρόκειται για ένα κοινωνικό φαινόμενο νεανικής παραβατικότητας.

Αφορά μια κατάσταση κατά την οποία ασκείται σκόπιμη, απρόκλητη, συστηματική και επαναλαμβανόμενη βία και επιθετική συμπεριφορά, με σκοπό την επιβολή και την πρόκληση σωματικού και ψυχικού πόνου σε μαθητές από συμμαθητές τους, εντός και εκτός σχολείου.

Το φαινόμενο αυτό έχει αρχίσει να παίρνει ανησυχητικές διαστάσεις στη σχολική κοινότητα και να τρομάζει τους γονείς.

• Έκθεση σημερινής κατάστασης: Η Ελλάδα καταλαμβάνει την 4η θέση ανάμεσα σε 41 χώρες σε περιστατικά ενδοσχολικής βίας και εκφοβισμού ή bullying όπως ονομάζεται διεθνώς. Όπως επισημαίνει ο ευρωβουλευτής Γιώργος Κουμουτσάκος (ο οποίος προώθησε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την καθιέρωση Ευρωπαϊκής Ημέρας κατά του εκφοβισμού και της βίας στα σχολεία) ο διαχωρισμός «θύματος – θύτη είναι λανθασμένος, αφού και στις δύο περιπτώσεις πρόκειται για παιδιά, μπλεγμένα στα δίχτυα αυτού του νοσηρού φαινομένου».
• Σύμφωνα με πρόσφατη Έρευνα του Χαμόγελου του παιδιού(Μάρτιος 2023)

1. 1.      1 στα 3 παιδιά (32,4%), σε σύνολο Γεωγραφικών Περιφερειών και Σχολικών Βαθμίδων σε όλη την Ελλάδα, δέχεται εκφοβισμό
2. 2.      1 στα 6 παιδιά σε όλη τη χώρα, σε σύνολο Γεωγραφικών Περιφερειών και Σχολικών Βαθμίδων, δηλώνουν ότι αισθάνονται πώς το σχολείο τους δεν τους μαθαίνει να μην εκφοβίζουν τους συμμαθητές τους
3. 3.      100% των παιδιών που θα προτιμούσε να απευθυνθεί για βοήθεια σε τηλεφωνική γραμμή, σημειώνει την Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή SOS 1056 του Οργανισμού

Οι πιο συνηθισμένες μορφές ενδοσχολικής βίας είναι:

Α)Σωματική βία, που εκδηλώνεται με τραυματισμό και απειλή τραυματισμού, απρεπή αγγίγματα, κλείδωμα σε έναν περιορισμένο χώρο

Β) Λεκτική βία, που εκδηλώνεται με συστηματική χρήση υβριστικών ή αγενών εκφράσεων, απειλών, ειρωνικών σχολίων και παρατσουκλιών.

Γ)Έμμεση βία, εκδηλώνεται με έμμεσες συμπεριφορές, μέσω της άσκησης επιρροής στην ομάδα των συνομηλίκων και τη διάδοση κακόβουλων φημών ώστε να αισθανθούν αντιπάθεια για κάποιον συμμαθητή τους με στόχο την κοινωνική του απομόνωση.

Δ)Στις μέρες μας έχει προστεθεί και η ηλεκτρονική βία (Cyberbullying), με τη διάδοση ντροπιαστικών σχολίων και ειρωνικών εκφράσεων μέσω του Διαδικτύου, τον αποκλεισμό κάποιου από μια δικτυακή ομάδα, την αποστολή απειλητικών μηνυμάτων και τη χρήση ή παραποίηση των προσωπικών δεδομένων κάποιου ατόμου. Το Διαδίκτυο προσφέρει ανωνυμία και φαίνεται να λύνει τα χέρια των θυτών καθιστώντας ακόμη πιο εύκολο των εκφοβισμό των συμμαθητών του.

Ε) Σεξουαλική παρενόχληση, κακοποίηση.

