Με αφορμή τη συμπλήρωση τεσσάρων ετών από το θάνατο της Άλκης Ζέη και καθώς το υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού είχε ανακηρύξει το 2023 ως “Λογοτεχνικό Έτος Άλκης Ζέη“, με αφορμή τη συμπλήρωση 100 ετών από τη γέννησή της, οι μαθητές της Γ΄τάξης του Γυμνασίου μας οργάνωσαν την μια εκδήλωση αφιερωμένη σε αυτή. Ο μεγάλος περίπατος, είναι ο τίτλος της εκδήλωσης, έναν τίτλο που δανειστήκαμε από το ντοκιμαντέρ της Μαργαρίτας Μαντά. Γιατί ουσιαστικά θα κάνουμε μαζί αυτόν τον περίπατο για να γνωρίσουμε τη συγγραφέα. Η Άλκη Ζέη είναι η ιέρεια της παιδικής μας ηλικίας. Μεγαλώσαμε με τα βιβλία της δίπλα στο μαξιλάρι μας. Και ενώ όλοι μεγαλώνουν η Ζέη παρέμεινε ένα παιδί. Έτσι εξηγείται γιατί μπόρεσε να αφουγκραστεί την παιδική ψυχή, να νιώσει τα προβλήματα της και χάρη στη συγγραφική της δεινότητα να τα αποτυπώσει στο χαρτί. Η Άλκη γράφει όταν έχει κάτι να πει . Δεν έγραψε για την επικαιρότητα , τις λίστες των βραβείων. Γράφει παιδική λογοτεχνία, δημιουργεί ήρωες διαχρονικούς, σέβεται το παιδί ως αναγνώστη, σέβεται την τέχνη της που είναι παρακαταθήκη για όλους. Γράφει η κρητικός λογοτεχνίας Ελισάβετ Κοτζιά για τα βιβλία της Άλκης: Όλες οι ιστορίες εκφράζονται μέσα από τα ματιά ενός παιδιού, ματιά αθώα και αφελή καθώς της λείπει η μεταγενέστερη εμπειρία. Οι ήρωες της Ζέη έρχονται αντιμέτωποι με προβλήματα όλης της ανθρωπότητας, μπροστά στα οποία ακόμη και οι ενήλικες παραμένουν βουβοί. Με τον όλεθρο του φασισμού η Μέλια στο καπλάνι, με τη λαίλαπα του πολέμου ο Πέτρος στο μεγάλο περίπατο, με την ολοκληρωτική καταστροφικότητα των ναρκωτικών η Κωνσταντίνα. Η ίδια η Άλκη Ζέη για τη σχέση του συγγραφικού έργου της με την ιστορία είχε γράψει: «Από τα μικρά μου χρόνια ως σήμερα, ας μην πω με ακρίβεια πόσα είναι γιατί θα τρομάξω κι εγώ η ίδια, έζησα έναν πόλεμο, δύο εμφύλιους πολέμους, δύο δικτατορίες και δύο προσφυγιές. Δεν τα έζησα σαν απλός παρατηρητής, αλλά παίρνοντας ενεργό μέρος κάθε φορά κι έτσι και να ήθελα δεν θα μπορούσε το συγγραφικό μου έργο να μην επηρεαστεί από τα γεγονότα αυτά που συγκλόνισαν τον τόπο μας. Άθελά μου η ζωή μου μπλέχτηκε μέσα στην ιστορία κι έγινα κι εγώ ένα κομμάτι της. Το συγγραφικό μου, λοιπόν, έργο, θέλω δεν θέλω, είναι γεμάτο ιστορία… Αν πέτυχα να κάνω τα παιδιά να την ακούσουν τουλάχιστον, το μέλλον θα δείξει», είχε αναφέρει
»Οι δάσκαλοι είναι αυτοί που περνούν πολλές ώρες μαζί με τα παιδιά. Είναι πολύ πιο εύκολο ο δάσκαλος να βρει τρόπους “να τα ρίξει στην παγίδα”. Οι γονείς νομίζω πως δεν μπορούν να μηχανευτούν τόσους τρόπους για να τα πείσουν να διαβάσουν. Οι δάσκαλοι πολλές φορές εισάγουν στο μάθημα αποσπάσματα ενός βιβλίου και διαβάζουν κάθε ημέρα από λίγο κι έτσι τα παιδιά «τσιμπάνε» σιγά-σιγά και αρχίζουν να ζητούν παραπάνω και να διαβάζουν. Γι” αυτό βλέπεις στα σχολεία που υπάρχουν δάσκαλοι που θέλουν να κάνουν κάτι παραπάνω, τα παιδιά διαβάζουν, ενώ στις τάξεις που ο δάσκαλος απλώς κάνει τη δουλειά του και τίποτε περισσότερο, τα παιδιά δεν έχουν διαβάσει ούτε ένα βιβλίο»
