Ποιες είναι οι σπουδές σας, για να είστε σήμερα καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας;

Αρχικά αποφοίτησα από αυτό σχολείο,το Παλιό Γυμνάσιο, με Άριστα, έδωσα Πανελλήνιες εξετάσεις και κατάφερα να περάσω στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Ολοκλήρωσα με άριστα τις σπουδές μου, θέλησα να κάνω μεταπτυχιακές σπουδές δίνοντας εξετάσεις για να πάρω υποτροφία από το ΙΚΥ (Ίδρυμα Κρατικών Υποτροφιών της Ελλάδας), εξασφάλισα μια υποτροφία και πήγα στη Μεγάλη Βρετανία, όπου έκανα τόσο το μεταπτυχιακό μου για ένα έτος όσο και το διδακτορικό μου στη συνέχεια και όταν τελείωσε η υποτροφία από το ΙΚΥ, δουλεύοντας ταυτόχρονα, για να έχω τα τυπικά προσόντα, ώστε να εργαστώ στο Πανεπιστήμιο.

Πώς είναι η καθημερινότητα μιας καθηγήτριας στο πανεπιστήμιο;Ποια μαθήματα διδάσκετε;

Είμαι στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης στον Βόλο, το οποίο ανήκει στη Σχολή Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, διδάσκω το αντικείμενο στο οποίο έχω εξειδικευτεί, Παιδαγωγική και Διδακτική Μεθοδολογία, δηλαδή πώς μπορούν οι μελλοντικοί εκπαιδευτικοί να διδάξουν στα σχολεία. Το διδακτικό έργο ενός καθηγητή στο Πανεπιστήμιο είναι το ένα τρίτο του εκπαιδευτικού του έργου. Εκτός από τη διδασκαλία μας σε αίθουσες, εποπτεύουμε τις ερευνητικές εργασίες των προπτυχιακών και μεταπτυχιακών φοιτητών αλλά και υποψηφίων διδακτόρων όπως και μεταδιδακτορικών φοιτητών. Επιπλέον, πρέπει να κάνουμε έρευνα και να δημοσιεύουμε σε επιστημονικά περιοδικά. Είμαστε επιφορτισμένοι και με διοικητικό έργο συμμετέχοντας σε καθιερωμένες συναντήσεις και επιτροπές για θέματα του Τμήματος ή σε επιτροπές άλλων Παιδαγωγικών Τμημάτων για να εκλέξουμε συναδέλφους ως καθηγητές σε άλλα Τμήματα. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει και ο θεσμός του ακαδημαϊκού συμβούλου, για να ανταποκριθούμε στις εξατομικευμένες ανάγκες των φοιτητών/τριών μας.

Τι σας εμπνέει περισσότερο στη δουλειά σας;

Η επικοινωνία με τους νέους  είναι το πρώτο, γιατί μπορώ να βοηθήσω, να προσφέρω στις νέες γενιές των εκπαιδευτικών, επίσης επειδή μαθαίνω από τους  φοιτητές και τις φοιτήτριές μου πώς εξελίσσεται η κοινωνία μέσα από τη νεολαία ώστε να μειώνω το χάσμα γενεών. Το δεύτερο – που είναι και μεγάλη μου αδυναμία – είναι ότι μπορώ μέσα από την έρευνα που κάνω να προσφέρω μικρά λιθαράκια στην παιδαγωγική επιστήμη.

Υπάρχει κάποιο περιστατικό με τους φοιτητές/τριες σας,που θέλετε να μοιραστείτε μαζί μας;

Πολλά, και ευχάριστα και δύσκολα. Δεν θα σας πω μεμονωμένα περιστατικά. Θα αναφέρω το γεγονός ότι στην αρχή του εαρινού εξαμήνου οι τελειόφοιτοι φοιτητές είναι αγχωμένοι με την πρακτική τους άσκηση στα σχολεία, με τη μεθοδολογία και τις τεχνικές που έμαθαν στη θεωρία και πρέπει να εφαρμόσουν στην τάξη. Στο τέλος, όμως βλέπω στα πρόσωπά τους την ικανοποίηση ότι τα κατάφεραν. Και βέβαια τη χαρά τους, όταν θα πάρουν πτυχίο.

Ποια χαρακτηριστικά πρέπει να έχει ένας δάσκαλος σήμερα;

Αυτό μπορείτε να το αποτυπώσετε καλύτερα εσείς ως μαθητές. Στο πρώτο μάθημα της Διδακτικής στο 2^ο έτος ρωτώ τους φοιτητές και τις φοιτήτριες να ονομάσουν τα χαρακτηριστικά του καλού δασκάλου που πρέπει να είναι και η δικιά τους βάση για το μέλλον. Οι φοιτητές και φοιτήτριες στηριζόμενοι στις εμπειρίες τους μου μεταφέρουν τα παρακάτω: ο δάσκαλος να γνωρίζει καλά το γνωστικό αντικείμενο, να ξέρει τους κατάλληλους τρόπους για να διδάξει, να είναι δίκαιος, να είναι υπομονετικός, να έχει χιούμορ, να είναι παράδειγμα ήθους και αξιοπρέπειας, να είναι καλός ακροατής και συνομιλητής, να βοηθά τους μαθητές/τριες να επεξεργαστούν την πληροφορία με κριτική ματιά και να κατακτήσουν τη γνώση.

