Αυτό το μικρό χωριό της Πελοποννήσου είναι ένας τόπος με ξεχωριστή ομορφιά και σημαντική ιστορία, που αξίζει να γνωρίσει κανείς.Παρά τις αλλαγές του χρόνου, το χωριό διατηρεί τον χαρακτήρα του και συνεχίζει να προσφέρει ηρεμία και ποιότητα ζωής.

(Αναστασία Σταυροπούλου, Διονύσης Σταυρόπουλος, Σύρνου Χρύσα,Β3)

Αφίσα του Π.Διονυσόπουλου

Αφίσα από Β.Καραμπάτσου και Κ.Καραμπάτσο.

Στην Πύλη της Ξηράς, πήραμε ο καθένας ένα βότσαλο και ακούσαμε μία ιστορία για μία πέτρα σε έναν χωματόδρομο, που ήθελε να δει και άλλα μέρη, και δύο αγόρια την πέταξαν μέσα σε έναν κήπο. Είδαμε ότι η Πύλη  έχει ένα φτερωτό λιοντάρι,το οικόσημο των Βενετών, αλλά σήμερα του λείπει το κεφάλι. Ύστερα, επισκεφτήκαμε την εκκλησία  του  Αγίου Γεωργίου με τη χαρακτηριστική τοιχογραφία του Μυστικού Δείπνου και τον Άγιο Σπυρίδωνα, όπου ο πρώτος κυβερνήτης της Ελλάδας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, δολοφονήθηκε από  τους Μαυριμιχαλαίους.

Μάθαμε την ιστορία τη Καλλιόπης Παπαλεξοπούλου, μίας σπουδαίας γυναίκας που βοήθησε πολύ κόσμο. Η Καλλιόπη Παπαλεξοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα, αλλά μετακόμισε στην Ιταλία λόγω της επανάστασης, όπου και σπούδασε. Όταν επέστρεψε στην Ελλάδα, παντρεύτηκε τον δήμαρχο του Ναυπλίου, Σπύρο Παπαλεξόπουλο. Ήταν εναντίον του Όθωνα, και συμμετείχε στην αποτυχημένη απόπειρα επανάστασης, που οδήγησε στον διωγμό της. Πάντοτε βοηθούσε αυτούς σε ανάγκη, και έδωσε μεγάλο μέρος της περιουσίας της για εκείνους. Μετά την εκθρόνιση του βασιλιά Όθωνα, πήγε στην Αθήνα, της δόθηκε τιμητική σύνταξη ύστερα αποσύρθηκε στο Ναύπλιο. Η μαρμάρινη στήλη στην πλατεία μπροστά από το σπίτι της θυμίζει σε όλους «τη μητέρα της Ναυπλιακής επανάστασης».

Αφού περπατήσαμε στα γραφικά δρομάκια του Ναυπλίου και εντοπίσαμε κατάλοιπα από το οθωμανικό παρελθόν της πόλης, όπως κρήνες και χαμάμ,  η κυρία  Μπακάλη μας αφηγήθηκε άλλη μία ιστορία. Αυτή τη φορά μιας γυναίκας, η οποία  έχασε τα πάντα.Η Ψωροκώσταινα, ή αλλιώς Πανώρια, μετανάστευσε από την μικρά Ασία μέχρι τα Ψαρά, λόγω της καταστροφής των Κυδωνιών. Προτού φύγει, είδε τους Τούρκους να σκοτώνουν τον άντρα της και τα τέσσερα παιδιά της. Προσπάθησε να βάλει τέλος στη ζωή της, αλλά ένας ναύτης την έσωσε και την επιβίβασε στην βάρκα. Εκεί, συνάντησε τον Βενιαμίν Λέσβιο, που ήταν καθηγητής στην Ακαδημία των  Κυδωνιών. Οι δυο τους μετακόμισαν στο Ναύπλιο, και ζούσαν μαζί μέχρι να πεθάνει ο Λέσβιος από τύφο. Τότε, η Πανώρια, για να βγάλει χρήματα, ζητιάνευε στους δρόμους και έκανε δουλειές που θεωρούνταν αντρικές, ώσπου τα ρούχα της έγιναν κουρέλια. Από εκεί βγήκε και το παρατσούκλι της, Ψωροκώσταινα. Υιοθέτησε εννιά ορφανά παιδιά τα οποία έζησαν μαζί της. Όταν ζητήθηκε βοήθεια για το Μεσολόγγι, τον καιρό που πολιορκούνταν, η Ψωροκώσταινα ήταν η πρώτη που βοήθησε, δίνοντας ένα δαχτυλίδι και ένα γρόσι. Η χειρονομία της παρακίνησε και άλλους ανθρώπους να δώσουν χρήματα. Προσφέρθηκε να βοηθήσει στο ορφανοτροφείο που ίδρυσε ο Καποδίστριας και να πλένει τα ρούχα των παιδιών χωρίς ανταμοιβή. Λίγους μήνες μετά την ίδρυση του ορφανοτροφείου, η Πανώρια πέθανε, και μόνο τα θετά παιδιά της την συνόδεψαν στην τελευταία της κατοικία.

