Με αφορμή το παρακάτω απόσπασμα από το πεζό «Φυγή» του Κώστα Καρυωτάκη:

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Έχανα τη συνείδηση του περιβάλλοντος, αλλά επήγαινα σαν υπνοβάτης, ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Οι παλιάτσοι έτρεχαν μπροστά μου ή εχόρευαν γύρω δαιμονισμένα. Εφώναζαν, εχτυπούσαν. Αλλά εγώ επήγαινα βλέποντας τα σύννεφα και ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Δυσκολότατα επροχωρούσα. Με τους αγκώνες άνοιγα τόπο, αφήνοντας πίσω μου ράκη. Αποσταμένος, ματωμένος, στάθηκα κάπου. Στον ήλιο έσπαζαν οι καγχασμοί των άλλων. Κ” ήμουν γυμνός. Γέρνοντας βαθιά, σαν τσακισμένο δέντρο, άκουσα για τελευταία φορά την εσωτερική μου φωνή.

Και τώρα έχασα την ήρεμο ενατένιση. Πού ν” αφήσω το βάρος του εαυτού μου; Δεν μπορώ να συμφιλιωθώ με τους κήπους. Τα βουνά με ταπεινώνουν. Για να δώσω τροφή στους λογισμούς μου, παίρνω το μεγάλο, δημόσιο δρόμο. Δύο φορές δε θα ιδώ το ίδιο πράγμα. Οι χωρικοί που στέκονται απορημένοι, έχουν την άγνοια και την υγεία. Τα σπίτια τους είναι παλάτια παραμυθιού. Οι κατσίκες τους δε μηρυκάζουν σκέψεις. Χτυπώ το πόδι και φεύγω. Περπατώ ολόκληρες μέρες. Πού πηγαίνω; Όταν γυρίσω το κεφάλι, ξέρω πως θ” αντικρίσω το φάσμα του εαυτού μου.

Οι μαθήτριες της Β” Λυκείου έγραψαν τις παρακάτω διασκευές:

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Και σαν επήγαινα, ξάφνου μου εμφανίζεται ένας φίλος από τα παλιά σαν σκιά και μου φωνάζει «Έλα μαζί μας», «Πλησίασε». Εγώ όμως τον αγνόησα πλήρως και συνέχισα τον μακρύ μου δρόμο. Πέρασα από πολιτείες λαμπρές και από άλλες πιο σκοτεινές. Οι άνθρωποι μιλούσαν πότε ισπανικά και πότε κινέζικα. Πήγα μακριά, όμως στην διαδρομή σε κάποιες στιγμές αδυναμίας, βρήκα συντροφιά στο πλήθος. Τότε, ξύπνησε πάλι μέσα μου η φωνή και με έβαλε στον δρόμο μου. Μόνο μια φορά ακόμα κύλισα και τότε εμφανίστηκε για να με συνεφέρει η λογική μου. Με ταρακούνησε βαθιά και με απέτρεψε να το ξανακάνω, γιατί τα αποτελέσματα θα ήταν μοιραία την επόμενη φορά. Έτσι, έβαλα επιτέλους μυαλό και επικεντρώθηκα στον στόχο μου, να φτάσω στην λύτρωση της ψυχής μου. Συνάντησα φίλους παλιούς, αλλά έκανα και καινούριους. Κάποιοι από αυτούς που είχαν ίδιους στόχους με εμένα έμειναν και ακόμα πηγαίνουμε μαζί. Άλλοι πάλι έφυγαν με την πρώτη δυσκολία, τον πρώτο τσακωμό. Δεν τους κρίνω, γιατί έτσι φαίνεται και η αδυναμία της ψυχής τους. Εκείνοι δεν μπόρεσαν να πειθαρχήσουν τον εαυτό τους, όπως εγώ. Και παρόλο που κύλησα μερικές φορές, κατάφερα να ξεμπλέξω. Αυτή είναι δύναμη που δεν έχουν όλοι.

Ακόμα πηγαίνω και θα πηγαίνω για πολύ καιρό. Με φίλους αλλά και χωρίς, με μπόρες και με λιακάδα, τον στόχο μου θα τον πετύχω. Όμως, τελικά και όταν τον πετύχω το μόνο που θα αξίζει να θυμάμαι είναι η διαδρομή και όσα πέρασα μέχρι να φτάσω στο τέλος.

Αργυρώ Κωνσταντά, Β’ Λυκείου

Στο χυδαίο αυτό καρναβάλι, εφόρεσα αληθινή πορφύρα, στέμμα από καθαρό, ατόφιο χρυσάφι, ύψωσα ένα σκήπτρο πάνω από τα πλήθη, κ” επήγαινα ακολουθώντας την εσωτερική μου φωνή. Πέρασα μέσα από το πλήθος ακολουθώντας την δική τους ροή μέσα στο καρναβάλι γελώντας και περνώντας καλά αλλά μη ξεχνώντας τι κρύβεται εκεί… Πάρτι, χορός, διασκέδαση και φωτιά στο κέντρο και μέσα η μουσική των οργάνων ήχησε στο δάσος και χορεύαμε γύρω από την φωτιά σε ξέφρενους χορούς. Όλα ήταν υπέροχα, όλοι χορέψαμε την νύχτα στο δάσος με μουσική και φαγητά να μας περιμένουν στις κουβέρτες στρωμένες τριγύρω και εμείς ενωμένοι σαν οικογένεια σε γιορτή μαζί μαζεμένοι και ενωμένοι να περνούμε καλά στην φύση γύρω από την φωτιά. Τα βλέφαρα βαραίνουν και σιγά σιγά η γιορτή σβήνει, ξαφνικά θόρυβος, βουητό και φωνές, τα μάτια ανοίγουν αλλά καμία σχέση με πριν, παντού τείχη, μπαζωμένα κτίρια, τσιμεντένιοι δρόμοι. Πού πήγε το δασάκι μας; Μα ναι, το ξέχασα, είμαστε στην πόλη, στο καρναβάλι, με πήρε ο ύπνος στο παγκάκι, δεν υπήρχε το δασάκι, το φαντάστηκα. Είμαι πίσω σε αυτήν την κρύα πόλη που κανείς δεν σε ξέρει, αλλά όλοι μοιάζουν ίδιοι, αλλά κανείς δεν είναι ίδιος…

… μια μάσκα που κρύβεται κάτι άλλο από κάτω, ψεύτικα χαμόγελα, φίλοι και παρέες , όλοι προσπαθούν να ταιριάξουν. Εγώ δεν ταιριάζω εδώ.

Ταξιάννα Πανταζή, Β’ Λυκείου