Γυναίκες που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία

Πολλές γυναίκες σε όλο τον κόσμο κατάφεραν να ξεχωρίσουν και να αφήσουν το δικό τους αποτύπωμα στην ιστορία, αποδεικνύοντας ότι οι γυναίκες μπορούν να πετύχουν σε κάθε τομέα. Με αφορμή την  Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στις 8 Μαρτίου, θυμηθήκαμε ενδεικτικά κάποιες από αυτές που αγωνίστηκαν για όσα σήμερα θεωρούμε αυτονόητα.

• ΚΑΛΛΙΟΠΗ  ΚΕΧΑΓΙΑ (Προύσα 1839- Αθήνα 1905):   Ελληνίδα εκπαιδευτικός και φεμινίστρια του 19ου αιώνα.
  Τιμήθηκε στον τομέα της με τον τίτλο της Επόπτιδος πάντων των σχολείων και διδασκαλείων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας το 1898. Ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές και αμερικάνικες πόλεις, σπουδάζοντας στα εκπαιδευτικά και φιλανθρωπικά τους ιδρύματα. Στην Ελλάδα  διετέλεσε διευθύντρια του Παρθεναγωγείου Χιλλ στα έτη 1875 ως 1888. Ίδρυσε πολλούς εκπαιδευτικούς, χριστιανικούς και φιλανθρωπικούς συλλόγους. Το 1872 ίδρυσε τον Σύλλογο υπέρ της γυναικείας παιδεύσεως και, λίγο αργότερα, επισκέφθηκε την Κωνσταντινούπολη, όπου ίδρυσε το Ζάππειο παρθεναγωγείο, το οποίο διηύθυνε έως το 1888. Στη συνέχεια περιόδευσε στα σπουδαιότερα εκπαιδευτικά κέντρα της Ευρώπης και της Αμερικής και, μετά την επιστροφή της στην Αθήνα, ίδρυσε με τη βοήθεια του Συλλόγου των κυριών το πρότυπο Ελληνικό Παρθεναγωγείο, το οποίο διηύθυνε έως το 1897. Παράλληλα, ασχολήθηκε με την οργάνωση του Αβερώφειου Εφηβείου (φυλακή ανηλίκων) και των γυναικείων φυλακών. Τέλος, της ανατέθηκε η εποπτεία του Αρσακείου το 1898. Η Καλλιόπη Κεχαγιά έδωσε πάμπολλες διαλέξεις σε Ευρώπη και Αμερική με απαράμιλλη ευγλωττία και ενώπιον εκλεκτού και πυκνότατου ακροατηρίου. Ως επόπτης των σχολείων της Φιλεκπαιδευτικής Εταιρείας είχε το ιδεώδες να εισαγάγει την αμερικανική σχολική οργάνωση. Μετά από ένα ταξίδι στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1888, έγραψε μια σειρά άρθρων σχετικά με τα επιτεύγματα των Αμερικανίδων με την ελπίδα να εμπνεύσει τις Ελληνίδες γυναίκες στην διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

• ΚΑΛΛΙΡΡΟΗ ΠΑΡΡΕΝ (1861-1940): Θεωρείται η πρωτοπόρος του ελληνικού φεμινιστικού κινήματος. Έχοντας την υποστήριξη του συζύγου της Ιωάννη Παρρέν, ο οποίος ήταν ο ιδρυτής του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων,  αποφασίζει να ακολουθήσει το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Έτσι, διεκδικεί και τον τίτλο της πρώτης Ελληνίδας δημοσιογράφου, εκδότριας και διευθύντριας όταν το 1887 άρχισε να εκδίδει την εβδομαδιαία εφημερίδα Εφημερίς των Κυριών, που συντάσσονταν αποκλειστικά από γυναίκες και απευθυνόταν σε γυναίκες κυρίως της Αθήνας και του Πειραιά. Η εφημερίδα αυτή συνέχισε να εκδίδεται για τριάντα σχεδόν χρόνια μέχρι το 1918 όταν η Καλλιρρόη εξορίστηκε στην Ύδρα για τα πολιτικά της φρονήματα. Στόχος της εφημερίδας ήταν να εισαγάγει και