του Βλάση Τσεκούρα
«Πρώτη μέρα στο Γυμνάσιο». Έτσι έγραφε η έκθεση που είχα γράψει τον Σεπτέμβριο, λίγες ώρες αφού πέρασα για πρώτη φορά την πόρτα του σχολείου. Θυμάμαι ακόμη το άγχος μου, την αγωνία για το άγνωστο και την απορία για το πώς θα είναι αυτή η νέα αρχή. Όλα μου φαίνονταν διαφορετικά: οι τάξεις, οι καθηγητές, οι διάδρομοι, ακόμη και τα βιβλία που μου φαίνονταν ατελείωτα και βαριά. Παρ’ όλα αυτά, μέσα σε λίγες μέρες άρχισα να συνηθίζω. Οι συμμαθητές μου, οι στιγμές στο προαύλιο και οι πρώτες εμπειρίες έκαναν το σχολείο να μοιάζει σιγά σιγά πιο οικείο.
Σήμερα, λίγο πριν τελειώσει η σχολική χρονιά, διαβάζω ξανά εκείνες τις γραμμές και χαμογελώ. Το άγχος της πρώτης μέρας έχει φύγει και στη θέση του υπάρχουν αναμνήσεις. Το Γυμνάσιο δεν είναι πια ένας άγνωστος χώρος· είναι πλέον κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Μέσα σε αυτή τη χρονιά γνώρισα καλύτερα ανθρώπους, έμαθα καινούργια πράγματα, συνεργάστηκα, γέλασα, αγχώθηκα για διαγωνίσματα και χάρηκα για μικρές και μεγάλες στιγμές.
Κάναμε πολλές εκδρομές και συμμετείχαμε σε σεμινάρια, εμπειρίες πρωτόγνωρες για εμάς ως μαθητές της Α’ Γυμνασίου. Μέσα από αυτές τις δράσεις γνωριστήκαμε καλύτερα μεταξύ μας και ήρθαμε πιο κοντά ως τάξη. Δημιουργήσαμε επίσης podcast, κάτι εντελώς νέο για εμάς, που μας έδωσε την ευκαιρία να εκφραστούμε, να συνεργαστούμε και να δοκιμάσουμε κάτι διαφορετικό. Όλα αυτά έγιναν με τη στήριξη και την καθοδήγηση της κυρίας Θεοδωρακάκη, η οποία πίστεψε σε εμάς και μας έδωσε την ευκαιρία να συμμετέχουμε ενεργά σε αυτές τις εμπειρίες, ειδικά μέσα από τον ρόλο μας ως αρθρογράφοι και διαμεσολαβητές.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο όμορφο κομμάτι μιας νέας αρχής: ξεκινάς με φόβο και αβεβαιότητα, αλλά χωρίς να το καταλάβεις δημιουργείς στιγμές που αργότερα γίνονται αναμνήσεις. Και τώρα που αυτή η σχολική χρονιά φτάνει στο τέλος της, νιώθω πως εκείνο το παιδί που φοβόταν την πρώτη μέρα έχει αλλάξει. Έχει μεγαλώσει λίγο περισσότερο, έχει αποκτήσει εμπειρίες και είναι έτοιμο να συνεχίσει το ταξίδι του στο σχολείο με περισσότερη σιγουριά και χαμόγελο.