Μετά την ιστορία της Πανώριας, φτάσαμε στην πλατεία Συντάγματος, όπου παίξαμε ένα παιχνίδι. Χωριστήκαμε σε ζευγάρια και είπαμε ο ένας στον άλλον ένα πράγμα για εμάς. Μετά επαναλήφθηκε αυτή η διαδικασία, μόνο που λέγαμε τις ιστορίες που μας είπαν προηγουμένως, ανακαλύπτοντας ότι μερικές είχαν επαναληφθεί πολλές φορές, ενώ μερικές είχαν χαθεί.Στο τέλος, οι ξεναγοί μας πρότειναν να ζωγραφίσουμε τις πέτρες που μας έδωσαν στην αρχή, όπως ήθελε ο καθένας. Μας είπαν να τις κρατήσουμε ως ανάμνηση του περιπάτου και μας αποχαιρέτησαν.

Η ξενάγηση στο Ναύπλιο μας ταξίδεψε με βιωματικό τρόπο στο παρελθόν της όμορφης πόλης, μας έδωσε την ευκαιρία να  γνωρίσουμε άγνωστες  γωνιές και πρόσωπα και να αντιμετωπίσουμε την ιστορία ως ζωντανό κομμάτι  του παρόντος.Φυσικά, ολοκληρώθηκε  με ξεκούραση και βόλτα στο ιστορικό κέντρο, μέχρι να πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής για την Πύλο.

(Καλδή Αργυριάννα, Β1)

Η Γραμμική Β΄ ήταν συλλαβικό αλφάβητο που αποτέλεσε την πρώτη γραφή της ελληνικής γλώσσας. Χρησιμοποιήθηκε κατά τη Μυκηναϊκή Περίοδο, από τον 17ο ως τον 13ο αι. π.Χ., κυρίως για την τήρηση λογιστικών αρχείων στα ανάκτορα. Η παλαιότερη γραφή στην Μυκηναϊκή γλώσσα που έχει ανακαλυφθεί χρονολογείται γύρω στον 15ο αιώνα π.Χ. Ανακαλύφθηκε στις αρχές του εικοστού αιώνα στην Κνωσό από τον Άρθουρ Έβανς, που την ονόμασε έτσι επειδή χρησιμοποιούσε γραμμικούς χαρακτήρες χαραγμένους σε πήλινες πινακίδες. Πήλινες πινακίδες με Γραμμική Β΄ γραφή βρέθηκαν στο μυκηναϊκό ανάκτορο της Πύλου στη Μεσσηνία και σε άλλες θέσεις της ηπειρωτικής Ελλάδας, όπως επίσης και στην Κρήτη.

Παρόλο που τα πρώτα παραδείγματα Γραμμικής Β’ ανακαλύφθηκαν τα πρώτα χρόνια του 20ου αι., τα κείμενα αυτών των πινακίδων δεν είχαν εκδοθεί ως το 1952 μ.Χ.. Το νόημα των κειμένων της Γραμμικής Β΄ παρέμεινε περιτριγυρισμένο από μυστήριο μέχρι το 1953 μ.Χ., όταν ένας αρχιτέκτονας που ονομαζόταν Μάικλ Βέντρις κατάφερε να την αποκρυπτογραφήσει, με την βοήθεια του γλωσσολόγου και κλασικού  φιλόλογου Τζον Τσάντγουικ. Ο Βέντρις ερμήνευσε την γραφή ως μια πρώιμη μορφή ελληνικής, πράγμα που ήταν απροσδόκητο, καθώς οι περισσότεροι μελετητές εκείνη την εποχή πίστευαν ότι η Γραμμική Β΄ αντιπροσώπευε μια μορφή μινωικής γλώσσας διαφορετικής από την ελληνική. Παρόλο που τα περισσότερα κείμενα Γραμμικής Β μπορούν να διαβαστούν σήμερα, ορισμένα στοιχεία του συστήματος γραφής παραμένουν ασαφή. Δεν έχουν ταυτοποιηθεί οριστικά όλα τα συλλαβογράμματα.