Τα αίτια της ενδοσχολικής βίας : Η ενδοσχολική βία αποτελεί γέννημα πολλών παραγόντων και υποδηλώνει συχνά την ύπαρξη σημαντικών προβλημάτων στη ζωή του θύτη. Ειδικότερα:

-Η ιδιοσυγκρασία και  η έλλειψη εν συναίσθησης του θύτη

-Η παρορμητικότητα, η επιπολαιότητα και η ανωριμότητα που χαρακτηρίζει το νεαρό της ηλικίας των εφήβων έχουν ως αποτέλεσμα πράξεις και συμπεριφορές τελείως ανάρμοστες, οι οποίες θα είχαν αποφευχθεί, αν το παιδί-θύτης είχε μπει στη διαδικασία να σκεφτεί εκ των προτέρων τις συνέπειες ή τον αντίκτυπο των  πράξεών του.

- H ανάγκη προβολής και επίδειξης  του θύτη μπροστά στους φίλους και συμμαθητές του, επιλέγοντας -ατυχώς- με το να συμπεριφερθεί άσχημα ή και ταπεινωτικά σ’ έναν πιο αδύναμο συμμαθητή του.

-Τα παιδιά-θύτες προέρχονται συνήθως από δυσλειτουργικές οικογένειες :

φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, οι τεταμένες σχέσεις ανάμεσα στους γονείς, οι αυταρχικοί γονείς με την επιβολή αυστηρών τιμωριών, η έλλειψη κατανόησης, υποστήριξης και ενθάρρυνσης των παιδιών από τους γονείς, η έλλειψη ορίων στα παιδιά και η ανοχή στη βίαια συμπεριφορά τους είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει έντονες συγκρουσιακές καταστάσεις στο παιδί. Οι βίαιες συμπεριφορές μέσα στο σπίτι εξωθούν σε βίαια ξεσπάσματα  και εκτός σπιτιού και απέναντι σε πιο αδύναμα άτομα που το παιδί θεωρεί πως μπορεί να εκφοβίσει.

-Ανάλογα αρνητική επίδραση έχουν και τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας. Πιο συγκεκριμένα, στη δίνη της σύγχρονης οικονομικής κρίσης συχνά οι γονείς είναι προσηλωμένοι στο πώς θα εξασφαλίσουν τα απαραίτητα για την επιβίωση της οικογένειάς τους, με αποτέλεσμα να απουσιάζουν διαρκώς από το σπίτι παραμελώντας επί της ουσίας την διαπαιδαγώγηση του παιδιού τους και  αυτό εκ των πραγμάτων να μπαίνει σε ό,τι αφορά την ανατροφή του στον <<αυτόματο πιλότο>> και να είναι πιο εύκολο να ξεφύγει και να παρασυρθεί από κακές επιρροές. Επιπλέον, τα παιδιά αυτά αισθάνονται εσωτερική ανασφάλεια, συναισθηματική παραμέληση και απόρριψη από τους γονείς τους και στην προσπάθεια τους να κερδίσουν την αγάπη και την προσοχή των αγαπημένων τους προσώπων δε διστάζουν να προβούν σε βίαιες και ανάρμοστες συμπεριφορές, για να μονοπωλήσουν και να κεντρίσουν το ενδιαφέρον τους.

- Ενώ δε λείπουν και οι περιπτώσεις κατά τις οποίες γονείς αγοριών απαιτούν από αυτά να έχουν μια «αντρική» συμπεριφορά, στην οποία αποδίδουν χαρακτηριστικά επιθετικότητας ή και βιαιότητας. Πρόκειται, μάλιστα, για γονείς που δεν παρεμβαίνουν ικανοποιητικά μόλις ενημερωθούν από το σχολείο  πως το παιδί τους εκφοβίζει ή φέρεται άσχημα σε άλλα παιδιά, καθώς θεωρούν πως για τα αγόρια αυτή είναι μια αναμενόμενη και φυσιολογική συμπεριφορά.

