του Βλάση Τσεκούρα
Παιδιά και όνειρα, μνήμη και ζωή
Το παλιό δημοτικό σχολείο του χωριού μου (Βλοβωκά) είναι ένα κτίριο με μεγάλη ιστορία και αξία. Εκεί φοίτησαν πολλοί κάτοικοι του χωριού και έζησαν τα παιδικά τους χρόνια. Ανάμεσά τους οι παππούδες μου και ο μπαμπάς μου . Το σχολείο αυτό αποτελεί κομμάτι της τοπικής μας ιστορίας και μας θυμίζει το παρελθόν.
Το παλιό δημοτικό σχολείο χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 – 1932 συγχρόνως με την εκκλησία του χωριού την Αγία Τριάδα . Σχολείο και εκκλησία χτίστηκαν από ένα συνεργείο πετράδων από την Ακράτα τους λεγόμενους Βαρβαρίτες . Είναι εξολοκλήρου φτιαγμένο από μία και μόνο πέτρα στη ΄΄ Στροφή του Γκέγκα΄΄ την οποία κατέβασαν , την έσπασαν και με αυτήν έχτισαν το σχολείο . Περιβάλλεται από χοντρούς πέτρινους τοίχους με μεγάλα παράθυρα . Εσωτερικά έχει δύο αίθουσες, ανατολικά την καλοκαιρινή αίθουσα και δυτικά την χειμερινή όπου βρίσκεται και η ξυλόσομπα . Στη μέση των δύο αιθουσών υπάρχει το γραφείο του δασκάλου που λειτουργούσε και ως χώρος διαμονής του. Τα περισσότερα χρόνια λειτουργούσε ως διθέσιο και είχε έξι τάξεις. Λειτουργούσε και το Σάββατο και υπήρχε και απογευματινή βάρδια 2 με 4 επειδή ο δάσκαλος δεν προλάβαινε να κάνει όλα τα μαθήματα.Η κάθε αίθουσα είχε ξύλινα θρανία και έναν μεγάλο μαύρο πίνακα. Ήταν μεικτό, δηλ. αρρένων και θηλέων και είχε πάνω από 100 παιδιά. Τα κορίτσια φορούσαν ποδιά με σύμβολο την κουκουβάγια, όπως και τα αγόρια είχαν στα ρουχα τους το σύμβολο της κουκουβάγιας. Στον προαύλιο χώρο του σχολείου υπήρχε καμπάνα την οποία ο δάσκαλος χτυπούσε κάθε πρωί για να πάνε τα παιδιά στο σχολείο για μάθημα. Αυτό γινόταν γιατί δεν είχαν όλοι στο σπίτι τους ρολόι. Κάθε εβδομάδα, ο δάσκαλος επέλεγε μαθητές ως επιμελητές, οι οποίοι καθάριζαν ελαφρώς τις αίθουσες και άναβαν την σόμπα κάθε πρωί. Όταν τα παιδιά έκαναν σκανταλιές και ήταν αδιάβαστα ο δάσκαλος τα βάραγε με ξύλινη βέργα την οποία είχαν κόψει και είχαν φέρει τα ίδια τα παιδιά.
Την Κυριακή όλα τα παιδιά υποχρεωτικά πήγαιναν εκκλησία. Πρώτος δάσκαλος ήταν από τη γειτονιά Οικονομέικα, ο Χαραλαμπόπουλος.
Εκδρομές τα παιδιά πήγαιναν με τα πόδια στα γύρω μέρη, όπως στο πλάτωμα του Αγ. Γεωργίου στα Οικονομέικα και εκεί έπαιζαν κρυφτό, κυνηγητό, μακριά γαϊδούρα, τρίλιζα, βόλους κ.α. Κάθε Πρωτομαγιά πήγαιναν εκδρομή στο αρχαίο θέατρο και επειδη ήταν μακρινή η απόσταση έπαιρναν μαζί τους κολατσιό γιατί θα γύριζαν αργά το απόγευμα στα σπίτια τους. Επίσης πήγαιναν περίπατο στον Πύργο και στο δάσος στον Προφήτη Ηλία, όπου υπήρχε αλάνα ανάμεσα στα δέντρα και τα αγόρια έπαιζαν μπάλα.
Τους χειμερινούς μήνες τα παιδιά κάθε πρωί πήγαιναν στο σχολείο από ένα ξύλο για να ανάψουν τη σόμπα. Όταν υπήρχε ανάγκη για περισσότερα ξύλα οι γονείς πήγαιναν με τα ζώα τους, ανά τακτά χρονικά διαστήματα.
Για να λειτουργήσει το σχολείο, βασιζόταν σε δωρεές συμπατριωτών που ζούσαν στην Αθήνα, όπως του Λουζιώτη Αργυρίου γυμναστή στο επάγγελμα, ο οποίος έστελνε γραφική ύλη, ξύλινες κασετίνες, κηρομπογιές και όργανα χημείας για πειράματα. Στο σχολείο αυτό δεν μάθαιναν μόνο γράμματα, αλλά και αξίες , όπως ο σεβασμός , η συνεργασία και η πειθαρχία. Οι δάσκαλοι ήταν αυστηροί αλλά δίκαιοι και προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα παιδιά να μορφωθούν , παρόλο που οι συνθηκες ήταν δύσκολες .
Το σχολείο έκλεισε οριστικά το 1974 λόγω ότι το χωριό κρίθηκε κατολισθήσιμο και οι κάτοικοι μετοίκησαν στον νέο οικισμό Λαμπινού .
Σήμερα το κτίριο του σχολείου έχει ανακαινιστεί και εδώ και 10 χρόνια αποτελεί έδρα του τοπικού περιβαλλοντικού και πολιτιστικού συλλόγου Αιγών-Βλοβωκάς ‘’Ο Βράχος’’, μετά από παραχώρηση του δήμου Αιγιάλειας.
Το κτίριο του σχολείου θυμίζει στους παλιούς πως ήταν η ζωή και η εκπαίδευση και σε εμάς τους νέους ότι πρέπει να το σεβόμαστε και να το διατηρούμε , γιατί αποτελεί μέρος της ιστορίας και της παράδοσής μας .
Το φωτογραφικό υλικό καθώς και τις περισσότερες πληροφορίες μου τις παραχώρησε ο συντοπίτης μου κ.Νίκος Νικολούλιας και τον ευχαριστώ.
