Τα e-μολύβια e-πιστρέφουν και σας εύχονται Καλές Γιορτές και Ευτυχισμένο το 2022.

Το αγαπημένο μου χριστουγεννιάτικο έθιμο είναι οι Κλαδαριές. Αυτές γίνονται στις 23 Δεκεμβρίου στη Σιάτιστα Κοζάνης. Συμβολίζουν τις φωτιές που άναψαν οι βοσκοί στη φάτνη του Χριστού. Τα παιδιά φτιάχνουν ομάδες αρκετές ημέρες πριν και μαζεύουν τα Φουρφούρια ή το Λόζιο από το βουνό. Αυτά είναι ξερόχορτα και άχυρα. Τα βάζουν σε αποθήκες και τα φυλάνε ώστε να μην τους τα πάρουν οι άλλες ομάδες.

Το μεσημέρι, την ημέρα των Κλαδαριών, όλες οι ομάδες στήνουν τις κλαδαριές τους. Τοποθετούν στην μέση ένα χοντρό ξύλο, το «βεργί», για να μπορούν να σταθεροποιηθούν οι Κλαδαριές και μετά αρχίζουν να βάζουν τα Φουρφούρια ή Λόζιο γύρω από αυτό.  Κάθε ομάδα προσπαθεί να φτιάξει την μεγαλύτερη Κλαδαριά. Ύστερα τις στολίζουν με μπαλόνια ώστε το βράδυ, όταν καίγονται, να βγάζουν δυνατούς ήχους. Κάποιοι εκτός από μπαλόνια βάζουν και σερπαντίνες στις Κλαδαριές τους. Τις προσέχουν για να μην τους τις ανάψουν οι άλλες ομάδες πριν από την ώρα που πρέπει. Αν τους τις ανάψουν έχει πολύ γέλιο.

Το απόγευμα στις 23 Δεκεμβρίου, αφού νυχτώσει, πολλοί άνθρωποι μαζεύονται στην είσοδο της Γεράνειας και περιμένουν να έρθει ο δήμαρχος και η δημοτική μπάντα για να ανάψουν την πρώτη Κλαδαριά που βρίσκεται στον κεντρικό δρόμο. Ο δήμαρχος και η μπάντα πηγαίνουν μόνο στις Κλαδαριές που βρίσκονται στον κεντρικό. Οι κλαδαριές που βρίσκονται στις γειτονιές έχουν ανάψει ήδη. Αφού έρθει ο δήμαρχος, έρχεται και ένα πυροσβεστικό όχημα καλού κακού, επειδή μπορεί κάτι που βρίσκεται τριγύρω κατά λάθος, να πιάσει φωτιά. Μία χρονιά, από μια Κλαδαριά που ήταν στημένη κοντά σε ξερόχορτα ξέφυγε μια σπίθα και αυτά πήραν φωτιά! Ευτυχώς που το πυροσβεστικό όχημα ήταν εκεί και την έσβησε αμέσως!

Ο δήμαρχος ανάβει  την πρώτη Κλαδαριά και η δημοτική μπάντα αρχίζει να παίζει. Όταν αρχίζει να σβήνει η φωτιά πάρα πολλά άτομα αρχίζουν να χορεύουν γύρω της. Αυτοί που κάνουν την Κλαδαριά κερνάνε κρασί, λουκάνικα, σαρμαδάκια, κεφτεδάκια και άλλα. Μόλις σβήσει τελείως η πρώτη Κλαδαριά όλος ο κόσμος προχωράει  στην επόμενη. Με τον ίδιο τρόπο ανάβουν όλες τις Κλαδαριές που βρίσκονται στον κεντρικό δρόμο ως την άκρη της Χώρας (το τέλος της πόλης). Πολλοί άνθρωποι διασκεδάζουν στα μαγαζιά ώσπου να ξημερώσει.

Εγώ πηγαίνω κάθε χρόνο εκτός από πέρυσι, από την αρχή μέχρι το τέλος. Μου αρέσει πάρα πολύ. Κάποιες φορές ρίχνουν και πυροτεχνήματα. Μερικές φορές έχει πολύ κρύο, άλλες βρέχει και άλλες χιονίζει. Είναι πολύ εντυπωσιακά. Ελπίζω αν είστε κοντά να πάτε και να περάσετε υπέροχα!!!