Ποιες θεωρείτε τις μεγαλύτερες προκλήσεις του σύγχρονου σχολείου;

Η ψηφιοποίηση της γνώσης είναι μεγάλη πρόκληση. Όμως πιστεύω ότι η τεχνολογία και η ψηφιοποίηση από μόνες τους δεν αρκούν. Η συμπερίληψη, η αποδοχή του άλλου και η συνύπαρξη είναι απαραίτητες αρχές με βάση την πανανθρώπινη αξία του σεβασμού στον συνάνθρωπο. Θεωρώ λοιπόν ότι το ιδανικό σχολείο του μέλλοντος είναι ένα σχολείο που συνδυάζει την τεχνολογία με τις ανθρώπινες αξίες: τη συνεργασία, τον διάλογο, τη δημιουργικότητα και τον σεβασμό. Μεγάλη πρόκληση για το σύγχρονο σχολείο είναι και η βιώσιμη ανάπτυξη για το μέλλον του πλανήτη μας και πώς εσείς ως μελλοντικές γενιές οφείλετε να προστατεύσετε το φυσικό και ανθρώπινο περιβάλλον.

Πιστεύετε ότι οι νέες τεχνολογίες βοηθούν πραγματικά τη μάθηση;

Οι νέες τεχνολογίες διευκολύνουν τη μάθηση μέσω της γρήγορης πρόσβασης στην πληροφορία. Όμως η τεχνολογία δεν πρέπει να αντικαταστήσει τον ανθρώπινο ρόλο του σχολείου. Το σχολείο δεν είναι μόνο χώρος μετάδοσης γνώσεων. Είναι χώρος κοινωνικοποίησης, συνεργασίας, αξιών και προσωπικής ανάπτυξης. Τα παιδιά χρειάζονται διάλογο, πρότυπα, συναισθηματική στήριξη και ανθρώπινη παρουσία. Το ζητούμενο δεν είναι να απορρίψουμε την τεχνολογία, αλλά να τη χρησιμοποιούμε με μέτρο, παιδαγωγική σκέψη και υπευθυνότητα. Η τεχνολογία είναι ένα πολύτιμο εργαλείο, όμως ο στόχος της εκπαίδευσης παραμένει πάντα η καλλιέργεια ολοκληρωμένων ανθρώπων και όχι μόνο η γρήγορη πρόσβαση στην πληροφορία.

Γι αυτό πιστεύω ότι οι ανθρωπιστικές σπουδές πρέπει να έχουν σημαντικό ρόλο στη σύγχρονη εκπαίδευση, ίσως ακόμη πιο σημαντικό από ό,τι στο παρελθόν. Όσο προχωρά η τεχνολογία, τόσο περισσότερο χρειάζονται άνθρωποι με κρίση, ήθος, ιστορική συνείδηση, γλωσσική καλλιέργεια και ικανότητα να κατανοούν τον άνθρωπο και την κοινωνία. Μέσα από τη λογοτεχνία, την ιστορία, τη φιλοσοφία, την αρχαία ελληνική γραμματεία, την ελληνική γλώσσα, οι μαθητές δεν αποκτούν μόνο γνώσεις αλλά μπορούν να καλλιεργήσουν προσωπικότητα και συνείδηση. Η κοινωνία χρειάζεται επιστήμονες που να έχουν ανθρωπιστική παιδεία και ανθρώπους των γραμμάτων που να κατανοούν τον σύγχρονο τεχνολογικό κόσμο. Η εκπαίδευση του μέλλοντος πρέπει να συνδυάζει γνώση, τεχνολογία και ανθρωπιά.

Γιατί να επιλέξει ένας νέος άνθρωπος να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας;

Σε όποιο πανεπιστήμιο να θελήσετε να σπουδάσετε-δεν θα διαφημίσω μόνο το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας-είναι σημαντικό για εσάς να ακολουθήσετε σπουδές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, γιατί με αυτό τον τρόπο ανοίγουν οι ορίζοντες σας, οι επαγγελματικές σας προοπτικές, όχι μόνο σε επίπεδο γνώσεων, αλλά και επικοινωνίας  με άλλους ανθρώπους και με τις δράσεις του πανεπιστημίου εντός των σπουδών, ώστε να εξελίξετε τον εαυτό σας κοινωνικά και πνευματικά.

Είναι εύκολος ο συντονισμός της καθαριότητας; Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε στην αποκομιδή των σκουπιδιών στον Δήμο Πύλου Νέστορος;

 Η αποκομιδή των σκουπιδιών είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι κυρίως  από το 2023-2024. Δεν υπάρχουν πλέον χώροι ανεξέλεγκτης διάθεσης απορριμμάτων στην περιφέρεια  Πελοποννήσου ενεργές. Οι περισσότεροι θα ξέρετε ότι στον Άγιο Νικόλαο ήτανε ΧΑΔΑ. Έχει κλείσει από το 2021 για αποκατάσταση. Είναι ένα πολύ δύσκολο κεφάλαιο  η αποκομιδή. Πιο πολύ πηγαίνουμε τα απορρίμματα στην Καλλιρόη. Άλλο να γεμίζει ένα απορριμματοφόρο στο Κορυφάσιο και άλλο να αδειάζει στoν Αγ. Νικόλαο. Η αποκομιδή γίνεται σε καθημερινή βάση ειδικά τους καλοκαιρινούς μήνες. Θέλει προσπάθεια, γιατί όπως έχετε παρατηρήσει και εσείς βλέπουμε  πέντε κάδους και τα σκουπίδια απ’ έξω. Όλο αυτό ξεκινάει πρώτα απ’ όλα από εμάς τους πολίτες.

