Έπεσε το πρώτο φύλλο.

Ήταν νωρίς το πρωί, κι ο ήλιος μόλις που χρύσιζε τις σκεπές του μικρού χωριού. Το φύλλο αυτό, χρυσαφένιο και εύθραυστο, κατέβηκε σιγά-σιγά από το μεγάλο πλατάνι της πλατείας και προσγειώθηκε μπροστά στα πόδια της Ελένης, σαν να είχε κάτι να της ψιθυρίσει.

– Η Ελένη χαμογέλασε. Κάθε χρόνο περίμενε αυτήν ακριβώς τη στιγμή — ήταν σαν σημάδι ότι ξεκινούσε η αγαπημένη της εποχή, το φθινόπωρο, μαζί με όλα τα μικρά θαύματα που το συνόδευαν. Όμως φέτος κάτι ήταν αλλιώς. Το χωριό έμοιαζε πιο ήσυχο από ποτέ, οι άνθρωποι περπατούσαν βιαστικά, κι ο αέρας έφερε μαζί του μια παράξενη μυρωδιά από βρεγμένη γη και… προδοσία.

– Καθώς η Ελένη σήκωσε το φύλλο, πρόσεξε κάτι περίεργο: στην πίσω πλευρά του υπήρχαν μικροσκοπικά χαραγμένα σημάδια σαν σχέδια. Τα κοίταξε προσεχτικά και κατάλαβε πως έμοιαζαν με χάρτη. Έναν χάρτη που οδηγούσε στο παλιό πέτρινο γεφύρι, εκείνο που όλοι έλεγαν πως ήταν στοιχειωμένο.

– Παρά τον δισταγμό της, η περιέργεια ήταν πιο δυνατή. Πήρε το φύλλο στην τσέπη της και ξεκίνησε. Ο δρόμος προς το γεφύρι ήταν ήσυχος, μόνο ο αέρας σφύριζε ανάμεσα στα δέντρα. Όταν έφτασε, βρήκε στο κέντρο του γεφυριού ένα δεύτερο φύλλο, ίδιο με το πρώτο που την περίμενε.

«Καλώς ήρθες», ακούστηκε μια φωνή. Πίσω από έναν κορμό εμφανίστηκε ένας ηλικιωμένος άντρας με μάτια που έμοιαζαν να ξέρουν περισσότερα απ’ όσα έλεγε.

«Αυτό που κρατάς» της είπε, «είναι ένα κάλεσμα. Κάθε φθινόπωρο, το δάσος διαλέγει έναν άνθρωπο για να του δείξει τα μυστικά του.»