- Η λογική αυτή της βίας ενισχύεται, δυστυχώς, όχι μόνο από το οικογενειακό περιβάλλον, αλλά και από το ευρύτερο κοινωνικό. Σε μια κοινωνία που φέρεται εχθρικά προς τους μετανάστες και τους πρόσφυγες, σε μια κοινωνία που δε σέβεται τη διαφορετικότητα, απορρίπτει το διαφορετικό ,που χλευάζει και περιθωριοποιεί τους κοινωνικά μη αποδεκτούς, προκαλείται στους νέους η αίσθηση πως πρέπει κι εκείνοι να υιοθετήσουν την ίδια στάση απόρριψης και επιθετικότητας.

- Επιπλέον, η υπέρμετρη προβολή βίας και εγκληματικότητας μέσα από τα Μ.Μ.Ε(από τηλεοπτικά προγράμματα, ταινίες και δελτία ειδήσεων)και από το διαδίκτυο με την αλόγιστη χρήση ηλεκτρονικών video -gamesεπιτείνει το φαινόμενο της βίαιης κι επιθετικής συμπεριφοράς. Οι νέοι παρακολουθούν από πολύ μικρή ηλικία σκηνές και περιστατικά βίας, φτάνοντας σε σημείο να τα εκλαμβάνουν ως αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής, και -κάποτε- ακόμη και να τα υιοθετούν ή να τα αντιγράφουν. Δεν είναι λίγες φορές ,όπου τα παιδιά ηρωοποιούν τους κακούς χαρακτήρες που παρακολουθούν  και ενσαρκώνουν αντίστοιχους ρόλους.

- Αρνητικά, όμως, επιδρά αρκετές φορές ακόμη και το κλίμα που επικρατεί στο σχολείο. Κακοδιατηρημένες αίθουσες με πολυπληθή τμήματα, έντονα ανταγωνιστικό κλίμα, στείρα απομνημόνευση παρωχημένων γνώσεων, έμφαση στις εξετάσεις, έλλειψη δραστηριοτήτων που προάγουν την ομαδικότητα, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη ανάμεσα στους μαθητές, αδιαφορία των εκπαιδευτικών για τη συναισθηματική κατάσταση των μαθητών, έλλειψη επικοινωνίας και διαλόγου ανάμεσα στους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές κ.ά. δημιουργούν τις  δυσμενείς εκείνες συνθήκες, κάτω από τις οποίες η στάση των παιδιών απέναντι στο σχολείο και ό,τι  αυτό αντιπροσωπεύει καθίσταται αρνητική και συχνά εκδηλώνεται με επιθετικότητα και παραβατικότητα.

Συνέπειες του εκφοβισμού (bullying)  

Οι ειδικοί τονίζουν πως η ενδοσχολική βία έχει εξαιρετικά επώδυνες συνέπειες στην ψυχολογία των παιδιών που τη βιώνουν . Ειδικότερα :

- Το παιδί-θύμα αποκτά μια διαρκή αίσθηση ανασφάλειας, φόβου, άγχους, κατάθλιψης και ενίοτε έχει και αυτοκτονικές τάσεις. Χάνει την αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμησή του.

-Παρουσιάζει αποστροφή προς το σχολείο, καθώς αντιπροσωπεύει γι’ αυτόν τον χώρο βασανισμού του. Οι σχολικές αίθουσες μοιάζουν με φυλακή, η αυλή του σχολείου με εκτελεστικό απόσπασμα και ο δρόμος από και προς το σχολείο στρωμένος με αγκάθια. Η σχολική επίδοσή του μειώνεται, καθώς εξαιτίας της κακής ψυχολογίας  του αδυνατεί να συγκεντρωθεί στις σχολικές υποχρεώσεις του.

-Κλείνεται σταδιακά στον εαυτό του, αποφεύγει κάθε κοινωνική συναναστροφή, περιθωριοποιείται και απομονώνεται κοινωνικά, αφού πιστεύει πως οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν αρνητική άποψη γι’ αυτόν και δεν τον αποδέχονται πραγματικά.

-Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις που ένα παιδί-θύμα στο παρελθόν μπορεί να γίνει θύτης στο μέλλον, αν δε δικαιωθεί και αποκατασταθεί ηθικά.