Η Γραμμική Β΄ περιλαμβάνει 89 συλλαβογράμματα, που αναπαριστούν συλλαβές με φωνητική αξία που αποδίδουν έννοιες όπως άνδρας, γυναίκα, αγελάδα, λάδι, κρασί κλπ. και σύμβολα για την απόδοση αριθμών. Αν και τα κείμενά της είναι στην πλειοψηφία τους λίστες εφοδίων που μπαίνουν, βγαίνουν ή είναι αποθηκευμένα στα ανάκτορα και τηλεγραφικές επιγραφές εμπορευμάτων, η αξία τους ως πρωτογενείς πηγές για την οικονομία, το εμπόριο, τη θρησκεία και τη διοικητική οργάνωση της μυκηναϊκής Ελλάδας είναι τεράστια. Ως σήμερα έχει αποκρυπτογραφηθεί περίπου το 90% των κειμένων, ενώ γίνεται προσπάθεια να αποκρυπτογραφηθεί και το υπόλοιπο 10%.

(Καλδή Αργυριάννα,Β1)

Ο εκπαιδευτικός του σχολείου μας Παναγιώτης Μπεκιάρης είναι βοηθός προπονητή στο τμήμα Μπάσκετ Νοητικής  Αναπηρίας  του «Παναθηναϊκού ΑμεΑ». Μέσα από τη συνέντευξη που έδωσε στους μαθητές/τριες του Β3 κάνουμε ένα διαφορετικό μάθημα  για τον σεβασμό, τη δύναμη της προσπάθειας και την αξία της διαφορετικότητας.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την προπονητική σε ομάδα ΑΜΕΑ;

«Πριν ξεκινήσω την ενασχόλησή μου με τις ομάδες ΑΜΕΑ, η εργασία μου ήταν και είναι να είμαι ειδικός παιδαγωγός, έχω μεταπτυχιακό στην ειδική αγωγή, ήμουν σε σχολεία ειδικής αγωγής.Όταν ένα φίλος μου, που είναι προπονητής μπάσκετ και εργοθεραπευτής, μου πρότεινε να δημιουργήσουμε μια αμάδα αμέσως δέχτηκα. Η πρώτη μου ομάδα ήταν τα «Αστεράκια» στον Αστέρα Εξαρχείων. Πήρε ο φίλος μου την πρωτοβουλία και τον ακολούθησα με την εμπειρία μου με άτομα στο φάσμα του αυτισμού και αναπηρία.»

Τι σας προσφέρει προσωπικά αυτή η εμπειρία;

«Σίγουρα μου προσφέρει την ικανοποίηση της προσφοράς  σε μια ομάδα ανθρώπων που είναι αποκλεισμένη και δεν απολαμβάνει τις ίδιες ευκαιρίες με τους υπόλοιπους ανθρώπους. Η προσφορά είναι η κινητήριος δύναμη.»

Ποια ήταν η πρώτη σας σκέψη ή συναίσθημα όταν ξεκινήσατε;

«Το συναίσθημα της αλληλεγγύης, της χαράς του παιχνιδιού, της δοτικότητας.»

Πώς οργανώνεται μια προπόνηση σε ομάδα ΑΜΕΑ;

«Δεν διαφέρει με τις προπονήσεις τυπικής ανάπτυξης ανθρώπων. Χρειάζονται παραπάνω άτομα, γιατί πολλές φορές πρέπει να γίνει εξατομικευμένη παρέμβαση»

Υπάρχουν διαφορές σε σχέση με μια τυπική αθλητική ομάδα;

«Οι εντολές πρέπει να είναι ξεκάθαρες και λιγότερες, να φτιαχτεί ένα ασφαλές περιβάλλον χωρίς πολλά εξωτερικά ερεθίσματα, όπως φασαρία. Η  ετερογένεια και τα διαφορετικά επίπεδα είναι μία ακόμη διαφορά με τις τυπικές ομάδες.»

