Πριν προλάβει να απαντήσει, ένας ήχος βάρυνε τον αέρα. Βήματα.
Η Ελένη γύρισε και τον είδε.
Τον νεαρό άντρα. Όχι πια σκιά, όχι πια φως. Ζωντανό, ανθρώπινο,
με βλέμμα γεμάτο ευγνωμοσύνη και διστακτική τρυφερότητα, σαν
να φοβόταν ακόμη πως αυτό που ζούσε ήταν όνειρο.
«Πώς;» ψιθύρισε η Ελένη.
Η γιαγιά της ακούμπησε απαλά το χέρι της στον ώμο της και
το άγγιγμα, παρόλο που ήταν από φως, της έφερε δάκρυα στα μάτια.
«Δεν τον έφερες πίσω μόνο εσύ. Τον φέραμε όλοι. Το δάσος, εγώ…
κι εκείνος που δεν έπαψε ποτέ να προσπαθεί.»
Η μορφή της γιαγιάς κοίταξε τον νεαρό σαν να το γνώριζε χρόνια.
Κι εκείνος έσκυψε το κεφάλι του με σεβασμό.
«Ήσουν η τελευταία μου ελπίδα,» της είπε. «Και είχες δίκιο… η
Ελένη είναι η πιο δυνατή από όλους μας.»
Η Ελένη κοίταξε και τους δυο, τη γιαγιά της που λάμπει σαν
μνήμη και τον άντρα που στέκεται μπροστά της σαν υπόσχεση. Το κουτί
που κρατούσε θερμάνθηκε, σαν να χτυπούσε μέσα του μια καρδιά.
«Ελένη,» είπε η γιαγιά, «το χάρισμά μας ποτέ δεν ήταν για να
είμαστε μόνοι. Ήταν για να βρίσκουμε εκείνους που χάθηκαν… και
εκείνους που μας περιμένουν.»
Η Ελένη ένιωσε τον λαιμό της να σφίγγεται.
«Γιαγιά… θα μείνεις;»
Η γιαγιά της χαμογέλασε με εκείνο το χαμόγελο που έσβηνε
όλους τους φόβους.
«Όσο με κρατάς εδώ… είμαι πάντα μαζί σου.»
Και τότε το φως γύρω της άρχισε να λιώνει απαλά, να επιστρέφει
στο δάσος, σαν να γινόταν μέρος του αέρα, των φύλλων, της γης.
Πριν σβήσει τελείως, άπλωσε τα χέρια της και τα ένωσε, της Ελένης
και του νεαρού.
«Προχωρήστε μαζί. Το δάσος δεν θέλει φωνές… θέλει καρδιές.»
Και χάθηκε.
Η Ελένη έμεινε με το χέρι του νεαρού στο δικό της.
Εκείνος την κοίταξε με μία τρυφερότητα που έκανε το δάσος να
φωτίζεται γύρω τους.
«Θέλεις… να περπατήσουμε μαζί;» τη ρώτησε.
Η Ελένη ένιωσε την καρδιά της να απαντά πριν το στόμα της
μιλήσει.
«Ναι!»
Και προχώρησαν στο μονοπάτι από χρυσοκόκκινα φύλλα, κρατώντας ο
ένας τον άλλον. Το δάσος γύρω τους άναψε σαν να είχε βρει επιτέλους
την ισορροπία του και στο θρόισμα των φύλλων, η Ελένη άκουσε τη
φωνή της γιαγιάς της, απαλή σαν ανάσα:
«Μπράβο, παιδί μου… τώρα αρχίζει η ζωή σου!»
Η Ελένη συνέχισε να περπατά χέρι-χέρι με τον νεαρό άντρα,
ώσπου ξαφνικά ένιωσε ένα βάρος στο στήθος, σαν κάτι να την
προειδοποιούσε ότι πλησίαζε ο κίνδυνος. Εκείνος το κατάλαβε αμέσως.
«Πρέπει να τρέξουμε» της είπε.
Ο φόβος όμως την είχε παραλύσει. Χωρίς δεύτερη σκέψη, την σήκωσε
στα χέρια του και άρχισε να τρέχει. Λίγο πιο πέρα την άφησε απαλά
στο έδαφος και την κοίταξε βαθιά στα μάτια.
«Να προσέχεις… και να ξέρεις, σ’ αγαπάω» της είπε.
Το δάσος την ήθελε. Εκείνος στάθηκε μπροστά της για να την
προστατεύσει και τελικά στόχευσαν εκείνον. Η Ελένη άρχισε να
τρέχει πανικόβλητη μέσα στα δέντρα, ώσπου χάθηκε. Με δάκρυα
στα μάτια ψιθύρισε:
«Κι εγώ σε αγάπησα…»
Τότε άκουσε μια φωνή πίσω της.
«Κι εγώ πάρα πολύ»
Κόκκαλο. Γύρισε τρομαγμένη.
«Μα εσύ… δεν σκοτώθηκες για μένα;» ρώτησε.
Εκείνος χαμογέλασε γαλήνια.
«Είμαι ο φύλακας άγγελός σου».
Τότε εμφανίστηκε η γιαγιά της.
«Κι εγώ μπορεί να μην είμαι φύλακάς σου» της είπε,
«αλλά θα σε προειδοποιώ πάντα για κάθε κακό που πάει να
συμβεί σε εσένα».
Ύστερα από τόση χαρά, της ανακοίνωσαν ότι η διαδικασία είχε
ολοκληρωθεί.
«Πώς;» ρώτησε απορημένη.
«Αυτή η δοκιμασία είχε πέντε στάδια. Πρώτον, ακολούθησες τον χάρτη κάτω από το φύλλο. Δεύτερον, άκουσες τις συμβουλές του γέρου. Τρίτον, πέρασες το παλιό πέτρινο γεφύρι χωρίς φόβο. Τέταρτον, μας άφησες ελεύθερους. Και πέμπτον, είπες την αλήθεια.»
Η Ελένη χαμογέλασε.
«Και τώρα τι κάνω;»
Τώρα ήρθε το δίλημμα: ή να επιστρέψει μόνη στο χωριό ή να μείνει για πάντα εκεί μαζί τους. Δίστασε και ρώτησε: «Μπορώ να σας πάρω μαζί μου;»
Η απάντηση ήταν ναι, με έναν όρο. Να πάρεις το κουτί μας, να το μεταφέρεις στο σπίτι σου χωρίς καμία γρατζουνιά και χωρίς να πεις τίποτα σε κανέναν.
Το έκανε. Το κουτί έφτασε ασφαλές. Ο άντρας και η κοπέλα έφτιαξαν την ζωή τους μαζί , και για πρώτη φορά, η Ελένη απέκτησε αυτό που δεν είχε ποτέ:
Μια αληθινή οικογένεια.

Παναγιώτα Κουκούμιαλου, Β” Γυμνασίου