Η ενδοσχολική βία, ωστόσο, έχει σημαντικές συνέπειες όχι μόνο στο παιδί -θύμα, αλλά και στο παιδί-θύτη, αφού πέρα από τις πιθανές κυρώσεις που μπορεί να υποστεί, όπως είναι η απομάκρυνσή του από το σχολείο, έρχεται αντιμέτωπο με τον κοινωνικό στιγματισμό και την αποδοκιμασία. Εκλαμβάνεται, πλέον, ως βίαιο άτομο με αντικοινωνική συμπεριφορά κι αυτό επηρεάζει τις διαπροσωπικές του σχέσεις, καθώς είτε το αποφεύγουν είτε το απομονώνουν. Ενώ, πολύ συχνά, η αρνητική αυτή αντιμετώπιση ωθεί το παιδί-θύτη να υιοθετεί πλήρως το ρόλο του «κακού» παιδιού που του αποδίδουν, αποτυγχάνοντας έτσι να επανορθώσει και να βελτιώσει τη συμπεριφορά του.

Τις περισσότερες φορές τα παιδιά που βιώνουν εκφοβισμό το αποσιωπούν γιατί :

-Ντρέπονται.

-Φοβούνται, μήπως προκαλέσουν την οργή και τον θυμό των ατόμων που το εκφοβίζουν και τα πράγματα χειροτερεύσουν.

-Νιώθουν πως φταίνε.

-Σκέφτονται ότι θα απογοητεύσουν τους γονείς τους με την <<αδυναμία>> τους να χειριστούν την κατάσταση.

Τρόποι αντιμετώπισης της ενδοσχολικής βίας

Το φαινόμενο της ενδοσχολικής βίας λόγω των ποικίλων γενεσιουργών αιτιών του χρήζει ολιστικής αντιμετώπισης, ο οποίος πρέπει να είναι κοινός και ενιαίος. Είναι καλό να συνεργαστούν γονείς, εκπαιδευτικοί, παιδιά και να ενεργοποιηθεί συνολικά η κοινωνία, ώστε να καταστεί εφικτή η πρόληψη και η αντιμετώπισή του.

Σε ό,τι αφορά τους γονείς οφείλουν, ανεξαρτήτως των προβλημάτων που τους απασχολούν, να εκφράζουν την αγάπη, το ενδιαφέρον και την αποδοχή προς τα παιδιά τους με κάθε τρόπο. Να στέκονται δίπλα τους  και να τα στηρίζουν. Να είναι διαλλακτικοί , στοργικοί μαζί τους  και  να προσπαθούν  να λύνουν τις όποιες διαφορές και προβλήματα με ειρηνικό τρόπο.

Σε ό,τι αφορά τους εκπαιδευτικούς, οφείλουν να εκδηλώνουν ειλικρινές

ενδιαφέρον, ώστε κάθε πιθανή ένδειξη ή απόδειξη άσκησης εκφοβισμού να αντιμετωπίζεται αμέσως με διακριτικό, αλλά αποφασιστικό τρόπο. Αν οι εκπαιδευτικοί αδιαφορούν ή διστάζουν να παρέμβουν, το αποτέλεσμα είναι επώδυνο για τα παιδιά-θύματα εφόσον παρατείνεται η βασανιστική δοκιμασία τους. Ενώ, συνάμα, η αδιαφορία ή η απραξία των εκπαιδευτικών εκλαμβάνεται από τους θύτες ως είδος συναίνεσης, γεγονός που ενισχύει τις ανάρμοστες συμπεριφορές τους εις βάρος των συμμαθητών τους.

- Επίσης, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να επιδιώκουν με κάθε ευκαιρία την ενημέρωση και  ευαισθητοποίηση των μαθητών στο κρίσιμο αυτό ζήτημα μέσα από τη διοργάνωση εκδηλώσεων/ημερίδων, συζητήσεων και παρουσιάσεων στο σχολικό χώρο, όπου μπορεί να γίνει ανταλλαγή  απόψεων και να προσφερθεί η κατάλληλη συμβουλευτική από ειδικούς. Κρίνεται ιδιαιτέρως σημαντικό να κατανοήσουν πλήρως τα παιδιά-θύτες τον αρνητικό αντίκτυπο που έχει η συμπεριφορά τους στα παιδιά- θύματα.

