Ποίημα του Ρέιαν Γκιόκα, Α1
Αγαπημένη μου,
Το καλοκαίρι έσβησε σαν ανάσα πάνω στο τζάμι — ζεστό και διάφανο, μα φευγαλέο. Τώρα που οι μέρες μικραίνουν και ο άνεμος αρχίζει να κουβαλά κάτι από μελαγχολία, νιώθω την ανάγκη να σου γράψω. Να σου πω εκείνα που δεν χώρεσαν στα απογεύματα που περπατήσαμε πλάι στη θάλασσα, ούτε στα βλέμματα που ανταλλάξαμε κάτω από τον ήλιο.
Κάθε καλοκαίρι έχει μια υπόσχεση πως κάτι όμορφο θα γεννηθεί, έστω κι αν ξέρει από την αρχή πως θα τελειώσει. Εσύ ήσουν το καλοκαίρι μου. Στιγμές μαζί σου: ένα παγωτό που λιώνει στα χέρια, μια βουτιά στο φως, ένα γέλιο που αντηχεί στις σκιές των δέντρων.
Τώρα όλα μοιάζουν να επιστρέφουν στη σιωπή. Μα εσύ μέσα μου μείνε. Όχι σαν ανάμνηση, μα σαν φλόγα που δε σβήνει με τα πρωτοβρόχια. Ίσως να μην μπορώ να κρατήσω το καλοκαίρι, μα κρατώ εσένα — όπως κανείς δεν μπορεί να πάρει από μέσα μου το πρώτο φιλί, το άγγιγμα, τη στιγμή που ο χρόνος σταμάτησε.
Αν αυτός ο Σεπτέμβριος μας βρει χώρια, να θυμάσαι:
Εγώ σε κουβαλώ σε κάθε λέξη, σε κάθε ποίημα που ψιθυρίζω στο φθινόπωρο. Εσύ είσαι το καλοκαίρι που δε φεύγει.
Με αγάπη,
Ο δικός σου
