της Συμέλας Τσιτιρίδη, Β2
Στη σημερινή εποχή, οι έφηβοι αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα με τις προηγούμενες γενιές. Όπως η Άννα Φρανκ νιώθει ότι οι μεγαλύτεροι δεν ασχολούνται μαζί της και δεν την υπολογίζουν, έτσι και άλλα παιδιά στην ηλικία της σήμερα βιώνουν το ίδιο πρόβλημα.
Ιδιαίτερα στις μέρες μας που εργάζονται και οι δύο γονείς με αποτέλεσμα να λείπουν πολλές ώρες από το σπίτι, τα παιδιά μένουν αρκετό διάστημα της ημέρας μόνα τους. Υπό αυτές τις συνθήκες, τα παιδιά δεν έχουν κάποιο μέλος της οικογένειάς τους για να συζητήσουν κάτι που τους απασχολεί, ακόμα και το πώς πέρασαν την ημέρα τους. Δεν έχουν κάποιον για να εκφράσουν τις ιδέες, τα όνειρα, τις σκέψεις, τα ενδιαφέροντα και τις ανησυχίες της καθημερινότητάς τους.
Ακόμα, μοναξιά δεν υπάρχει μόνο στο οικογενειακό περιβάλλον. Παλιότερα, τα παιδιά όταν πήγαιναν σχολείο ή έβγαιναν βόλτα στις γειτονιές τους, έβρισκαν πάντα κάποιον να παίξουν, να γελάσουν, να μιλήσουν. Αντίθετα, στη σημερινή εποχή κάποια παιδιά δυσκολεύονται να βρουν παρέες, διότι όποιο παιδί είναι διαφορετικό ή έχει άλλο τρόπο αντίληψης, το απομακρύνουν, νομίζοντας πως είναι περίεργο ή έχει ασυνήθιστα ενδιαφέροντα από τα υπόλοιπα.
Επίσης, οι νέοι για να καταπολεμήσουν τη μοναξιά τους στρέφονται σε πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης, όπου ο κόσμος είναι πλασμένος είτε «αγγελικά», είτε γεμάτος βία και επιθετικότητα. Έτσι, κλείνονται στον εαυτό τους και πιστεύουν πως η εικονική πραγματικότητα μπορεί να είναι ένας φίλος που σε βοηθάει και είναι πάντα δίπλα σου, αγνοώντας τους κινδύνους που ελλοχεύει μια τέτοια αντίληψη.
Επομένως, τα παιδιά δε βιώνουν μοναξιά μόνο στο οικογενειακό τους περιβάλλον, αλλά ταυτόχρονα και στο σχολείο, στις φιλίες τους καθώς και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Διότι ο σημερινός κόσμος δεν μπορεί να αποδεχτεί το διαφορετικό και να αφιερώσει έστω και λίγο χρόνο για να το γνωρίσει…