Πού γίνεται η συγκέντρωση των σκουπιδιών;

Γίνεται στην Καλλιρρόη  στη Μονάδα Διαχείρισης Απορριμμάτων  και στους χώρους  υγειονομικής ταφής που υπάρχουν εκεί.

Ποια εποχή του χρόνου είναι πολύ δύσκολη η καθαριότητα της περιοχής;

Το καλοκαίρι! Από τον Μάιο έως τον Αύγουστο με τον Αύγουστο μπορεί να φτάσουν  19 απορριμματοφόρα στην Καλλιρρόη  το 24ωρο και το χειμώνα 6 απορριμματοφόρα. Για παράδειγμα η Φοινικούντα που το χειμώνα έχει 250 κατοίκους και 5 κάδους και το καλοκαίρι φτάνει 8000 κατοίκους. Εμείς υπολογίζουμε πόσα κιλά σκουπίδια μαζέψαμε από ένα χωριό και υπολογίζουμε πόσους κατοίκους έχει. Υπάρχει η αναλογία 1,3 κιλά ανά άνθρωπο την ημέρα.

Ποια είναι η μεγάλη πρόκληση ή ένας στόχος που έχετε θέσει ως αρμόδιος αντιδήμαρχος;

Πρώτα απ’ όλα θέλω να κάνουμε ΣΜΑ(σταθμό μεταφόρτωσης) στον Άγιο Νικόλα, ώστε να αδειάζουν τα απορριμματοφόρα και να μπαίνουν σε κοντέινερ για να πάνε στην Καλλιρρόη. Επίσης να γίνουν πράσινα σημεία και διαλογή στην πηγή. Θα το δείτε κάποια στιγμή να γίνεται. Θα είμασταν καλύτερα, εάν είχαμε Μονάδα επεξεργασίας στον Άγιο Νικόλα.

Στην επίσκεψη που κάναμε στην λιμνοθάλασσα στο Ντιβάρι παρατηρήσαμε ότι δεν υπάρχουν πολλοί κάδοι απορριμμάτων και προειδοποιητικές πινακίδες για τους επισκέπτες. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Η λιμνοθάλασσα είναι μία περιοχή Natura, γι’ αυτό συμβαίνει αυτό. Στη Βοϊδοκοιλιά μάλιστα ισχύουν πολλές απαγορεύσεις. Στην Βοϊδοκοιλιά έχουμε πέντε κάδους. Εκεί με παρακάλεσαν να τους βάλουμε. Απαγορεύεται να βάλουμε ακόμα και ένα ντους σαν Δήμος.

Η Λιμνοθάλασσα ανήκει στο δίκτυο Natura. Ποιος έχει την ευθύνη για την προστασία του περιβάλλοντος στη Λιμνοθάλασσα και το Παλαιόκαστρο;

Την ευθύνη έχουν η ΠΕΚΑ, η Εφορεία εναλίων αρχαιοτήτων, καθώς όπως σας είπα είναι περιοχή Natura. Ο Δήμος μπορεί να καθαρίζει μόνο το δρομάκι που οδηγεί στο Παλαιόκαστρο και τίποτα περισσότερο, καθώς δεν επιτρέπεται. Δεν υπάρχει δυνατότητα για πολλές παρεμβάσεις. Για παράδειγμα στη Βοϊδοκοιλιά υπήρχε ένας βράχος που εμποδίζει την ασφαλή διέλευση των λεωφορείων και δε μας επέτρεπαν να τον σπάσουμε με τα μηχανήματα του Δήμου.

Έχει τη δυνατότητα ο Δήμος να κάνει πιο ασφαλή την πρόσβαση για τους επισκέπτες στα αξιοθέατα του τόπου μας;  

Στο κάστρο της Πύλου, της Μεθώνης και στο ανάκτορο του Νέστορα η πρόσβαση είναι ασφαλής. Επίσης υπάρχουν φύλακες στους χώρους αυτούς. Τα τείχη είναι χώροι για τους οποίους είναι πάρα πολύ δύσκολο να παρέμβουμε, καθώς εντάσσονται σε μεγάλα έργα.

Υπάρχει μέριμνα για άτομα με αναπηρία;

Υπάρχει ένας διαγωνισμός σε εξέλιξη, ο οποίος μπορεί να ολοκληρωθεί το 2026 με ράμπες αναπήρων τελευταίας τεχνολογίας που θα φτάνουν μέχρι τη θάλασσα. Πιλοτικά στον Δήμο μας θα υπάρχουν τρεις ράμπες που φτάνουν μέχρι τη θάλασσα στη Γιάλοβα, στην Πύλο και στη Φοινικούντα.

 Στον Δήμο γίνεται ανακύκλωση, για παράδειγμα γυαλί, χαρτί, αλουμίνιο;

Υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης γυαλιού σε όλο το Δήμο. Ανακύκλωση χαρτιού δεν υπάρχει. Είναι δύσκολο να υλοποιηθεί , ωστόσο γίνεται  διαλογή σε δεύτερο στάδιο.

Πιστεύουμε ότι όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης στην καθαριότητα της περιοχής. Τι πρέπει να κάνουμε σε ατομικό επίπεδο;

Εμείς έχουμε το μεγάλο μερίδιο ευθύνης. Για παράδειγμα πολλές φορές οι κάδοι είναι άδειοι και τα σκουπίδια είναι απ’ έξω ή είναι μπροστά τους παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Θέλει μεγάλη προσπάθεια. Όλα ξεκινούν από το σπίτι και το σχολείο.

