«Άννα Φρανκ: Η φωνή που νίκησε τη σιωπή του Ολοκαυτώματος»
τησ Ε.Γ.
Πώς ήταν η ζωή σου πριν αναγκαστείς να κρυφτείς;
«Πριν αναγκαστώ να κρυφτώ, η ζωή μου ήταν αρκετά φυσιολογική. Πήγαινα σχολείο, είχα φίλες, γελούσα πολύ και μου αγαπούσα να γράφω.»
Τι σου λείπει περισσότερο από την κανονική σου ζωή;
«Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η ελευθερία. Μου λείπει να μπορώ να βγω έξω χωρίς φόβο.»
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή όσο ζούσες κρυμμένη;
«Η πιο δύσκολη στιγμή δεν ήταν μόνο μία, ήταν πολλές. Αλλά αν πρέπει να ξεχωρίσω μία, ήταν όταν ακούγαμε θορύβους κάτω. Βήματα, φωνές, πόρτες που άνοιγαν. Ήταν τρομακτικό ότι η ζωή μας εξαρτιόταν από τη σιωπή.»
Πώς διαχειριζόσουν τον φόβο;
«Δεν ήταν εύκολο, ο φόβος ήταν πάντα εκεί. Τον διαχειριζόμουν κυρίως γράφοντας. Το ημερολόγιο μου ήταν η καλύτερη μου φίλη. Εκεί μπορούσα να πω όσα δεν τολμούσα να πω δυνατά και να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Κάπως έτσι προσπαθούσα να κρατήσω την ελπίδα ζωντανή όσο μπορούσα.»
Πώς ήταν η σχέση σου με τους γονείς σου;
«Η σχέση με τους γονείς μου ήταν πολύ διαφορετική με τον καθένα. Με τον πατέρα μου ένιωθα πολύ δεμένη. Τον εμπιστευόμουν, ένιωθα ότι με καταλάβαινε και ότι με έπαιρνε στα σοβαρά. Ενώ η σχέση με την μητέρα μου ήταν πιο δύσκολα. Συχνά ένιωθα ότι δεν με καταλάβαινε και ότι ήμασταν πολύ διαφορετικές. Αυτό με έκανε να θυμώνω και να νιώθω ενοχές γιατί ήξερα ότι και εκείνη προσπαθούσε στις δύσκολες στιγμές.»
Τι σημαίνει για εσένα το ημερολόγιο σου;
«Το ημερολόγιο μου σημαίνει τα πάντα για εμένα. Είναι η φίλη μου που δεν με κρίνει ποτέ, που με ακούει πάντα, ακόμα κι όταν λέω πράγματα άδικα, μπερδεμένα ή γεμάτα θυμό. Της έδωσα το όνομα Κίττυ γιατί έτσι ένιωθα ότι μιλάω σε κάποιον που με καταλαβαίνει πραγματικά. Όταν ‘όλα γύρω μου είναι περιορισμένα, το γράψιμο είναι η ελευθερία μου.»
Γιατί επέλεξες να γράφεις αντί να μιλάς;
«Επέλεξα να γράφω γιατί το γράψιμο μου έδινε κάτι που δεν μπορούσα να βρω αλλού: ασφάλεια και ελευθερία μαζί. Όταν μιλούσα ένιωθα ότι δεν με καταλάβαιναν ή ότι έπρεπε να συγκρατώ τα λόγια μου. Στο κρησφύγετο όλοι ήμασταν φοβισμένοι και πολλές φορές δεν υπήρχε χώρος για τα συναισθήματα μου. Ειδικά που είναι τόσα πολλά και διαφορετικά.»
Πώς καταφέρνεις να διατηρείς την ελπίδα σου;
«Η ελπίδα δεν είναι κάτι που κρατάω εύκολα. Υπάρχουν μέρες που φοβάμαι πολύ, που νιώθω πως οι τοίχοι του Παραρτήματος με πλακώνουν. Με βοηθάει το γράψιμο. Όταν γράφω στο ημερολόγιο μου, νιώθω πως μπορώ να είμαι ελεύθερη, έστω με το μυαλό μου. Ονειρεύομαι το μέλλον. Ονειρεύομαι να βγω έξω και να είμαι επιτέλους ελεύθερη χωρίς να έχω αυτόν τον φόβο που έχω αυτή τη στιγμή.»
Πιστεύεις ακόμα στη καλοσύνη των ανθρώπων; Αν ναι, γιατί;
«Ναι το πιστεύω ακόμα. Και μερικές φορές αναρωτιέμαι κι εγώ γιατί, όταν βλέπω τόση αδικία και φόβο γύρω μου. Βλέπω καλοσύνη στους ανθρώπους που μας βοηθούν. Που ρισκάρουν τη ζωή τους για να μας φέρουν φαγητό ή νέα από τον έξω κόσμο. Ακόμα και μέσα στις δυσκολίες, υπάρχουν στιγμές κατανόησης, ένα χαμόγελο, μια μικρή πράξη μας δείχνει ότι οι ανθρωπιά δεν έχει χαθεί.»
Τι θα έλεγες στους νέους ανθρώπους σήμερα;
«Θα τους έλεγα να μην θεωρούν την ελευθερία δεδομένη. Είναι κάτι πολύτιμο, κάτι που μπορεί να χαθεί πιο εύκολα από όσο φαντάζονται. Να μην την εκμεταλλεύονται γιατί δεν ξέρουν την ώρα που δεν θα την έχουν πλέον.»
Και για τέλος, αν μπορούσες να αλλάξεις κάτι στον κόσμο, τί θα ήταν;
«Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι στον κόσμο, θα ήθελα οι άνθρωποι να μην κρίνονται ποτέ για το ποιοι είναι, αλλά για το πώς φέρονται. Να μην υπάρχουν διώξεις επειδή κάποιος γεννήθηκε διαφορετικός, πιστεύει διαφορετικά ή είναι ο εαυτός του.»