στην Ελλάδα τους φεμινιστικούς προβληματισμούς που ήδη απασχολούσαν τις γυναίκες των δυτικοευρωπαϊκών κρατών και να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των γυναικών της τότε εποχής. Η Καλλιρρόη Παρρέν αντιπροσώπευσε την Ελλάδα σε διάφορα διεθνή τότε συνέδρια στο Παρίσι (1889, 1891 και 1896) στο πρώτο των οποίων είχε προεδρεύσει ο φιλόσοφος Ζυλ Σιμόν. Το 1893 αντιπροσώπευσε τις Ελληνίδες στο Διεθνές Συνέδριο του Σικάγου και το ίδιο έτος, μετά την επιστροφή της, ίδρυσε την «Ένωση υπέρ της Χειραφετήσεως των Γυναικών» προς βοήθεια περισσότερο της επαγγελματικής εκπαίδευσης και κατάρτισης των απόρων γυναικών. Ίδρυσε επίσης πολλά κοινωφελή ιδρύματα και οργανώσεις όπως τη «Σχολή της Κυριακής, απόρων γυναικών και κορασίδων» (1890), την οποία και έθεσε υπό την προστασία (αιγίδα) και προεδρεία της Βασίλισσας Όλγας, το «Άσυλο Ανιάτων Γυναικών» μαζί με τη Ναταλία Σούτσου το (1896), το «Άσυλο της Αγίας Αικατερίνης» και την «Ένωση των Ελληνίδων» υπό τη διεύθυνση της Αικατερίνης Λασκαρίδου, και δύο χρόνια μετά τον «Πατριωτικό Σύνδεσμο» (1898). Δεν έπαψε ποτέ, για τις γυναίκες τις κινήσεις υπέρ της παροχής ίσων ευκαιριών συμμετοχής στην εκπαίδευση και την πολιτική ζωή της χώρας.  Δυστυχώς όμως, από τις κρατούσες τότε κυβερνήσεις ατύχησαν.
  Επίσης, το πάθος της για την αναγέννηση και διατήρηση των ελληνικών εθίμων και παραδόσεων  την οδήγησε το 1911 να δημιουργήσει το Λύκειο των Ελληνίδων, το οποίο ξεκίνησε κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων την καταγραφή, διδασκαλία και παρουσίαση παραδοσιακών χορών, ενώ η δράση του είναι γνωστή μέχρι και σήμερα, αριθμώντας σε Ελλάδα και εξωτερικό πολλά μέλη. Κατά την Ιωάννα Παπαντωνίου, η Καλλιρρόη Παρρέν συγκαταλέγεται μαζί με τη Μ. Ζάχου, την Αγγελική Χατζημιχάλη και άλλες γυναικείες μορφές της εποχής της, στις εμπνευσμένες Ελληνίδες που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση της ελληνικής λαϊκής πολιτιστικής κληρονομιάς αλλά και για τη σύνδεση της αρχαίας Ελλάδας με τη νεότερη. Μετά από δικά της διαβήματα, η κυβέρνηση Θεόδωρου Δηλιγιάννη επέτρεψε τη φοίτηση των γυναικών στο Πανεπιστήμιο και το Πολυτεχνείο, όταν πλέον αυτό είχε γενικευθεί στην Ευρώπη. Επίσης, η Παρρέν ήταν η πρώτη που κίνησε το θέμα της παραχώρησης δικαιώματος ψήφου στις γυναίκες, ήδη από τη δεκαετία του 1890, που όμως καμία κυβέρνηση δεν αποδέχτηκε, ούτε του Βενιζέλου, ούτε του Παπαναστασίου, μέχρι που κατέληξε να γίνει πραγματικότητα μετά από 70 χρόνια. Η Καλλιρρόη Παρρέν έγραψε επίσης πολλά άρθρα, δοκίμια, μυθιστορήματα και θεατρικά έργα με βασικό θέμα πάντα τη θέση της γυναίκας στα τότε κοινωνικά προβλήματα.
• ELEANOR ROOSEVELT :Η πρώτη κυρία των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής από το 1933 έως το 1945, Έλινορ Ρούζβελτ ορίστηκε, το 1946, ως εκπρόσωπος στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών, από το Πρόεδρο των ΗΠΑ Harry S. Truman.