Σιάτιστα 23/12/2022

Η πρώτη κλαδαριά

παραδίδεται στις φλόγες

Παναγιώτα Αργυρώ Μάντζιου, Δ’ 1 τάξη

Το χριστουγεννιάτικο  δέντρο, δεν είναι ξενόφερτο έθιμο, όπως πίστευαν πολλοί. Στην αρχαία Ελλάδα  υπήρχε παρόμοιο έθιμο, μόνο που το φυτό δεν ήταν έλατο, αλλά  Ειρεσιώνη (κλαδί αγριελιάς).

Τότε το στόλιζαν για να παρακαλέσουν για ευφορία. Αργότερα, την εποχή των βυζαντινών χρόνων, οι άνθρωποι στόλιζαν δέντρα. Έθιμο που συνεχίζεται και στις μέρες μας και το περιμένουμε με ανυπομονησία μικροί και μεγάλοι.

Στη χώρα μας, εκτός από δέντρα, στολίζουμε καραβάκια. Αυτό  έγινε γιατί μετά την επανάσταση του 1821, απελευθερώθηκαν πρώτα τα νησιά μας. Εκεί δεν υπήρχαν δέντρα ικανά για να στολιστούν σε σπίτια. Επίσης, καραβάκια στολίζουμε στη χώρα μας, γιατί  υπήρξε ιστορικά χώρα ναυτικών.

Επομένως, είτε δέντρο είτε καράβι στολίσουμε τα Χριστούγεννα είναι ΤΕΛΕΙΑ!!

ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!

Χατζημιχαήλ Μάριος-Γεώργιος, Δ΄2 τάξη

Πηγή: https://www.infokids.gr/

Γιώργος Πελεκίδης, Δ΄2 τάξη

Pepparkarkor

Τα Pepparkarkor είναι παραδοσιακά μπισκότα στη Σουηδία που έχουν πιπερόριζα και κανέλα.

Φτιάχνονται με δύο τρόπους: Ο ένας τρόπος είναι σε μικρά μπισκοτάκια με σχήμα καρδιάς, αστέρι, τάρανδος κλπ.

Ο άλλος τρόπος είναι σε σχήμα σπιτιού. Τα μπισκότα τα ενώνουμε με τη βοήθεια λυόμενης ζάχαρης. Τέλος το σπίτι το διακοσμούμε με ζαχαρόπαστα σε διάφορα χρώματα.

Δείτε τη συνταγή εδώ

Glögg

Το Glögg, το ζεστό γλυκό κρασί είναι το εορταστικό ποτό των Χριστουγέννων στην βόρεια Ευρώπη και ειδικότερα στην Σουηδία. Το βράζουμε με ξυλοκανέλα, γαρίφαλο, κόκκους κάρδαμο, φλούδες πορτοκαλιού, σταφίδες και αμύγδαλο. Τα μπαχαρικά αφαιρούνται και μένει το κρασί με τις σταφίδες και τα αμύγδαλα.

Σάββας Βασιλείου, Δ΄1

Το βάπτισμα αρχικά γινόταν σε ανοιχτούς φυσικούς χώρους με τρεχούμενο ύδωρ (νερό), όπως λίμνες και ποτάμια. Η τελετή ήταν ιδιαίτερα απλή, αφού ο Ιωάννης ο Πρόδρομος βάπτιζε τους πιστούς στο νερό και τους καλούσε σε μετάνοια.

Το νερό στην βάπτιση συμβόλιζε την κάθαρση των ανθρώπων από τις αμαρτίες με σκοπό να προετοιμαστούν για τον ερχομό του Μεσσία.

Η βάπτιση του Χριστού ονομάζεται Θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση του Θεού, και γιορτάζεται στις 6 Ιανουαρίου. Ο Χριστός με την βάπτισή του αγίασε τον κόσμο και έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα επιστροφής του στον Παράδεισο.

