Της Ιωάννας Σκυλογιάννη
Στη μοναξιά του σύγχρονου ανθρώπου , στα απλά και δύσκολα προβλήματά του , στη γενική προσπάθεια για το περιβάλλον και την επιβίωση του , τα Χριστούγεννα φαντάζουν ως η μερική έξοδος από το άγχος και η είσοδος της χαράς στην ζωή μας .
Ωστόσο η Ορθόδοξη Εκκλησία , η Εκκλησία των Πατέρων μας , αιώνες τώρα , μιλά για την ενανθρώπιση του Θεού , για να δώσει την δυνατότητα στον άνθρωπο να γίνει Θεός . Μας λέει ότι ο Θεός μας δεν είναι απρόσιτος , άγνωστος και μια , << ανώτερη δύναμη >> , αλλά ένας Θεός – πρόσωπο που έρχεται κοντά μας και γίνεται << ως εις εξ ημών >> , διαλέγεται , μας αγαπά νοιάζεται για μας . Μας αποκαλύπτει μια νέα ζωή , τη ζωή των Αγίων , που , ενώ δεν αρνείται ότι έχει σχέση με τα ανθρώπινα και την ύλη , – πώς άλλωστε θα γινόταν αυτό , αφού ο Θεός μας δεν την αρνήθηκε αλλά την προσέλαβε και άρα την αγίασε; – όμως δεν απολυτοποιεί τη ζωή αυτή και την ύλη ως να είναι αιώνια .
Όλα όσα μας περιτριγυρίζουν εδώ και αρκετές μέρες πριν τα Χριστούγεννα μας σπρώχνουν να χαρούμε με εξωτερικά μέσα την γιορτή , όπως π.χ. δώρα , φαγητά , διασκέδαση , ντύσιμο κλπ. Γι΄ αυτό και μετά την γιορτή κυριαρχεί την καρδιά μας κάτι σαν μελαγχολία …… Απολαμβάνουμε αλλά δεν χαιρόμαστε , ευχαριστιόμαστε αλλά δεν αναπαυόμαστε . Γιατί η καρδιά ζητά κάτι βαθύτερο.
Ζητά τη συνάντηση με το Θεάνθρωπο Κύριο καθώς ο Κύριος με τη γέννησή Του ζητά τη συνάντηση μαζί μας . Ζητά μια ζωή αλήθειας , ειλικρίνειας , ουσιαστική. Το ψεύτικο , το τυπικό , το επιφανειακό δεν μπορεί να ικανοποιήσει το βάθος της ύπαρξης μας . Η Εκκλησία που με την θεολογία της γίνεται βίωμα , μας καλεί σε κάθε γιορτή της να αφουγκραστούμε το βαθύτερο νόημα και μήνυμα της γιορτής .
Έτσι και στην << Μητρόπολη των εορτών >> , τα Χριστούγεννα , μας καλεί να μην μείνουμε στην επιφάνεια , στα εξωτερικά στους τύπους – αναγκαία κι αυτά ως έκφραση της ουσίας – αλλά να αφήσουμε την καρδιά μας να ζήσει τον ερχομό του Χριστού. Τότε η γέννησή του δεν θα είναι απλά ένα ιστορικό γεγονός αλλά συγχρόνως θα γίνει και προσωπικό γεγονός . Ως Χριστιανοί ας αντισταθούμε στο κοσμικό πνεύμα των ημερών που θεωρεί τα Χριστούγεννα μέσο χαλάρωσης και κατανάλωσης .
Ας αφήσουμε χώρο καρδιακό και χρόνο να συλλογιστούμε το δώρο της ζωής μας που έχει ημερομηνία λήξης κι άρα να τη ζήσουμε ουσιαστικά . Ας αρχίσουμε να ευχαριστούμε τον Κύριο της Ζωής , ζώντας τη Ζωή Του ως Ζωή μας , για να νικήσουμε τον φόβο του θανάτου . Ας γιορτάσουμε Χριστούγεννα με Χριστό καλλιεργώντας μέσα μας τη μετάνοια ως επιθυμία για αλλαγή , την ταπείνωση ως γνώση του Χριστού του << ταπεινού τη καρδία >> και την αγάπη ως άνοιγμα προς τους ανθρώπους , τις ωραίες εικόνες του ενανθρωπήσαντος Θεού μας
