Της Σεβαστής Δημητροπούλου, Α1
Ο παππούς μου ως πολυταξιδεμένος και εφευρετικός μου έλεγε πάντα τις καλύτερες ιστορίες και έχουν χαραχτεί αψεγάδιαστα στο νου μου . Οι αγαπημένες μου ωστόσο είναι οι παιδικές και σχολικές του εμπειρίες . Από τα παιδικά του χρόνια είχε το χάρισμα να βρίσκει λύσεις φτιάχνοντας διάφορες πατέντες λύνοντας έτσι προβλήματα , κυρίως μηχανικά . Ένα από αυτά είναι και το παρακάτω περιστατικό . Εκείνη την εποχή τα παιδιά πήγαιναν στο σχολείο το πρωί και το απόγευμα . Έτσι έμεναν στο σχολείο έως ότου να ξεκινήσει το απογευματινό μάθημα . Ωστόσο την μοναδική βρύση που έτρεχε πόσιμο νερό , ο δάσκαλος την κλείδωνε με ένα μικρό εξάρτημα κατά την αναμονή των παιδιών με αποτέλεσμα να είναι διψασμένα για τουλάχιστον δύο ώρες . Έτσι ο παππούς μου πήρε την κατάσταση στα χέρια του , φτιάχνοντας με το ευλύγιστο χείλος ενός βαρελιού ένα περίτεχνο κλειδί βγάζοντας έτσι τα παιδιά από την δύσκολη θέση που βίωναν . Μια μέρα μάλιστα κλείδωσε με τέτοιον τρόπο την βρύση που ούτε ο δάσκαλος δεν μπορούσε να την ξεκλειδώσει , μέχρι που του έβαλε ένα ‘’μάθημα’’. Δυστυχώς ο δάσκαλος αυτός συνέχιζε αυτή την κακή τακτική χτυπώντας με την βέργα τα χέρια των παιδιών . Οι απαράδεκτες αυτές πράξεις δεν γίνονταν γνωστές, διότι, όταν ο επιστάτης επισκεπτόταν το σχολείο, ο δάσκαλος έκρυβε τις βέργες και απειλούσε τα παιδιά ότι, αν τον μαρτυρήσουν ,θα είχαν να κάνουν μαζί του . Παρόλα αυτά χρειάστηκαν πολλά χρόνια και πολλές γενιές για να αφήσουμε πίσω μας αυτού του είδους την διαπαιδαγώγηση.