Στους ψαλμούς του Δαυίδ αναφέρεται ότι «Ο Ιορδάνης εστράφη εις τα οπίσω», δηλαδή τα νερά του ποταμού γύρισαν προς τα πίσω κατά την βάπτιση του Χριστού. Ο ποταμός Ιορδάνης ξεκινάει από δύο πηγές, την Ιόρ και την Δαν. Αυτά τα δύο μικρά ποτάμια ενώνονται και σχηματίζουν τον Ιορδάνη ποταμό που καταλήγει στην Νεκρά Θάλασσα.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει πως ο Ιορδάνης ποταμός συμβολίζει την αρχή του ανθρώπινου γένους από τον Αδάμ και την Εύα (Ιόρ και Δαν). Η πορεία τους οδηγεί προς τον θάνατο που συμβολίζεται από την Νεκρή Θάλασσα.

Ήρθε όμως ο Χριστός και με την βάπτισή του ανέστρεψε τη ροή του ποταμού και πλέον οι άνθρωποι δεν τρέχουν προς τον θάνατο αλλά προς την αιωνιότητα.

Η Βάπτιση του Ιησού Χριστού έχει άμεση σχέση με την σωτηρία του κόσμου με σύμβολο το νερό.

Κορτέσσα Πανταζίδου, Δ΄2 τάξη

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια κυρία, η Καλλιόπη που ήταν πολύ χαρούμενος άνθρωπος αλλά δεν είχε κανέναν. Ο πατέρας της είχε πεθάνει, δεν είχε παιδιά και η μαμά της έλειπε από το σπίτι γιατί λόγω της δουλειάς της έμενε στη διπλανή πόλη.

Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και η Καλλιόπη σκέφτηκε να κάνει την καθιερωμένη της ευχή.

«Θεούλη μου καλέ, δώσε μου ένα παιδάκι και θα κάνω ότι θες εσύ».

Αφού έκανε την ευχή της, ξεκίνησε να φτιάχνει μπισκότα. Σκέφτηκε να φτιάξει ένα πολύ μεγάλο μπισκότο και το έφτιαξε με πολλή αγάπη. Έβαλε μικρά μπισκοτάκια για κουμπάκια, άσπρο γλάσο για το στόμα και γύρω γύρω από τα πόδια και μαύρο γλάσο για τα μάτια. Μετά το έβαλε στο φούρνο και κάθισε να δει τηλεόραση.

Μετά από λίγο, άκουσε έναν θόρυβο από την κουζίνα. «Αχ μα ποιος να είναι άραγε» σκέφτηκε. Πλησίασε αργά και είπε.

«Ποιος είναι εκεί»

Η φωνή ακούστηκε μέσα από τον φούρνο.

«Αχ δόξα τον Θεό με βρήκες. Βγάλε με από δω μέσα.»

«Μα ποιος είσαι;» ρώτησε τρομαγμένη η Καλλιόπη.

«Είμαι το μπισκότο» απάντησε η φωνή μέσα από τον φούρνο.

«Το μπισκότο;» ρώτησε και πάλι η Καλλιόπη σαστισμένη.

«Ναι εγώ. Είμαι έτοιμο. Βγάλε με από τον φούρνο να γίνουμε φίλοι»

«Εντάξει» απάντησε χαρούμενη η Καλλιόπη.

Οι δυο τους καθίσανε όλη την μέρα πλέκοντας, μαγειρεύοντας και παίζοντας παιχνίδια. Έτσι πέρασαν οι μέρες.

Μετά από μία εβδομάδα, κάποιος χτύπησε το κουδούνι της πόρτας. Η Καλλιόπη έτρεξε να ανοίξει και με έκπληξη είδε ότι ήταν η μαμά της.

«Μαμά», αναφώνησε γεμάτη χαρά.

«Γεια σου αγάπη μου, Ήρθα να σε δω» της είπε η μαμά της και την αγκάλιασε.

Η Καλλιόπη γνώρισε το μπισκότο στην μαμά της και χαρήκανε και οι δύο πάρα πολύ. Η μαμά της πέρασε την μέρα μαζί τους αλλά το βράδυ έπρεπε να ξαναφύγει και αυτό στεναχώρησε λίγο την Καλλιόπη.