- Επιπλέον, βασική ευθύνη των εκπαιδευτικών είναι η άμεση ενημέρωση των γονιών, ώστε η αντιμετώπιση των περιστατικών εκφοβισμού να επιχειρηθεί από κοινού.

-Επιπρόσθετα, παρά τις αντίξοες συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στο χώρο της εκπαίδευσης, οι εκπαιδευτικοί οφείλουν να διοργανώνουν  δημιουργικές δραστηριότητες που καλλιεργούν το ομαδικό πνεύμα και τη  συνεργασία  μεταξύ των μαθητών, με έμφαση στην αξία της αποδοχής της διαφορετικότητας, του διαλόγου και της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών στην καθημερινή ενδοσχολική αλλά και εξωσχολική ζωή.

- Σημαντική, βέβαια, είναι και η συμβολή του κράτους στην αντιμετώπιση του φαινομένου, μέσα από την προσπάθεια δημιουργίας και ενίσχυσης των κατάλληλων υποδομών για την πρόληψη του φαινομένου. Ένα σημαντικό βήμα προς αυτή την κατεύθυνση είναι η στελέχωση των σχολείων με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, ώστε οι μαθητές να έχουν τη δυνατότητα να βρίσκουν κατάλληλη βοήθεια και καθοδήγηση στις καταστάσεις που βιώνουν.

- Επίσης, το κράτος οφείλει να βάλει τέλος στην υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, που έχει οδηγήσει σε υπεράριθμα τμήματα, ελλιπή στελέχωση σχολείων, αδυναμία πραγματικού εκσυγχρονισμού που εμποδίζουν τους εκπαιδευτικούς να δώσουν δημιουργική διάσταση στην εκπαιδευτική διαδικασία. Πολλοί μαθητές, άλλωστε, ήδη θεωρούν πως αντί η φοίτησή τους να είναι μια ευκαιρία αποκόμισης σημαντικών εφοδίων, έχει μετατραπεί σε μια ανούσια εξαναγκαστική διαδικασία.

-Τέλος, οφείλουμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, να εφαρμόσουμε στη ζωή μας τον <<χρυσό κανόνα>>, δηλαδή να συμπεριφερόμαστε στους διπλανούς μας, όπως θα θέλαμε εκείνοι να συμπεριφέρονται απέναντι μας. Τότε, σίγουρα ο κόσμος μας θα ήταν καλύτερος, χωρίς διακρίσεις, αδικίες και ανισότητες.

Γραμμές βοήθειας απέναντι στον φόβο

Γραμμή αποκλειστικά για εκπαιδευτικούς: 11130

Είναι μια γραμμή αποκλειστικά για εκπαιδευτικούς που θέλουν να μιλήσουν για θέματα που αφορούν τον εκφοβισμό. Η γραμμή λειτουργεί καθημερινά από τις 08.30 ως τις 14.00.

Ευρωπαϊκή Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111

Η ευρωπαϊκή «Γραμμή στήριξης παιδιών και εφήβων 116 111» είναι μια συμβουλευτική τηλεφωνική γραμμή αποκλειστικά για παιδιά και εφήβους μέχρι 18 ετών. Μπορεί να τηλεφωνήσει ανώνυμα οποιοδήποτε παιδί νιώθει την ανάγκη βοήθειας, υποστήριξης ή συμβουλής σε θέματα ψυχικής υγείας, για οτιδήποτε μπορεί να το απασχολεί, χωρίς κόστος, από κινητό ή σταθερό τηλέφωνο.

Εθνική Τηλεφωνική Γραμμή για τα Παιδιά SOS: 1056

Σε αυτή την τηλεφωνική γραμμή του Χαμόγελου του Παιδιού ο καθένας μπορεί να τηλεφωνήσει δωρεάν και ανώνυμα. Η γραμμή που λειτουργεί όλο το 24ωρο είναι στελεχωμένη με κοινωνικούς λειτουργούς και ψυχολόγους .

