του Έκτορα Μελή
Η Αιγείρα είναι ένα όμορφο μέρος. Έχει θάλασσα, ησυχία και ανθρώπους που παλιά ζούσαν πραγματικά, με απλότητα και χαρά. Όμως τα τελευταία χρόνια, όλα αλλάζουν. Σπίτια εγκαταλείπονται, μαγαζιά κλείνουν και οι νέοι φεύγουν για τις πόλεις. Όποιος μένει πίσω, νιώθει ότι η Αιγείρα σβήνει λίγο λίγο.
Δεν φταίνε οι άνθρωποι που φεύγουν. Στην Αιγείρα δεν υπάρχουν δουλειές, δεν υπάρχουν ευκαιρίες. Ιδιαίτερα αν είσαι νέος, δύσκολα μπορείς να προχωρήσεις. Δεν υπάρχουν χώροι να δημιουργήσεις, να σπουδάσεις ή να κάνεις κάτι καινούργιο. Για αυτό ευθύνεται το γεγονός ότι όλοι πάνε στις πόλεις, με αποτέλεσμα να χτίζονται υποδομές ανάπτυξης στα αστικά κέντρα και όχι στις επαρχίες.
Κι όμως, είναι κρίμα. Γιατί η Αιγείρα έχει όμορφη ιστορία, φύση και ανθρώπους που αξίζουν καλύτερα. Αν υπήρχε ενδιαφέρον από το κράτος, αν υπήρχαν επενδύσεις, αν οι νέοι έβρισκαν λόγο να μείνουν, το χωριό θα μπορούσε να ξαναζωντανέψει.
Η Αιγείρα αργοπεθαίνει, αλλά ίσως, αν το καταλάβουμε εγκαίρως, να μην είναι αργά. Γιατί τα μέρη πεθαίνουν μόνο όταν φύγει και ο τελευταίος κάτοικος.