Την επόμενη μέρα πήγαν με το μπισκοτάκι σε ένα μαγαζί και πήραν αστέρι, στολίδια, γλυκά και πολλά άλλα πράγματα και γύρισαν στο σπίτι.

Εκεί στόλισαν το δέντρο, έφαγαν και το απόγευμα πήγαν στο δάσος να μαζέψουν φρούτα του δάσους.

Το βράδυ κουρασμένοι και οι δύο πέσανε για ύπνο. Έτσι χαρούμενα περνούσαν οι γιορτές των Χριστουγέννων.

Ένα πρωινό η Καλλιόπη σηκώθηκε από το κρεβάτι της και δεν είδε πουθενά το μπισκοτάκι. Πήγε στο σαλόνι και είδε ένα παιδάκι που διάβαζε ένα βιβλίο.

«Γεια σου παιδάκι. Μήπως είδες ένα όμορφο μπισκοτάκι να τριγυρνάει εδώ και εκεί;» ρώτησε η Καλλιόπη.

Το παιδάκι σηκώθηκε όρθιο και τρίμματα από μπισκότο έπεσαν στο χαλί.

«Εγώ είμαι Καλλιόπη. Το μπισκοτάκι. Ο καλός Θεούλης με έκανε άνθρωπο για να γίνω το παιδί σου. Θες να γίνω το παιδί σου;»

Η Καλλιόπη ταράχτηκε αλλά μετά έτρεξε και αγκάλιασε το μπισκοτάκι που τώρα ήτανε παιδάκι.

«Φυσικά», του είπε. «Θα περάσουμε όλη μας την ζωή μαζί.»

Και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

Σοφία Γεροπαύλου, Δ΄1 τάξη

Βρισκόμαστε στο παρόν στον Βόρειο Πόλο. Είναι 5 Δεκεμβρίου. Ο Άι-Βασίλης διαβάζει τα γράμματα των παιδιών. Ξαφνικά μπαίνουν στο γραφείο του δύο απ’ τα αγγελάκια που τον βοηθάνε στις απαραίτητες προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα, η Μελίντα και η Μιλέντα.

- Γεια σου, Μελίντα! Γεια σου, Μιλέντα! Είναι όλα εντάξει;

- Μια χαρά Άγιε Βασίλη, χρειαζόμαστε όμως τη βοήθειά σου, απάντησε η Μιλέντα.

- Τι πρόβλημα υπάρχει; ρώτησε εκείνος.

- Θέλουμε να ταξιδέψουμε στο παρελθόν, αλλά χρειαζόμαστε κάτι μαγικό για να το συνδυάσουμε με τη δύναμη του μαγικού μας ραβδιού.

- Είναι αλήθεια ότι το πιο μαγικό αντικείμενο στην περιοχή είναι το χριστουγεννιάτικο αστέρι στην κορυφή του έλατου που υπάρχει στο σαλόνι του σπιτιού σου;

- Φυσικά και είναι και μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για να πραγματοποιήσετε το όνειρό σας.

- Ευχαριστούμε Άγιε Βασίλη, είπαν και τα δύο αγγελάκια.

Ύστερα, κατέβηκαν στο σαλόνι.

- Ανυπομονώ!, είπε η Μιλέντα.

- Επιτέλους το όνειρό μας θα βγει αληθινό, συμπλήρωσε η Μελίντα. Έτοιμη λοιπόν αδελφούλα;

- Πανέτοιμη!

- Κράτα μου σφιχτά το χέρι! Θα πάμε 2021 χρόνια πριν! 3…2…1! Φύγαμεεεεε!!

Τότε ακούστηκε ένα «Μπλινγκ!» και εξαφανίστηκαν. Όμως είχαν κάνει ένα μικρό ή μάλλον ένα αρκετά μεγάλο λάθος. Το μαγικό ραβδί σε τηλεμεταφέρει πίσω στον χρόνο, αλλά σε πάει μόνο στον τόπο που βρίσκεσαι. Επίσης, μπορεί να σε πάει κάπου αλλού αλλά μόνο στο παρόν.

