Ο Ρενέ Πυώ, ήταν ένας Γάλλος δημοσιογράφος. Γεννήθηκε στις 18 Αυγούστου 1878 στο Μοντιβιλιέρ. Ήταν παιδί οικογένειας παστόρων. Υπήρξε παντρεμένος με τρία παιδιά. Δυστυχώς, έφυγε από τη ζωή στα 58 μόλις έτη. Πραγματοποίησε κλασσικές σπουδές στο Ecole Alsacienne και στη Σορβόνη. Λάτρεψε την αρχαία, αλλά και τη νεότερη Ελλάδα. Αγάπησε σε μικρή ηλικία τη λογοτεχνία και τη στιχουργία. Από τα 25 του έτη, μέχρι και την στιγμή που πέθανε, εργαζόταν ως δημοσιογράφος, καθώς και ανταποκριτής της Εφημερίδας “Le Temps” (δηλαδή «Χρόνος»), ενώ το 1928 ανέλαβε τη θέση του διευθυντή Τύπου για την εξωτερική πολιτική.
Για πρώτη φορά, έφτασε στην Ελλάδα το 1913, όπου έκανε τον γύρο της Ηπείρου και συγκινήθηκε με τον αγώνα για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ελλάδας. Έγραψε πολλά άρθρα για τους αγώνες των Ελλήνων και για την Ελληνική Επανάσταση.
Συγκέντρωσε στην κατοχή του ξίφη, χάρτες, χαλκογραφίες, πιστόλια, λιθογραφίες, πορτραίτα, μετάλλια, πιάτα, χειρόγραφα και επιστολές με την Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την Ελληνική Επανάσταση, τα οποία τα παρέδωσε στο Ελληνικό κράτος η σύζυγός του, μετά τον θάνατό του, το 1937. Δύο χρόνια πριν είχε διοργανώσει στο Παρίσι μια έκθεση, την οποία ονόμασε: «Ο Φιλελληνισμός-Συλλογή Ρενέ Πυώ», θέλοντας να δείξει τη δωρεά του στους Έλληνες και να συγκεντρώσει χρήματα για τη δημιουργία του Μουσείου στην Πύλο.
Σήμερα η συλλογή του βρίσκεται εντός του Αρχοντικού του χρυσού Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα στην Πύλο. Επίσης, ο Δήμος της Πύλου έδωσε το όνομά του σε μια κεντρική οδό, για να τον τιμήσει.
Στο βιβλίο του «Ελλάδα, γη αγαπημένη των Θεών», έγραψε για την Πύλο: «Ο δρόμος περνά κάτω από σκιερές ελιές και ευκαλύπτους, διασχίζει πλούσιες καλλιέργειες. Αριστερά η ωχρή,ψηλή κορυφογραμμή των βουνών της Μεσσηνίας. Δεξιά, κατά διαστήματα, το βαθύ πράσινο του Ιονίου. Το τοπίο είναι μεγαλειώδες….για ονειροπόλους, φίλους της ηρεμίας και των μεγάλων οριζόντων.»
(Τομαρά Ιωάννα, Α2)