 Βιβλιογραφία

• Βικιπαίδεια
• Βεγιάνη Ειρήνη, Η αντίληψη και η συμβουλευτική παρέμβαση του εκπαιδευτικού της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης γύρω από τον σχολικό εκφοβισμό (Bullying)
• www.e-abc.eu
• www.hamogelo.gr
• www.lesvosnews.net
• https://www.vlioras.gr/Philologia/Composition/Bullying.htm
• https://latistor.blogspot.com/2015/08/bulling.html
• https://kmaked-old.pde.sch.gr/site/attachments/article/544/Yliko-bthmia.pdf

Όλοι μας γνωρίζουμε ότι ένα από τα χριστουγεννιάτικα έθιμα της πόλης μας είναι η νύχτα των ευχών. Καθιερώθηκε την τελευταία δεκαετία και διεξάγεται κάθε χρόνο , την παραμονή Χριστουγέννων στην πλατεία, η οποία είναι στολισμένη παραμυθένια και μαγικά. Ιδιαίτερα φέτος την παράσταση έκλεψε ένα πανύψηλο φυσικό έλατο ,που στεκόταν αγέρωχο στο κέντρο της και το κοσμούσαν τεράστιες κόκκινες μπάλες, ενώ στη βάση του υπήρχε η φάτνη του Χριστούλη μας, καθώς  και ένα φωταγωγημένο με κόκκινα λαμπιόνια έλκηθρο του Αϊ-Βασίλη που το έσερνε ένα χαριτωμένο ελαφάκι. Την ημέρα αυτή συγκεντρώνονται στην πλατεία από νωρίς το βράδυ ντόπιοι  και επισκέπτες για να πάρουν φαναράκια και να τα ανάψουν με την οικογένεια τους.

Όταν δοθεί το σύνθημα της έναρξης, μικροί και μεγάλοι προσπαθούν να ανάψουν τα φαναράκια τους. Όταν το πετύχουν, ο καθένας κάνει την ευχή του και τα αφήνουν ελεύθερα να φύγουν στον ουρανό. Το θέαμα του ουρανού, που είναι πλημμυρισμένο με πολύχρωμα φωτεινά χάρτινα ιπτάμενα φαναράκια, είναι εντυπωσιακό και μαγνητίζει το βλέμμα  και των πιο απαιτητικών επισκεπτών.

Φέτος ,παραβρέθηκα για άλλη μια φορά με την οικογένειά μου στην εκδήλωση αυτή. Η πλατεία ήταν κατάμεστη από πλήθος κόσμου. Η νύχτα ήταν γλυκιά  και ονειρεμένη. Όλοι, μικροί και μεγάλοι, ήταν ευδιάθετοι και ξέγνοιαστοι. Ευχές για αγάπη ,ευτυχία, καλοτυχία , ειρήνη και ελπίδα αντηχούσαν στην ατμόσφαιρα. Αυτό που με συγκίνησε περισσότερο ήταν η ευχή ενός μικρού αγοριού, που στεκόταν δίπλα μου και το ρώτησα να μου πει τι ευχήθηκε. Κι εκείνο μου απάντησε αυθόρμητα ότι ευχήθηκε << τα κρουασανάκια σοκολάτας να είναι πιο γλυκά>> και εγώ με τη σειρά μου ευχήθηκα << οι ζωές όλων να είναι γλυκές σαν τα κρουασανάκια σοκολάτας και οι καρδιές όλων να κρύβουν  αυτήν την παιδική αθωότητα>>.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΘΕ Ο ΧΡΙΣΤΟΥΛΗΣ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ.