Οργανώνεται κάποια δράση για την  καθαριότητα της περιοχής, όπου θα μπορούσαν να  πάρουν μέρος και να βοηθήσουν  τα σχολεία;

Ναι, αυτό γίνεται κάθε χρόνο. Οργανώνονται δράσεις για σχολεία και για συλλόγους. Την επόμενη φορά που θα διοργανώσουμε κάτι θα σας ενημερώσουμε να έρθετε να μας βοηθήσετε.

(Κατερίνα Λίγγρη Α1, Πηνελόπη Οικονόμου Α3)

"><iframe width=»560″ height=»315″ src=»

"> 

Πώς νιώθετε που επιστρέφετε στο σχολείο, όπου φοιτήσατε ως μαθήτρια;

«Ως μαθήτρια  δεν φοίτησα  σε αυτό το σχολείο,αλλά στο Παλιό Γυμνάσιο.Μου προκαλεί πόνο και στεναχώρια το γεγονός ότι δεν φτιάχνεται. Θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί ως πολιτιστικό κέντρο.»

Ποιες είναι οι πιο έντονες αναμνήσεις σας από τα χρόνια στο Παλιό Γυμνάσιο, δίπλα στη θάλασσα;

«Παρά πολλές! Όταν μπήκα στην πρώτη Γυμνασίου ήμασταν 150 παιδιά, χωρισμένα σε 2 τμήματα. Στα παλιά ξύλινα θρανία καθόμασταν ανά τρεις, ήταν συγκλονιστική εμπειρία το να είσαι μέσα σε μια τέτοια αίθουσα. Τα παιδιά της περιοχής έρχονταν στο μοναδικό γυμνάσιο  με τα πόδια, έμεναν σε σπίτια της πόλης, σε μικρά δωμάτια κάτω από δύσκολες συνθήκες, γιατί δεν ήταν εύκολο να πηγαινοέρχονται. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι ένας συνομήλικος μου έφερνε ένα καρβέλι ζυμωτό ψωμί από τη μητέρα του, για να περάσει όλη την εβδομάδα. Η επιθυμία της γνώσης ήταν πολύ δυνατή και έγινε ένας πετυχημένος αρχιτέκτονας.»

Υπήρχε κάποιος καθηγητής που σας επηρέασε ιδιαίτερα;

«Πολλοί! Ο φιλόλογός μας, ο Φλουτσάκος μάς μύησε στο θέατρο. Γίνονταν πέντε θεατρικές παραστάσεις τον χρόνο, με αποκορύφωμα την μεγάλη παράσταση του καλοκαιριού στο πλαίσιο των εκδηλώσεων  της ναυτικής εβδομάδας, όπου η πλατεία μετατρεπόταν σε σκηνικό. Ο φανταστικός μας φιλόλογος από του Κυνηγού που μας δίδαξε τη σημασία της τάξης, της οργάνωσης, η καθηγήτρια των Οικοκυρικών που μας έμαθε  -μόνο στα κορίτσια-  όλες τις βελονιές και η κ.Πανταζοπούλου, η καθηγήτρια των αγγλικών. »

Ποια ήταν η επαγγελματική ή προσωπική σας διαδρομή μετά το σχολείο;

«Με επηρέασε η καθηγήτρια της Γυμναστικής, που μας έμαθε να περπατάμε σωστά με τη χαρακτηριστική φράση «δάχτυλα, φτέρνα» και αποφάσισα να δώσω εξετάσεις στη Γυμναστική Ακαδημία.Μια πτώση την ώρα της αθλητικής δοκιμασίας, μου στέρησε το όνειρο. Πήγα σε μια σχολή ναυτιλιακών στελεχών, δεν το ακολούθησα, διορίστηκα στο δημόσιο, είχα μια γεμάτη καριέρα. Την αγάπη μου για τον αθλητισμό τη μετέφερα στα δικά μου παιδιά αφιερώνοντας πολύ χρόνο στις προπονήσεις  τους  και έγινα και πρόεδρος του συλλόγου, όπου έκαναν ενόργανη γυμναστική τα κορίτσια μου.»

Τι σημαίνει για εσάς η περιοχή μας; Όταν ακούτε τη λέξη «Πύλος», τι σκέφτεστε;

«Τη λατρεύω! Είναι ο λόγος που περνάω τους χειμώνες στην Αθήνα. Επιστρέφω στις ρίζες μου, παρότι  για ένα διάστημα δεν ερχόμουν  συχνά  λόγω επαγγελματικών και οικογενειακών υποχρεώσεων. Το καλοκαίρι ερχόμουν με τα παιδιά και στο τέλος του καλοκαιριού ερχόμουν για να πάρω δύναμη να αντέξω τον χειμώνα. Ένα ηλιοβασίλεμα στην άκρη στον μώλο σημαίνει πολλά για μένα».

Τι σας ενέπνευσε να ασχοληθείτε με τον πολιτισμό και την τοπική κοινωνία;

«Πρέπει, όταν φεύγουμε από τον τόπο μας,να μην τον ξεχνάμε. Πρέπει να ενώνουμε τους ανθρώπους με ομαδικές δράσεις για να θυμούνται οι  συμπατριώτες μας στην Αθήνα, τα παιδιά και τα εγγόνια την καταγωγή μας. Οφείλουμε να τιμούμε τα ήθη μας, τα έθιμά μας, τις επετείους,τον τόπο μας.»