  Υπηρέτησε ως η πρώτη Προεδρίνα της Επιτροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην εκπόνηση της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Σε μια περίοδο αυξανόμενων εντάσεων μεταξύ Ανατολής και Δύσης, η Eleanor Roosevelt χρησιμοποίησε το τεράστιο κύρος και την αξιοπιστία της και με τις δύο υπερδυνάμεις για να κατευθύνει τη διαδικασία σύνταξης προς την επιτυχή ολοκλήρωσή της. Το 1968 της απονεμήθηκε μετά θάνατον το Βραβείο των Ηνωμένων Εθνών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

• MARIE CURIE: (1867 – 1934)υπήρξε πρωτοπόρος φυσικός και χημικός, αποτελώντας μία από τις πιο σημαντικές γυναίκες στην ιστορία της επιστήμης.
  Ήταν η πρώτη γυναίκα που κέρδισε βραβείο Νόμπελ, η πρώτη γυναίκα καθηγήτρια στη Σορβόννη και ο μοναδικός άνθρωπος που βραβεύτηκε με Νόμπελ σε δύο διαφορετικές επιστήμες (Φυσική 1903, Χημεία 1911), ανακαλύπτοντας το πολώνιο και το ράδιο. Από το 1933 η υγεία της κλονίστηκε σημαντικά λόγω της έκθεσης σε ραδιενέργεια. Απεβίωσε το 1934 αφήνοντας πίσω της πραγματικά μεγάλο έργο. Σημαντική είναι η προσφορά της στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου εφοδίασε με δικά της έξοδα πολλά πολεμικά νοσοκομεία με συσκευές ακτίνων Χ, ενώ με τα χρήματα από τα δύο βραβεία Νόμπελ, έστησε περίπου 250 ακτινολογικούς θαλάμους στα πολεμικά μέτωπα.
• ΒΑΛΕΝΤΙΝΑ ΤΕΡΕΣΚΟΒΑ(6 Μαρτίου 1937) είναι η πρώτη γυναίκα στην ιστορία που ταξίδεψε στο διάστημα.
  Η εκτόξευση έγινε στις 16 Ιουνίου 1963 και η Τερεσκόβα επιλέχθηκε μεταξύ 400 και πλέον υποψηφίων για να κυβερνήσει το διαστημόπλοιο Βοστόκ 6. Με μόνο αυτή την πτήση, συμπλήρωσε περισσότερο χρόνο στο διάστημα (71 ώρες) από το άθροισμα των χρόνων όλων μαζί των Αμερικανών αστροναυτών που είχαν ταξιδέψει στο διάστημα ως τότε. Αφού διένυσε 2 εκατομμύρια χιλιόμετρα στο διάστημα, προσγειώθηκε στο Καζακστάν και από τότε χρειάστηκαν 19 χρόνια για να ταξιδέψει η επόμενη γυναίκα στο διάστημα.
•  ΓΟΥΑΝΓΚΑΡΙ ΜΑΑΤΑΪ (1940-2011) από την Κένυα, ήταν η πρώτη Αφρικανή που κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2004, για «τη συνεισφορά της στην αειφόρο ανάπτυξη, τη δημοκρατία και την ειρήνη».
  Ήταν η πρώτη γυναίκα στην Ανατολική Αφρική με διδακτορικό.
  Ως ακτιβίστρια υπέρ της περιβαλλοντικής αφύπνισης και των δικαιωμάτων των γυναικών, η Μαατάι ίδρυσε το Κίνημα Πράσινης Ζώνης το 1977, με σκοπό την αναδάσωση και την αντιμετώπιση της οικολογικής καταστροφής στην Αφρική. Με το έργο της βοήθησε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής για εκατομμύρια ανθρώπους και να αντιμετωπιστεί η φτώχεια, ενώ παράλληλα υποστήριξε την κοινωνική και πολιτική ενδυνάμωση των γυναικών.  Το όραμά της για έναν πιο πράσινο και δίκαιο κόσμο την καθιστά μια από τις πιο επιδραστικές γυναίκες στον αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα και την περιβαλλοντική δικαιοσύνη.