1. Η συστηματική άθληση γυμνάζει το σώμα , συμβάλλει θετικά στη διαμόρφωση και στη διατήρηση ενός καλοσχηματισμένου σώματος, στη μυϊκή ενδυνάμωση, βελτιώνει τη φυσική κατάσταση, προσφέρει ευεξία και ωφελεί ποικιλοτρόπως την υγεία. Συγκεκριμένα μειώνει τον κίνδυνο ανάπτυξης της παχυσαρκίας ,των καρδιαγγειακών νοσημάτων και ενισχύει την άμυνα του οργανισμού.
2. Σε πνευματικό επίπεδο οξύνει την κρίση και την αντίληψη του αθλητή, εφόσον κάθε άθλημα απαιτεί από το άτομο να κατανοεί τους κανόνες, να τους εφαρμόζει και να είναι σε θέση να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες που προκύπτουν κατά τη διάρκεια της προπόνησης και του αγώνα.
3. Συμβάλλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας, καθώς ενισχύει την αυτοεκτίμηση και την αυτοπεποίθηση του ατόμου βελτιώνοντας τις δεξιότητές του. Επίσης, ενισχύει την αυτοπειθαρχία , γιατί μαθαίνει να υπακούει σε κανόνες, να έχει μέτρο και να είναι συνεπής σε συγκεκριμένο πρόγραμμα κατά την διάρκεια της προαγωνιστικής περιόδου. Επιπλέον, μαθαίνει να διαχειρίζεται και να καταπολεμά το άγχος σε κάθε αγωνιστική αναμέτρηση. Και το πιο σημαντικό από όλα, μαθαίνει να αποδέχεται και να συμφιλιώνεται με την ήττα, να μην παραιτείται, να θέτει υψηλότερους στόχους  και με τη συστηματική προσπάθεια και τον κοπιώδη αγώνα  να τους κατακτά.
4. H φυσική δραστηριότητα είναι ένας υγιής τρόπος ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Είναι  ένας πιο εποικοδομητικός τρόπος εκτόνωσης της ενέργειας του ατόμου και αποφόρτισης από την ένταση και τους αγχώδεις , απαιτητικούς ρυθμούς της καθημερινότητας του, από το να επιλέγει να καθίσει στον καναπέ του μπροστά από μια οθόνη ,που του κάνει πλύση  εγκεφάλου ή να ασχολείται ατελείωτες ώρες με το κινητό. Μετά την αθλητική δραστηριότητα , το άτομο έχει καλή διάθεση , ενέργεια, ευφορία και καθαρότητα σκέψης.
5. Αν το άτομο συμμετέχει σε ομαδικό άθλημα  καλλιεργεί το ομαδικό πνεύμα, το αίσθημα της συνεργασίας και της αλληλεγγύης, του σεβασμού και της εκτίμησης του συναθλητή του, μαθαίνει να μετριάζει το εγώ του και τον ενδιαφέρει το καλό , η πρόοδος και η εξέλιξη της ομάδας.
6. Αποτελεί μέσο κοινωνικοποίησης, αφού  το άτομο έρχεται σε επαφή με καινούργια πρόσωπα, κάνει νέες γνωριμίες και συνάπτει δεσμούς φιλίας με συναθλητές του.
7.  Μέσα από τον αθλητισμό διδάσκονται ανώτερες αξίες , όπως της ευγενούς άμιλλας και του υγιούς συναγωνισμού.
8.  Ο αθλητισμός ως πολιτιστική δραστηριότητα αμβλύνει τις αντιθέσεις των λαών και συμβάλλει στη συναδέλφωσή τους.
9. Τέλος , οι αθλητικές επιδόσεις αποτελούν τιμή όχι μόνο για τον αθλητή αλλά και για την πόλη -χώρα που εκπροσωπεί, διότι με αυτόν τον τρόπο προβάλλεται διεθνώς.

Συμπερασματικά, ο αθλητισμός είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για δημιουργική και γόνιμη αξιοποίηση του λιγοστού ελεύθερου χρόνου. Πρέπει όλοι, μικροί και μεγάλοι, να συνειδητοποιήσουμε ότι ο αθλητικός στίβος λειτουργώντας σωστά προετοιμάζει τα άτομα για τον κοινωνικό στίβο, καθώς ο αθλητής που σέβεται τον συναθλητή του, σέβεται αύριο χωρίς διακρίσεις και τον συνάνθρωπό του.

Βουτσιλάκου Δήμητρα

Βιβλιογραφία :https://latistor.blogspot.com/2015/08/blog-post_17.html