Ποιες δεξιότητες θεωρείτε πιο σημαντικές για έναν προπονητή σε τέτοια ομάδα;

«Θα έλεγα υπομονή και επιμονή, χρειάζεται πολλές φορές να επαναλάβεις το ίδιο.»

Τι σας έχουν διδάξει οι αθλητές της ομάδας;

«Δεν μου αρέσουν τα ευχολόγια και εξιδανικεύσεις που πολλές φορές συνηθίζουμε.  Θα έλεγα η διάθεση τους, το χαμόγελό τους, η έλλειψη ανταγωνισμού  και δόλου που χαρακτηρίζει αυτά τα άτομα  είναι αυτό που μας ευχαριστεί και το βλέπουμε να γίνεται στην πράξη.»

Ποιες αξίες καλλιεργεί ο αθλητισμός στα άτομα με αναπηρία;

«Όπως και στους τυπικής ανάπτυξης ανθρώπους και στα άτομα με αναπηρία ο αθλητισμός καλλιεργεί την ομαδικότητα, τη συνεργασία, την υπευθυνότητα, τον σεβασμό στον αντίπαλο.»

Πώς συμβάλλει ο αθλητισμός στην αυτοπεποίθηση και την κοινωνική ένταξη;

«Πάρα πολύ, τα άτομα αυτά βιώνουν τον αποκλεισμό. Η συμμετοχή τους λειτουργεί θετικά στην κοινωνικοποίησή τους, την αυτοεικόνα τους, αναπτύσσουν δεξιότητες, δημιουργούν παρέες και φιλίες.»

Υπάρχουν στερεότυπα που θα θέλατε να καταρρίψετε σχετικά με τα άτομα με αναπηρία;

«Ναι, όπως ότι δεν μπορούν να αθληθούν να συμμετέχουν σε ομάδα, να ακολουθήσουν κανόνες και να βάλουν καλάθια. Ο στόχος αυτών των ομάδων και των πρωταθλημάτων  είναι να «σπάσει» τον αποκλεισμό και τα στερεότυπα.»

Η πολιτεία σας βοηθά; Πώς μπορεί να συμβάλλει σε μια κοινωνία πιο συμπεριληπτική και ανοικτή  στη διαφορετικότητα;

«Το κράτος είναι αλήθεια ότι δεν βοηθά. Υπάρχει η Ομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία, η οποία διοργανώνει  τα πανελλήνια πρωταθλήματα που υποχρηματοδοτείται και προσπαθεί να βελτιώσει τις συνθήκες. Λείπουν οι κατάλληλοι χώροι για άθληση, ο κατάλληλος εξοπλισμός. Η πολιτεία  οφείλει να κάνει περισσότερα πράγματα σε αυτή την κατεύθυνση.»

Τι σημαίνει για εσάς η λέξη «συμπερίληψη»;

«Η συμπερίληψη, νομίζω ότι είναι ύψιστη αξία και στόχος της κοινωνίας μας. Αν θέλει η κοινωνία μας  να θεωρείται ισότιμη και δίκαιη, πρέπει  συμπεριλαμβάνει όλα τα  άτομα ανεξάρτητα από το φύλο, το χρώμα ή την αναπηρία τους.»

Θα προτείνατε στους μαθητές να ασχοληθούν εθελοντικά με τέτοιες δράσεις; Γιατί;

«Προτείνω στους μαθητές να ζήσουν αυτή την εμπειρία. Αν δεν μπορεί να ασχοληθεί εθελοντικά, τουλάχιστον πρέπει κάθε άνθρωπος να παρακολουθήσει ένα  αγώνα ή μια προπόνηση για να ενισχύσει την ενσυναίσθησή του και την ευαισθητοποίησή του σε θέματα αναπηρίας. Να παρακολουθήσει ένα αγώνα μακριά από ανταγωνισμούς και σκοπιμότητες, μακριά από τα προβλήματα του επαγγελματικού αθλητισμού. Ένας τέτοιος αγώνας στο τέλος αφήνει θετικά συναισθήματα και χαμόγελα.»

Ποιο μήνυμα θα θέλατε να στείλετε στους μαθητές που διαβάζουν αυτή τη συνέντευξη;

«Το μήνυμα της συμπερίληψης και της ισότιμης πρόσβασης όλων των ανθρώπων στον αθλητισμό  χωρίς διακρίσεις.»