Ποιες είναι οι δράσεις που οργανώνει ο Εκπολιτιστικός σύλλογος των Πυλίων εν Αθήναις «το Ναυαρίνο»;

«Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1954 και έχει πλούσια πολιστική δράση μέχρι και σήμερα.Βραβεύουμε σημαντικούς ανθρώπους που συνδέονται με τον τόπο, όπως τον εξαιρετικό παραολυμπιονίκη, Νάσο Γκαβέλα. Πέρσι τιμήσαμε τον Κωνσταντίνο Φουντά, τον Πύλιο καθηγητή του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, ο οποίος το 2024 ανέλαβε την προεδρία του συμβουλίου του CERN. Ο σύλλογος μας είχε την ευκαιρία τον Φεβρουάριο  να επισκεφθεί τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Πυρηνικών Ερευνών κοντά στη Γενεύη. Επιπλέον, ενεργοποιήσαμε μια παλιά δέσμευση του Δήμου Πύλου-Νέστορος μετά την αδελφοποίηση με το Σαβιλιάνο το 1962, τη γενέτειρα του Σανταρόζα, και πήγαμε εκεί.»

Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια του συλλόγου;

«Κάθε καλοκαίρι επιδιώκουμε να κάνουμε δράσεις στην Πύλο, όπως η καθιερωμένη λειτουργία και αρτοκλασία στο εκκλησάκι της Σφακτηρίας. Οργανώνουμε μουσικές εκδηλώσεις και παρουσιάσεις βιβλίων.Τα τελευταία χρόνια προβάλλουμε ταινίες σε συνεργασία με τη Μεσσηνιακή Αμφικτυονία. Μια μελλοντική σκέψη μας είναι η  επαφή με την ελληνόφωνη Κάτω Ιταλία. »

Με την ιδιότητά σας ως γραμματέας της Μεσσηνιακής Αμφικτυονίας μπορείτε να μας ενημερώσετε για τον σκοπό και τις δράσεις του σωματείου;

«Για να γίνεις μέλος της Μεσσηνιακής Αμφικτυονίας συμμετέχεις ως σύλλογος. Αποτελείται από συλλόγους,συνομοσπονδίες, κοινότητες Μεσσηνίων από όλο τον κόσμο. Οι δράσεις αναδεικνύουν τη Μεσσηνία,τα μνημεία,τους χορούς, τα ήθη και έθιμα. Προσφέρουμε διαδικτυακά μαθήματα εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας σε παιδιά δεύτερης και τρίτης γενιάς και ενήλικες. Η Μεσσηνιακή Αμφικτυονία διαθέτει δωρεάν εξαιρετικές ταινίες για τη Μαρία Κάλλας, τον Αλέξη Ζορμπά, τη Θυσία του ελληνοσουηδού  σκηνοθέτη Χαράλαμπου Τσόκα που γυρίστηκαν με εθελοντές. »

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε  τα τελευταία 15 χρόνια ως γραμματέας του συλλόγου των Πυλίων και πώς τις ξεπεράσατε;

Έχω μάθει να ξεπερνάω τα εμπόδια.Είναι θέμα οργάνωσης και απόφασης. Η συνεργασία με την κ.Πολλάλη, την πρόεδρο του συλλόγου, είναι άψογη. Έχουμε στενή σχέση μια ζωή, φιλία από τη πρώτη δημοτικού. Δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας  το αδύνατο, όταν πρόκειται να υλοποιήσουμε μια εκδήλωση.

Τι σας έχει προσφέρει προσωπικά αυτή η εμπειρία;

«Μου δίνει τη δυνατότητα να κρατώ ενεργό το μυαλό μου, να μη μαραζώσω στον καναπέ, να παραμένω δραστήρια με τη συμμετοχή μου σε συλλόγους και οργανισμούς.»

Την ευχαριστούμε θερμά!

Αυτό το μικρό χωριό της Πελοποννήσου είναι ένας τόπος με ξεχωριστή ομορφιά και σημαντική ιστορία, που αξίζει να γνωρίσει κανείς.Παρά τις αλλαγές του χρόνου, το χωριό διατηρεί τον χαρακτήρα του και συνεχίζει να προσφέρει ηρεμία και ποιότητα ζωής.

(Αναστασία Σταυροπούλου, Διονύσης Σταυρόπουλος, Σύρνου Χρύσα,Β3)

Αφίσα του Π.Διονυσόπουλου

Αφίσα από Β.Καραμπάτσου και Κ.Καραμπάτσο.

Στην Πύλη της Ξηράς, πήραμε ο καθένας ένα βότσαλο και ακούσαμε μία ιστορία για μία πέτρα σε έναν χωματόδρομο, που ήθελε να δει και άλλα μέρη, και δύο αγόρια την πέταξαν μέσα σε έναν κήπο. Είδαμε ότι η Πύλη  έχει ένα φτερωτό λιοντάρι,το οικόσημο των Βενετών, αλλά σήμερα του λείπει το κεφάλι. Ύστερα, επισκεφτήκαμε την εκκλησία  του  Αγίου Γεωργίου με τη χαρακτηριστική τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου και τον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, δολοφονήθηκε από  τους Μαυριμιχαλαίους.

Μάθαμε την ιστορία τη Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, μίας σπουδαίας γυναίκας που βοήθησε πολύ κόσμο. Η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα, αλλά μετακόμισε στην Ιταλία λόγω της επανάστασης, όπου και σπούδασε. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε τον δήμαρχο του Ναυπλίου, Σπύρο Παπαλεξόπουλο. Ήταν εναντίον του Όθωνα, και συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα επανάστασης, που οδήγησε στον διωγμό της. Πάντοτε βοηθούσε αυτούς σε ανάγκη, και έδωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας της για εκείνους. Μετά την εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα, πήγε στην Αθήνα, της δόθηκε τιμητική σύνταξη ύστερα αποσύρθηκε στο Ναύπλιο. Η μαρμάρινη στήλη στην πλατεία μπροστά από το σπίτι της θυμίζει σε όλους «τη μητέρα της Ναυπλιακής επανάστασης».