- Είμαστε στον Βόρειο Πόλο. Μελίντα, δεν θα έπρεπε να ήμασταν στη Βηθλεέμ;

- Εεε… ξέχασα να μας πάω στη Βηθλεέμ. Ωχ όχι!

- Μελίντα, τι συμβαίνει;

- Το μαγικό ραβδί δεν είναι ικανό να μας πάει σε άλλο μέρος στο παρελθόν. Και χρειάζεται κάτι δυνατό σαν κι αυτό ώστε να σε πάει πίσω ή μπροστά στον χρόνο. Μόνο ένα πράγμα μπορεί να μας βοηθήσει: το αστέρι που οδήγησε τους Τρεις Μάγους στη φάτνη.

- Τιιιιι;; Και πώς θα φτάσουμε από εδώ ως τη Βηθλεέμ;

- Εεεε… Πετώντας;

- Μα εδώ κάνει παγωνιά! Τα φτερά μας μπορεί να παγώσουν!

- Τότε ας περπατήσουμε.

- Καλά, αφού δεν έχουμε και καμιά άλλη επιλογή…

Κι έτσι άρχισαν να περπατούν. Περπατούσαν, περπατούσαν… ώσπου κουράστηκαν! Σταμάτησαν και με το μαγικό τους ραβδί άναψαν μια φωτιά. Εμφάνισαν και φαγητά και δυο καρέκλες και κάθισαν να ξεκουραστούν. Ύστερα, αφού έφαγαν και ήπιαν, εμφάνισαν δυο υπνόσακους και αποκοιμήθηκαν ώστε να ανακτήσουν δυνάμεις.

Μετά από μιάμιση ώρα, συνέχισαν τον δρόμο τους. Έφτασαν επιτέλους στην άκρη του Βόρειου Πόλου. Όμως τώρα έπρεπε να διασχίσουν τον Αρκτικό Ωκεανό. Με το μαγικό τους ραβδί εμφάνισαν μια βάρκα, μπήκαν μέσα και ξεκίνησαν το ταξίδι τους στον Ωκεανό. Αφού τον διέσχισαν, έφτασαν στις ακτές της σημερινής Νορβηγίας και ξεκίνησαν το μακρύ τους ταξίδι στη στεριά αυτή τη φορά. Αλλά θα χρειάζονταν βοήθεια γιατί η Νορβηγία είναι πολύ μεγάλη και δε θα μπορούσαν να τη διασχίσουν όλη μονομιάς. Έτσι, έκρυψαν τα φτερά τους και τα στεφάνια τους και χτύπησαν την πόρτα ενός τυχαίου σπιτιού ελπίζοντας να τις φροντίσουν για να μπορέσουν να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

- Ποιος είναι εκεί;

- Γεια σας! Είπαν τα δυο αγγελάκια ή ίσως παιδάκια, τέλος πάντων καταλάβατε.

- Ποιες είστε;

- Είμαι η Μελίντα και αυτή η αδελφή μου η Μιλέντα. Θα θέλαμε τη βοήθειά σας.

- Πρέπει να κάνουμε ένα μακρύ ταξίδι για να… εμ… για να φτάσουμε σ’ένα πολύ μακρινό μέρος.

- Και πόσο καιρό θα χρειαστεί να μείνετε εδώ;

- Δεν είμαστε σίγουρες. Όχι πολύ πάντως.

- Καλά. Μπορείτε να μείνετε. Αφού λέτε ότι το ταξίδι είναι τόσο μακρύ…

- Ευχαριστούμε!

Έμειναν εκεί για πέντε ημέρες. Μετά έπρεπε να προχωρήσουν, όμως όχι μόνο ήταν πολύ βόρεια αλλά ήταν και χειμώνας. Οπότε, έκανε περισσότερο κρύο από κάθε άλλη εποχή. Επομένως, υπήρχε ακόμα ο κίνδυνος να παγώσουν τα φτερά τους. Αν περπατούσαν θα κουράζονταν πολύ. Και ποιος ξέρει αν θα ήταν πάλι τόσο τυχερές στο να βρουν ένα σπίτι με ευγενικούς ανθρώπους; Άρα θα χρειάζονταν κάποιο μεταφορικό μέσο. Οι κάτοικοι του σπιτιού δέχτηκαν να τους δανείσουν μία άμαξα.