Τι θα θέλατε να θυμούνται όλοι για την αξία του αθλητισμού;

«Αν και από πολύ μικρός  έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ, την αξία του αθλητισμού την κατάλαβα από τη συμμετοχή  μου σε αυτές τις ομάδες. Συνειδητοποίησα πόσο θετικό αποτύπωμα αφήνει στην ζωή των ανθρώπων η ένταξη στην ομάδα, ο κοινός στόχος, πόσο είναι σημαντική για την υπόλοιπη ζωή η διαχείριση του θυμού και της ήττας, όχι μόνο για άτομα με αναπηρία αλλά για όλους μας.»

Σκίτσο του Διονύση Μυλωνά

Για πρώτη φορά, έφτασε στην Ελλάδα το 1913, όπου έκανε τον γύρο της Ηπείρου και συγκινήθηκε με τον αγώνα για την ανεξαρτησία και την ελευθερία της Ελλάδας. Έγραψε πολλά άρθρα για τους αγώνες των Ελλήνων και για την Ελληνική Επανάσταση.

Συγκέντρωσε στην κατοχή του ξίφη, χάρτες, χαλκογραφίες, πιστόλια, λιθογραφίες, πορτραίτα, μετάλλια, πιάτα, χειρόγραφα και επιστολές με την Ναυμαχία του Ναβαρίνου και την Ελληνική Επανάσταση, τα οποία τα παρέδωσε στο Ελληνικό κράτος η σύζυγός του, μετά τον θάνατό του, το 1937. Δύο χρόνια πριν είχε διοργανώσει στο Παρίσι μια έκθεση, την οποία ονόμασε: «Ο Φιλελληνισμός-Συλλογή Ρενέ Πυώ», θέλοντας να δείξει τη δωρεά του στους Έλληνες και να συγκεντρώσει χρήματα για τη δημιουργία του Μουσείου στην Πύλο.

Σήμερα η συλλογή του βρίσκεται εντός του Αρχοντικού του χρυσού Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα στην Πύλο. Επίσης, ο Δήμος της  Πύλου έδωσε το όνομά του σε μια κεντρική οδό, για να τον τιμήσει.

Στο βιβλίο του «Ελλάδα, γη αγαπημένη των Θεών», έγραψε για την Πύλο: «Ο δρόμος περνά κάτω από σκιερές ελιές και ευκαλύπτους, διασχίζει πλούσιες καλλιέργειες. Αριστερά η ωχρή,ψηλή κορυφογραμμή των βουνών της Μεσσηνίας. Δεξιά, κατά διαστήματα, το βαθύ πράσινο του Ιονίου. Το τοπίο είναι μεγαλειώδες….για ονειροπόλους, φίλους της ηρεμίας και των μεγάλων οριζόντων.»

(Τομαρά Ιωάννα, Α2)

Τι σας ώθησε να ασχοληθείτε με τον Πολιτιστικό Σύλλογο;

«Η ενασχόληση με τους παραδοσιακούς χορούς ξεκίνησε από τα μαθητικά μου χρόνια. Η αγάπη  για τους  χορούς και τα  έθιμα του τόπου υπήρχε πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου. Με την επιστροφή από τις σπουδές  συνέχισα να χορεύω.Την περίοδο της καραντίνας ο σύλλογος πήγαινε να διαλυθεί. Επειδή δεν θέλαμε να αφήσουμε να πεθάνει κάτι που αγαπούσαμε, μαζευτήκαμε και αποφασίσαμε να αναλάβουμε δράση.»

Πώς αποφασίσατε να αναλάβετε τη θέση του προέδρου σε τόσο νεαρή ηλικία;

«Δεν ήθελα αρχικά να αναλάβω, στην πορεία  τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου επέμεναν  να αναλάβω. Μπορεί να είμαι πρόεδρος, αλλά στην πραγματικότητα είμαστε μια ομάδα ανθρώπων που τρέχουμε τον σύλλογο.»

Ποια πιστεύετε ότι είναι τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά που πρέπει να έχει ένας νέος άνθρωπος σε έναν τέτοιο ρόλο;

«Να έχει υπομονή, οργάνωση, να είναι κοινωνικός, γιατί χρειάζεται να επικοινωνείς με την  τοπική κοινωνία για τις ανάγκες του συλλόγου. Απαραίτητη είναι και η σωστή διαχείριση  στα οικονομικά  για να καλύψεις τα έξοδα του συλλόγου.»

