Της Αναστασίας Σαραφείδη, Α3
Πριν λίγες δεκαετίες, οι εκπαιδευτικοί χρησιμοποιούσαν πολύ διαφορετικές παιδαγωγικές μεθόδους σε σχέση με την σημερινή εποχή. Σίγουρα έχουμε όλοι ακούσει κάποια ιστορία από τα σχολικά χρόνια των γονιών μας, παππούδων, γιαγιάδων … Τις προάλλες μια τέτοια ιστορία μου διηγήθηκε ο μπαμπάς μου και μοιάζει σαν να βγήκε από ελληνική ταινία του 80’ …
Ο μπαμπάς μου και οι φίλοι του, είχαν τρέλα με την ροκ και είχαν ένα συγκρότημα που λεγόταν “laser”. Μία μέρα, αποφάσισαν να κάνουν μία μικρή συναυλία και θα καλούσαν όλα τα παιδιά του γυμνασίου. Σκέφτηκαν λοιπόν να κάνουν την συναυλία στον χώρο του σχολείου. Μετέφεραν την ιδέα στον γυμνασιάρχη, αλλά δυστυχώς δεν τους έδωσε άδεια. Φυσικά, δεν μπορούσαν να προσπαθήσουν να του αλλάξουν γνώμη, γιατί τα χαστούκια θα έπεφταν βροχή. Ευτυχώς, βρήκαν μία άλλη λύση. Έκλεισαν να παίξουν σε ένα σινεμά κοντά στο σχολείο. Η συναυλία έγινε κανονικά και είχε τεράστια επιτυχία!!! Παραβρέθηκε όλο το σχολείο και ήταν όλοι ενθουσιασμένοι!!! Όλοι συζητούσαν για αυτή την συναυλία και λογικό ήταν … να φτάσει στα αυτιά του διευθυντή.
Δεν χάρηκε ιδιαίτερα όταν το έμαθε … Για την ακρίβεια, έγινε έξαλλος! Από ότι φαίνεται, δεν επέτρεπε στους μαθητές να συγκεντρώνονται εκτός του σχολείου και να κάνουν τέτοιου είδους εκδηλώσεις . Όταν βρήκε τον μπαμπά μου και τους φίλους του, τους έπιασε από τα μαλλιά (τα οποία τα άφηναν μακριά μια που ήταν “της μόδας”) και τους έσυρε μέχρι το γραφείο του, όπου μαζί με τις ξυλιές έφαγαν και τρείς μέρες αποβολή.
Αυτές οι παιδαγωγικές μέθοδοι, ήταν αδιαμφισβήτητα ο μόνος τρόπος για να πειθαρχήσουν τα παιδιά και χρησιμοποιούνταν μέχρι και πριν λίγες δεκαετίας. Παρόλο που αυτά τα γεγονότα δεν ήταν ευχάριστα την στιγμή που τα παιδιά τα ζούσαν, κοιτάζοντας πίσω στο παρελθόν, είναι αναμνήσεις χαράς.