Έφτασαν στη Βηθλεέμ στις 24 Δεκεμβρίου. Έμενε μία μέρα ακόμα για τη γέννηση του Χριστού. Βγάζοντας τα ρούχα που κάλυπταν τα φτερά και τα στεφάνια τους, πήγαν στη φάτνη.

- Ουφ, ουφ! Επιτέλους φτάσαμε!

- Δύο μικρά αγγελάκια; Γιατί βρίσκεστε στη φάτνη μου; ρώτησε ο βοσκός.

- Εεεμ… Ήρθαμε από πολύ μακριά για να σας μεταφέρουμε ένα σημαντικό μήνυμα: αύριο, εδώ ακριβώς, στη φάτνη, θα γεννηθεί ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο!, είπε η Μελίντα.

- Στη φάτνη μου; αναρωτήθηκε ο βοσκός έκπληκτος για το ότι θα γεννιόταν στη δικιά του φάτνη αυτό το σημαντικό πρόσωπο και απορημένος για το ποιο θα ήταν.

- Ελπίζουμε να μη σας πειράζει αν μείνουμε στη φάτνη μέχρι αύριο το βράδυ.

- Καθόλου.

Πράγματι, την επόμενη μέρα η Μαρία και ο Ιωσήφ έφτασαν στη φάτνη. Οι τρεις Μάγοι ήρθαν κρατώντας τα δώρα, αγγελάκια έπαιξαν μελωδίες και τα ζώα παρακολουθούσαν τη γέννηση.

Η Μελίντα και η Μιλέντα ήταν ενθουσιασμένες που έβλεπαν την γέννηση του Χριστού. Ο βοσκός τις ευχαρίστησε που του μετέφεραν το μήνυμα και τις ρώτησε αν μπορούσε να κάνει κάτι για αυτές. Τότε εκείνες εμπιστεύτηκαν σε όσους βρίσκονταν στη φάτνη το μυστικό τους: ότι έχουν έρθει από το μέλλον για να δουν τη γέννηση του Χριστού. Του είπαν επίσης πως δε χρειάζονταν κάποια ιδιαίτερη βοήθεια, απλά έπρεπε να συνδυάσουν τη δύναμη του ραβδιού τους με αυτήν του μαγικού αστεριού.

- Όμως πριν φύγουμε έχουμε ετοιμάσει και εμείς ένα δώρο για τον Χριστό.

Το δώρο τους ήταν… μια ζεστή μάλλινη κουβερτούλα και ένα ζευγάρι ρούχα για τον μικρό Χριστούλη!

Αφού το έδωσαν συνδύασαν τη δύναμη του ραβδιού τους με αυτήν του αστεριού και επέστρεψαν – πάνω στην ώρα – στο μέλλον. Ο Άι-Βασίλης χάρηκε όταν είδε τη Μελίντα και τη Μιλέντα γιατί όπως είπα και στην αρχή τον βοηθούσαν στις απαραίτητες προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα, αλλά και στο να μοιράζει τα δώρα στα παιδιά.

Η Μελίντα και η Μιλέντα παρόλο που ήταν κουρασμένες ήταν πολύ χαρούμενες με το ταξίδι τους στο παρελθόν!

ΤΕΛΟΣ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!

                Μάγδα Πούλακα, Δ΄2 τάξη

Μιας και οι γιορτές των Χριστουγέννων πλησιάζουν, θα σας δείξω πώς να φτιάξετε πανεύκολα αυτήν τη χριστουγεννιάτικη μολυβοθήκη!

Τα υλικά που θα χρειαστείτε είναι:

● Ένα κουτάκι από πουράκια (ή οποιαδήποτε άλλη κυλινδρική συσκευασία, π.χ. από ρόφημα κακάο)

● Χαρτί γλασέ ή καρτόνι για κολάζ / κανσόν (άσπρο, κόκκινο, κίτρινο, πορτοκαλί και μαύρο)

● Κόλλα (υγρή ή στικ), σελοτέιπ και ψαλίδι

● Δύο μεγάλα ματάκια (διαφορετικά μπορείτε να τα ζωγραφίσετε εσείς!)