Ποια είναι η βασική αποστολή του Συλλόγου;

«Είμαστε μια μικρή πόλη  που ευτυχώς έχει αρκετές αθλητικές δραστηριότητες, όμως χρειαζόμαστε και άλλες  για ανθρώπους όλων των ηλικιών. Ο σύλλογος μας  και ο άλλος σύλλογος της περιοχής  δίνουν την ευκαιρία σε ανθρώπους να ασχοληθούν με παραδοσιακούς χορούς.Επιπλέον, έχουμε φτιάξει μια θεατρική ομάδα με δύο τμήματα και θεωρούμε ότι θα πετύχουμε, αν φέρουμε περισσότερους ανθρώπους κοντά μας και κυρίως νέους ανθρώπους.»

Ποιες δράσεις ή εκδηλώσεις θεωρείτε πιο σημαντικές για την τοπική κοινότητα;

«Προσωπικά θεωρώ ότι συμβαίνει στην περιοχή είναι πολύ σημαντικό. Η παράδοση πρέπει να  παραμένει ζωντανή, γιατί είναι μέρος της ιστορίας μας και της  ταυτότητας μας.»

Με ποιους τρόπους υποστηρίζετε ή προβάλλετε την τοπική ιστορία και παράδοση;

«Μέσα από τα social media προβάλλουμε τις δράσεις του συλλόγου, από στόμα σε στόμα προσπαθούμε να προσελκύσουμε  νέα μέλη.»

Ποια στοιχεία της τοπικής πολιτιστικής κληρονομιάς θεωρείτε πως πρέπει να διατηρηθούν πάση θυσία;

«Οι  εμβληματικοί χοροί της περιοχής της Πελοποννήσου, όπως ο Καλαματιανός και ο Τσάμικος. Επιπλέον οι καινούργιες παραδόσεις που δημιουργούν οι νέοι άνθρωποι.»

Υπάρχουν έθιμα ή ιστορίες του τόπου μας που θα θέλατε να γνωρίσουν περισσότερο οι νέοι;

«Πολλά, όπως το αποκριάτικο έθιμο του Μακαρονά, του κοιλιόδουλου άντρα της ενετικής περιόδου που δικάζεται δημόσια. Το έθιμο του Αγιαννιού με τις φωτιές ή το έθιμο  της Πρωτομαγιάς με τις γλάστρες που συγκεντρώνονται στην πλατεία.»

Πώς μπορούμε, ως νέοι, να συμβάλουμε στη διατήρηση της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς;

«Να συμμετέχετε σε όσα περισσότερα πράγματα, χωρίς να ντρέπεστε κα χωρίς να φοβάστε να τσαλακωθείτε, γιατί είναι λίγοι οι άνθρωποι που προσπαθούν. Χρειαζόμαστε και άλλους, για να καταφέρουμε πράγματα.»

Πώς βλέπετε τη συμμετοχή των μαθητών στις δράσεις του Συλλόγου;

«Όσα παιδιά έρχονται περνάνε όμορφα και περιμένουμε και άλλους. Χρειάζεται ενημέρωση  για να ενισχυθεί η σχέση των νέων με τη κοινότητα.»

Υπάρχουν πρωτοβουλίες του Συλλόγου που σχετίζονται με το περιβάλλον ή τον εθελοντισμό;

«Πρωτοβουλίες  όχι, όμως  συμμετέχουμε εθελοντικά σε δράσεις που οργανώνει ο Δήμος ή  το Costa Navarino.»

Ποια πρόκληση θεωρείτε τη μεγαλύτερη για έναν νέο άνθρωπο που θέλει να ασχοληθεί με τον πολιτισμό σήμερα;

«Να βρει την όρεξη. Η δεύτερη μεγαλύτερη πρόκληση να βρει την ομάδα που θα  τον πλαισιώσει με την οποία  θα δημιουργήσει δεσμούς.»

Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε στους μαθητές που συμμετέχουν στη μαθητική μας εφημερίδα;

«Να συμμετέχετε με αγάπη σε ότι κάνετε.Να στηρίζετε τις επιλογές σας.»

Πώς φαντάζεστε τον πολιτισμό της περιοχής μας σε δέκα χρόνια από τώρα;

«Φαντάζομαι να έχω αποσυρθεί, να αναλάβει κάποιος άλλος, να  διατηρηθούν οι παραδόσεις της περιοχής και να υπάρχει συνέχεια με  τα έθιμα που προσπαθούμε να αναβιώσουμε.»