Αφού περπατήσαμε στα γραφικά δρομάκια του Ναυπλίου και εντοπίσαμε κατάλοιπα από το οθωμανικό παρελθόν της πόλης, όπως κρήνες και χαμάμ,  η κυρία  Μπακάλη μας αφηγήθηκε άλλη μία ιστορία. Αυτή τη φορά μιας γυναίκας, η οποία  έχασε τα πάντα.Η Ψωροκώσταινα, ή αλλιώς Πανώρια, μετανάστευσε από την μικρά Ασία μέχρι τα Ψαρά, λόγω της καταστροφής των Κυδωνιών. Προτού φύγει, είδε τους Τούρκους να σκοτώνουν τον άντρα της και τα τέσσερα παιδιά της. Προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά ένας ναύτης την έσωσε και την επιβίβασε στην βάρκα. Εκεί, συνάντησε τον Βενιαμίν Λέσβιο, που ήταν καθηγητής στην Ακαδημία των  Κυδωνιών. Οι δυο τους μετακόμισαν στο Ναύπλιο, και ζούσαν μαζί μέχρι να πεθάνει ο Λέσβιος από τύφο. Τότε, η Πανώρια, για να βγάλει χρήματα, ζητιάνευε στους δρόμους και έκανε δουλειές που θεωρούνταν αντρικές, ώσπου τα ρούχα της έγιναν κουρέλια. Από εκεί βγήκε και το παρατσούκλι της, Ψωροκώσταινα. Υιοθέτησε εννιά ορφανά παιδιά τα οποία έζησαν μαζί της. Όταν ζητήθηκε βοήθεια για το Μεσολόγγι, τον καιρό που πολιορκούνταν, η Ψωροκώσταινα ήταν η πρώτη που βοήθησε, δίνοντας ένα δαχτυλίδι και ένα γρόσι. Η χειρονομία της παρακίνησε και άλλους ανθρώπους να δώσουν χρήματα. Προσφέρθηκε να βοηθήσει στο ορφανοτροφείο που ίδρυσε ο Καποδίστριας και να πλένει τα ρούχα των παιδιών χωρίς ανταμοιβή. Λίγους μήνες μετά την ίδρυση του ορφανοτροφείου, η Πανώρια πέθανε, και μόνο τα θετά παιδιά της την συνόδεψαν στην τελευταία της κατοικία.

Μετά την ιστορία της Πανώριας, φτάσαμε στην πλατεία Συντάγματος, όπου παίξαμε ένα παιχνίδι. Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και είπαμε ο ένας στον άλλον ένα πράγμα για εμάς. Μετά επαναλήφθηκε αυτή η διαδικασία, μόνο που λέγαμε τις ιστορίες που μας είπαν προηγουμένως, ανακαλύπτοντας ότι μερικές είχαν επαναληφθεί πολλές φορές, ενώ μερικές είχαν χαθεί.Στο τέλος, οι ξεναγοί μας πρότειναν να ζωγραφίσουμε τις πέτρες που μας έδωσαν στην αρχή, όπως ήθελε ο καθένας. Μας είπαν να τις κρατήσουμε ως ανάμνηση του περιπάτου και μας αποχαιρέτησαν.

Η ξενάγηση στο Ναύπλιο μας ταξίδεψε με βιωματικό τρόπο στο παρελθόν της όμορφης πόλης, μας έδωσε την ευκαιρία να  γνωρίσουμε άγνωστες  γωνιές και πρόσωπα και να αντιμετωπίσουμε την ιστορία ως ζωντανό κομμάτι  του παρόντος.Φυσικά, ολοκληρώθηκε  με ξεκούραση και βόλτα στο ιστορικό κέντρο, μέχρι να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για την Πύλο.

(Καλδή Αργυριάννα, Β1)

Η Γραμμική Β΄ ήταν συλλαβικό αλφάβητο που αποτέλεσε την πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο, από τον 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα. Η παλαιότερη γραφή στην Μυκηναϊκή γλώσσα που έχει ανακαλυφθεί χρονολογείται γύρω στον 15ο αιώνα π.Χ. Ανακαλύφθηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα στην Κνωσό από τον Άρθουρ Έβανς, που την ονόμασε έτσι επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες χαραγμένους σε πήλινες πινακίδες. Πήλινες πινακίδες με Γραμμική Β΄ γραφή βρέθηκαν στο μυκηναϊκό ανάκτορο της Πύλου στη Μεσσηνία και σε άλλες θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως επίσης και στην Κρήτη.

Παρόλο που τα πρώτα παραδείγματα Γραμμικής Β’ ανακαλύφθηκαν τα πρώτα χρόνια του 20ου αι., τα κείμενα αυτών των πινακίδων δεν είχαν εκδοθεί ως το 1952 μ.Χ.. Το νόημα των κειμένων της Γραμμικής Β΄ παρέμεινε περιτριγυρισμένο από μυστήριο μέχρι το 1953 μ.Χ., όταν ένας αρχιτέκτονας που ονομαζόταν Μάικλ Βέντρις κατάφερε να την αποκρυπτογραφήσει, με την βοήθεια του γλωσσολόγου και κλασικού  φιλόλογου Τζον Τσάντγουικ. Ο Βέντρις ερμήνευσε την γραφή ως μια πρώιμη μορφή ελληνικής, πράγμα που ήταν απροσδόκητο, καθώς οι περισσότεροι μελετητές εκείνη την εποχή πίστευαν ότι η Γραμμική Β΄ αντιπροσώπευε μια μορφή μινωικής γλώσσας διαφορετικής από την ελληνική. Παρόλο που τα περισσότερα κείμενα Γραμμικής Β μπορούν να διαβαστούν σήμερα, ορισμένα στοιχεία του συστήματος γραφής παραμένουν ασαφή. Δεν έχουν ταυτοποιηθεί οριστικά όλα τα συλλαβογράμματα.

