Και της έδωσα τα έντεκα ρούβλια. Τα πήρε και για μια στιγμή έμεινε ανέκφραστη και ακούνητη. Έπειτα, δάκρυα άρχισαν να πέφτουν από τα καστανά μάτια της, στάθηκε μπροστά μου και είπε:
- Ώστε αυτό είναι το ευχαριστώ για τους κόπους μου; Μοναχά έντεκα ρούβλια; Λυπάμαι αλλά αρνούμαι να το δεχτώ.
Τα δάκρυα έτρεχαν σαν ποτάμια στα κοκκινωπά της μάγουλα.
- Δεν καταλαβαίνω την αντίδρασή σου. Τα έχω υπολογίσει όλα με ακρίβεια.
Η Ιουλία σώπασε για μερικά δευτερόλεπτα, ενώ προσπαθούσε να ηρεμήσει και να βρει την άκρη σε αυτή την ένταση, καθώς άρχισε να παίρνει το κόκκινο χρώμα της λάβας.
- Ποιος νομίζετε πως είστε; Πιστεύετε ότι θα σας αφήσω να με κλέβετε με αυτό τον απαράδεκτο τρόπο;
Σάστισα! Μήπως είχα παρατραβήξει τη φάρσα;
- Ιουλία νομίζω γίνεσαι υπερβολική. Γινόμαστε και οι δύο υπερβολικοί. Δεν έπρεπε να εξελιχθεί με αυτό τον τρόπο η συζήτηση… Δεν είναι τόσο σημαντικό το θέμα των χρημάτων…
- Για εσάς μπορεί να μην είναι πρόβλημα, αλλά για εμένα είναι μεγάλο. Δε θα φύγω από εδώ μέχρι να μου δώσετε το ποσό που είχαμε συμφωνήσει αρχικά!
Ένα χαμόγελο σχηματίστηκε τότε στο πρόσωπό μου, καθώς ήμουν πολύ ικανοποιημένος από την αντίδρασή της. Τότε της εξήγησα:
- Όλο αυτό ήταν μία κακόγουστη φάρσα για να μάθεις να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματά σου. Ορίστε, πάρε το ποσό που είχαμε συμφωνήσει αρχικά. Σου αξίζει.
- Ευχαριστώ πάρα πολύ! είπε εκείνη και έφυγε με δάκρυα χαράς τώρα πια στα μάτια.
Ελευθερία Α., Όλγα Α., Γιάννης Α., Άλκηστις Α.