Τα βήματα είναι πολύ απλά:

Πρώτα πρώτα αφαιρείτε ό,τι έχει μείνει μέσα στη συσκευασία, την πλένετε και την σκουπίζετε καλά.

Στη συνέχεια, παίρνετε το άσπρο χαρτί γλασέ (με γλασέ φαίνεται πιο όμορφη αλλά αν δεν έχετε μπορείτε να βάλετε και χαρτί κολάζ ή απλά μια λευκή κόλλα Α4), υπολογίζετε να καλύψει τη μισή επιφάνεια της συσκευασίας και κολλάτε τις άκρες με σελοτέιπ.

Την ίδια διαδικασία ακολουθείτε με το κόκκινο γλασέ ή χαρτί κολάζ για την υπόλοιπη επιφάνεια. Η άσπρη μεριά θα γίνει ο χιονάνθρωπός μας και η κόκκινη ο Άγιος Βασίλης!

Έπειτα κόβετε μια λωρίδα από μαύρο γλασέ ή χαρτόνι πάχους περίπου 5 εκατοστών και την κολλάτε στη μέση της κόκκινης μεριάς για να κάνετε τη ζώνη του Άγιου Βασίλη.

Κόβετε και 4 μικρότερες κίτρινες λωρίδες και τις κολλάτε στη μέση της ζώνης.

Γυρνάτε από την άσπρη μεριά, κολλάτε στη μέση μια μεγάλη τριγωνική μύτη που θα έχετε κόψει από πορτοκαλί χαρτί και κολλάτε από πάνω και τα δυο ματάκια!

Τόσο απλό!

Στο τέλος βάζετε και το καπάκι της συσκευασίας στη βάση της για να είναι πιο σταθερή και να μη γλιστράει.

Εναλλακτικά αντί να κάνετε τον χιονάνθρωπο μπορείτε να κολλήσετε καφέ χαρτί, να κόψετε και δύο κέρατα και να κάνετε στην μισή μεριά τον Ρούντολφ (με κόκκινη μύτη φυσικά!)

Καλά Χριστούγεννα και καλές γιορτές σε όλους!

Μάγδα Πούλακα, Δ΄2 τάξη

“Ο μικρός τυμπανιστής” γράφτηκε από την Αμερικανίδα συνθέτρια Katherine Kennicott Davis το 1941, η οποία βασίστηκε σε παραδοσιακά κάλαντα της Τσεχίας.

Μιλά για ένα μικρό παιδί που εμφανίζεται μπροστά στο νεογέννητο Χριστό, και είναι τόσο φτωχό που δεν έχει να του προσφέρει παρά μόνο τον ήχο του τύμπανου και του τραγουδιού του, που, όμως, φαίνεται αρκετό για το μικρό βασιλιά που χαμογελά.

ΣΤΙΧΟΙ

Μου ‘παν έλα να πάμε να δεις
Χριστός γεννήθηκε στην άκρη της γης,
κι εγώ γυρεύω απόψε στον ουρανό
τ’ αστέρι ψάχνω να βρω το φωτεινό
ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ
να με πάει στο μικρό βασιλιά,
πέρα μακριά.

Μες στη νύχτα παιδί μοναχό,
τι δώρο να σου φέρω, που’μαι φτωχό
φέρνω το τύμπανο που μόνο κρατώ
τα κάλαντα να ψάλλω για το Χριστό
ράπαπαπαμ ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ
το πιο ωραίο τραγούδι θα πω,
για το Χριστό.

Μες στη φάτνη τα ζώα ξυπνούν
κι απ’ έξω ταπεινά βοσκοί προσκυνούν
στην Παναγιάς κρυμμένο στην αγκαλιά
χρυσό στεφάνι, φως, φορεί στα μαλλιά
ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ ραπαπαπαμ
σαν με βλέπει η καρδιά μου χτυπά,
και μου γελά.

    Ηλίας Χατζηζωγίδης, Δ” 2 τάξη