Η Γραμμική Β΄ περιλαμβάνει 89 συλλαβογράμματα, που αναπαριστούν συλλαβές με φωνητική αξία που αποδίδουν έννοιες όπως άνδρας, γυναίκα, αγελάδα, λάδι, κρασί κλπ. και σύμβολα για την απόδοση αριθμών. Αν και τα κείμενά της είναι στην πλειοψηφία τους λίστες εφοδίων που μπαίνουν, βγαίνουν ή είναι αποθηκευμένα στα ανάκτορα και τηλεγραφικές επιγραφές εμπορευμάτων, η αξία τους ως πρωτογενείς πηγές για την οικονομία, το εμπόριο, τη θρησκεία και τη διοικητική οργάνωση της μυκηναϊκής Ελλάδας είναι τεράστια. Ως σήμερα έχει αποκρυπτογραφηθεί περίπου το 90% των κειμένων, ενώ γίνεται προσπάθεια να αποκρυπτογραφηθεί και το υπόλοιπο 10%.

(Καλδή Αργυριάννα,Β1)

Ο εκπαιδευτικός του σχολείου μας Παναγιώτης Μπεκιάρης είναι βοηθός προπονητή στο τμήμα Μπάσκετ Νοητικής  Αναπηρίας  του «Παναθηναϊκού ΑμεΑ». Μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στους μαθητές/τριες του Β3 κάνουμε ένα διαφορετικό μάθημα  για τον σεβασμό, τη δύναμη της προσπάθειας και την αξία της διαφορετικότητας.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την προπονητική σε ομάδα ΑΜΕΑ;

«Πριν ξεκινήσω την ενασχόλησή μου με τις ομάδες ΑΜΕΑ, η εργασία μου ήταν και είναι να είμαι ειδικός παιδαγωγός, έχω μεταπτυχιακό στην ειδική αγωγή, ήμουν σε σχολεία ειδικής αγωγής.Όταν ένα φίλος μου, που είναι προπονητής μπάσκετ και εργοθεραπευτής, μου πρότεινε να δημιουργήσουμε μια ομάδα αμέσως δέχτηκα. Η πρώτη μου ομάδα ήταν τα «Αστεράκια» στον Αστέρα Εξαρχείων. Πήρε ο φίλος μου την πρωτοβουλία και τον ακολούθησα με την εμπειρία μου με άτομα στο φάσμα του αυτισμού και αναπηρία.»

Τι σας προσφέρει προσωπικά αυτή η εμπειρία;

«Σίγουρα μου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς  σε μια ομάδα ανθρώπων που είναι αποκλεισμένη και δεν απολαμβάνει τις ίδιες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Η προσφορά είναι η κινητήριος δύναμη.»

Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη ή συναίσθημα όταν ξεκινήσατε;

«Το συναίσθημα της αλληλεγγύης, της χαράς του παιχνιδιού, της δοτικότητας.»

Πώς οργανώνεται μια προπόνηση σε ομάδα ΑΜΕΑ;

«Δεν διαφέρει με τις προπονήσεις τυπικής ανάπτυξης ανθρώπων. Χρειάζονται παραπάνω άτομα, γιατί πολλές φορές πρέπει να γίνει εξατομικευμένη παρέμβαση»

Υπάρχουν διαφορές σε σχέση με μια τυπική αθλητική ομάδα;

«Οι εντολές πρέπει να είναι ξεκάθαρες και λιγότερες, να φτιαχτεί ένα ασφαλές περιβάλλον χωρίς πολλά εξωτερικά ερεθίσματα, όπως φασαρία. Η  ετερογένεια και τα διαφορετικά επίπεδα είναι μία ακόμη διαφορά με τις τυπικές ομάδες.»

Ποιες δεξιότητες θεωρείτε πιο σημαντικές για έναν προπονητή σε τέτοια ομάδα;

«Θα έλεγα υπομονή και επιμονή, χρειάζεται πολλές φορές να επαναλάβεις το ίδιο.»

Τι σας έχουν διδάξει οι αθλητές της ομάδας;

«Δεν μου αρέσουν τα ευχολόγια και οι εξιδανικεύσεις που πολλές φορές συνηθίζουμε.  Θα έλεγα η διάθεση τους, το χαμόγελό τους, η έλλειψη ανταγωνισμού  και δόλου που χαρακτηρίζει αυτά τα άτομα  είναι αυτό που μας ευχαριστεί και το βλέπουμε να γίνεται στην πράξη.»

Ποιες αξίες καλλιεργεί ο αθλητισμός στα άτομα με αναπηρία;

«Όπως και στους τυπικής ανάπτυξης ανθρώπους , και στα άτομα με αναπηρία ο αθλητισμός καλλιεργεί την ομαδικότητα, τη συνεργασία, την υπευθυνότητα, τον σεβασμό στον αντίπαλο.»

