Της Νεφέλης Αναγνωστάκη, Α1
Οι γυναίκες και τα κορίτσια σε παλιότερες εποχές, σε απομακρυσμένες και απομονωμένες περιοχές της Ελλάδας δεν είχαν ίδια αντιμετώπιση με τους άνδρες.
Το 1941 στην Μάνη, όπου γεννήθηκε η γιαγιά μου, θεωρούνταν κακό να γεννήσει μία γυναίκα κορίτσι, αφού παιδιά θεωρούσαν μόνο τα αγόρια. Ήθελαν αγόρια στην οικογένεια καθώς ήταν πιο δυνατά, οπότε μπορούσαν να δουλέψουν στα χωράφια, κρατούσαν το επώνυμο της οικογένειας, πράγμα το οποίο θεωρούταν τιμητικό, ενώ στα κορίτσια έπρεπε να δώσουν και προίκα γεγονός, το οποίο θεωρούσαν μειονέκτημα.
Όταν γεννήθηκε η γιαγιά μου, ο πατέρας της παρόλο που ήταν φτωχός και χρειαζόταν αγόρια, για να καλλιεργούν τα χωράφια και ούτε προίκα είχε για να δώσει στην κόρη του, δεν στεναχωρήθηκε, που η γυναίκα του γέννησε κορίτσι αλλά αντιθέτως χάρηκε πολύ. Έτσι λοιπόν πήγε να ανακοινώσει στο καφενείο τα καλά γι’ αυτόν νέα. Μόλις τους τα είπε, οι συγχωριανοί του άρχισαν να τον παρηγορούν λέγοντάς του «κουράγιο», « θα γεννήσει ξανά η γυναίκα σου και θα είναι αγόρι». Ο πατέρας της θεωρούσε λάθος αυτά που λέγαν και αντέκρουσε τις απόψεις τους λέγοντας «τι είναι αυτά που λέτε;», «το παιδί μου είναι υγιές και από εκεί και πέρα δεν έχει σημασία το φύλο του, σημασία έχει να είναι χαρούμενο και να συνεισφέρει στην κοινωνία με όποιο τρόπο μπορεί είτε είναι αγόρι είτε κορίτσι».
Πράγματι η γιαγιά μου ήταν από τους λίγους χωριανούς που σπούδασε χωρίς βοήθεια στο πολυτεχνείο, βρήκε δουλειά μόνη της ,προσέφερε στο χωριό της και προφανώς δεν χρειάστηκε προίκα, για να παντρευτεί. Αυτή και άλλες παρόμοιες ιστορίες, βοήθησαν σιγά σιγά να εκλείψουν αυτές οι αντιλήψεις από τα χωριά της Μάνης και οι γυναίκες να πάρουν την θέση που τους αξίζει.
Νεφέλη Αναγνωστάκη Α1