Πώς συμβάλλει ο αθλητισμός στην αυτοπεποίθηση και την κοινωνική ένταξη;

«Πάρα πολύ, τα άτομα αυτά βιώνουν τον αποκλεισμό. Η συμμετοχή τους λειτουργεί θετικά στην κοινωνικοποίησή τους, την αυτοεικόνα τους, αναπτύσσουν δεξιότητες, δημιουργούν παρέες και φιλίες.»

Υπάρχουν στερεότυπα που θα θέλατε να καταρρίψετε σχετικά με τα άτομα με αναπηρία;

«Ναι, όπως ότι δεν μπορούν να αθληθούν να συμμετέχουν σε ομάδα, να ακολουθήσουν κανόνες και να βάλουν καλάθια. Ο στόχος αυτών των ομάδων και των πρωταθλημάτων  είναι να «σπάσει» τον αποκλεισμό και τα στερεότυπα.»

Η πολιτεία σας βοηθά; Πώς μπορεί να συμβάλλει σε μια κοινωνία πιο συμπεριληπτική και ανοικτή  στη διαφορετικότητα;

«Το κράτος είναι αλήθεια ότι δεν βοηθά. Υπάρχει η Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, η οποία διοργανώνει  τα πανελλήνια πρωταθλήματα που υποχρηματοδοτείται και προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες. Λείπουν οι κατάλληλοι χώροι για άθληση, ο κατάλληλος εξοπλισμός. Η πολιτεία  οφείλει να κάνει περισσότερα πράγματα σε αυτή την κατεύθυνση.»

Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «συμπερίληψη»;

«Η συμπερίληψη νομίζω ότι είναι ύψιστη αξία και στόχος της κοινωνίας μας. Αν θέλει η κοινωνία μας  να θεωρείται ισότιμη και δίκαιη, πρέπει  συμπεριλαμβάνει όλα τα  άτομα ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα ή την αναπηρία τους.»

Θα προτείνατε στους μαθητές να ασχοληθούν εθελοντικά με τέτοιες δράσεις; Γιατί;

«Προτείνω στους μαθητές να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Αν δεν μπορεί να ασχοληθεί εθελοντικά, τουλάχιστον πρέπει κάθε άνθρωπος να παρακολουθήσει ένα  αγώνα ή μια προπόνηση για να ενισχύσει την ενσυναίσθησή του και την ευαισθητοποίησή του σε θέματα αναπηρίας. Να παρακολουθήσει ένα αγώνα μακριά από ανταγωνισμούς και σκοπιμότητες, μακριά από τα προβλήματα του επαγγελματικού αθλητισμού. Ένας τέτοιος αγώνας στο τέλος αφήνει θετικά συναισθήματα και χαμόγελα.»

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μαθητές που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη;

«Το μήνυμα της συμπερίληψης και της ισότιμης πρόσβασης όλων των ανθρώπων στον αθλητισμό  χωρίς διακρίσεις.»

Τι θα θέλατε να θυμούνται όλοι για την αξία του αθλητισμού;

«Αν και από πολύ μικρός  έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ, την αξία του αθλητισμού την κατάλαβα από τη συμμετοχή  μου σε αυτές τις ομάδες. Συνειδητοποίησα πόσο θετικό αποτύπωμα αφήνει στην ζωή των ανθρώπων η ένταξη στην ομάδα, ο κοινός στόχος, πόσο είναι σημαντική για την υπόλοιπη ζωή η διαχείριση του θυμού και της ήττας, όχι μόνο για άτομα με αναπηρία αλλά για όλους μας.»

Σκίτσο του Διονύση Μυλωνά

Για πρώτη φορά, έφτασε στην Ελλάδα το 1913, όπου έκανε τον γύρο της Ηπείρου και συγκινήθηκε με τον αγώνα για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ελλάδας. Έγραψε πολλά άρθρα για τους αγώνες των Ελλήνων και για την Ελληνική Επανάσταση.

Συγκέντρωσε στην κατοχή του ξίφη, χάρτες, χαλκογραφίες, πιστόλια, λιθογραφίες, πορτραίτα, μετάλλια, πιάτα, χειρόγραφα και επιστολές με την Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την Ελληνική Επανάσταση, τα οποία τα παρέδωσε στο Ελληνικό κράτος η σύζυγός του, μετά τον θάνατό του, το 1937. Δύο χρόνια πριν είχε διοργανώσει στο Παρίσι μια έκθεση, την οποία ονόμασε: «Ο Φιλελληνισμός-Συλλογή Ρενέ Πυώ», θέλοντας να δείξει τη δωρεά του στους Έλληνες και να συγκεντρώσει χρήματα για τη δημιουργία του Μουσείου στην Πύλο.

Σήμερα η συλλογή του βρίσκεται εντός του Αρχοντικού του χρυσού Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα στην Πύλο. Επίσης, ο Δήμος της  Πύλου έδωσε το όνομά του σε μια κεντρική οδό, για να τον τιμήσει.

Στο βιβλίο του «Ελλάδα, γη αγαπημένη των Θεών», έγραψε για την Πύλο: «Ο δρόμος περνά κάτω από σκιερές ελιές και ευκαλύπτους, διασχίζει πλούσιες καλλιέργειες. Αριστερά η ωχρή,ψηλή κορυφογραμμή των βουνών της Μεσσηνίας. Δεξιά, κατά διαστήματα, το βαθύ πράσινο του Ιονίου. Το τοπίο είναι μεγαλειώδες….για ονειροπόλους, φίλους της ηρεμίας και των μεγάλων οριζόντων.»

(Τομαρά Ιωάννα, Α2)