Η καλαθοσφαίριση στην Ελλάδα έχει μια μακρά ιστορία, καθώς η Ελλάδα ήταν ένα από τα οκτώ κράτη τα οποία ίδρυσαν τη FIBA το 1932, η εθνική ομάδα ανδρών κατέκτησε για πρώτη φορά μετάλλιο (χάλκινο) σε Ευρωμπάσκετ το 1949, και η ΑΕΚ υπήρξε ο πρώτος ελληνικός σύλλογος που κατέκτησε ευρωπαϊκό τίτλο το 1968.Η καλαθοσφαίριση έγινε ιδιαίτερα δημοφιλές άθλημα στην Ελλάδα μετά την κατάκτηση του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Καλαθοσφαίρισης του 1987 στην Αθήνα από την εθνική ομάδα ανδρών, γεγονός που προκάλεσε ένα γενικότερο ενδιαφέρον στη χώρα για το άθλημα αυτό. Από τότε, η εθνική ομάδα καλαθοσφαίρισης των ανδρών έχει γίνει αποδέκτης σημαντικών διεθνών επιτυχιών, οδηγώντας την Ελλάδα να εισέλθει στον κύκλο των δυνάμεων της ευρωπαϊκής καλαθοσφαίρισης μαζί με τη Ρωσία, τη Σερβία, την Κροατία, την Ιταλία, την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Λιθουανία. Μετά τον θρίαμβο της εθνικής ομάδας το 1987, η Ελλάδα κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης το 2005, τα ασημένια μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 1989 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2006 αλλά και τα χάλκινα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2009 και στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαίρισης 2025.

Το μπάσκετ για μένα είναι κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό παιχνίδι. Κάθε φορά που πηγαίνω στο γήπεδο νιώθω πως αφήνω πίσω μου όλα τα άγχη και τις δυσκολίες. Μόλις η μπάλα ακουμπήσει στα χέρια μου, νιώθω μια απίστευτη ενέργεια και αυτοπεποίθηση. Λατρεύω την αίσθηση του να βάζω καλάθι, αλλά ακόμα περισσότερο μου αρέσει να παίζω με την ομάδα μου, να συνεργαζόμαστε και να παλεύουμε όλοι μαζί για τη νίκη. Το μπάσκετ με έχει μάθει να έχω πειθαρχία, να σέβομαι τους συμπαίκτες και τους αντιπάλους μου και να μην τα παρατάω ποτέ. Κάθε προπόνηση είναι για μένα ένα βήμα πιο κοντά στο όνειρό μου, να γίνω καλύτερος και ίσως μια μέρα να παίξω σε μια μεγάλη ομάδα. Το μπάσκετ είναι η χαρά μου, το πάθος μου και ο τρόπος μου να εκφράζομαι.

(Παναγιώτης Διονυσόπουλος, Β1)

Από μικρός παρακολουθούσε  στην τηλεόραση μαζί με τη γιαγιά  του, τη Χριστίνα, τους Ολυμπιακούς αγώνες στην Πύλο. Καθοριστική υπήρξε και  η επαφή με τα μετάλλια του Ολυμπιονίκη Κωστή Τσικλητήρα που  τον μάγεψαν. Τελικά κατάφερε με πολλή αγάπη για τον αθλητισμό, δουλειά και προσπάθεια να πραγματοποιήσει το παιδικό του όνειρο και να κατακτήσει δύο φορές  χρυσά ολυμπιακά μετάλλια παρά τις δυσκολίες με την απώλεια της όρασης.

Αν και δέχθηκε  bullying  στο Δημοτικό,  δεν το έβαλε κάτω. Μας επεσήμανε ότι«είναι σημαντικό να έχουμε στόχους και να προσπαθούμε χωρίς να χάνουμε τον στόχο, να κάνετε αυτό που αγαπάτε πολύ.Οι δυσκολίες υπάρχουν πάντα στη ζωή. Δεν δίνεται τίποτα έτοιμο».Πολλοί ήταν αυτοί που τον στήριξαν  και τον βοήθησαν να υλοποιήσει τους στόχους τους  αλλά και αρκετοί εκείνοι που τον αμφισβήτησαν. Σημασία έχει τι επιλέγεις να ακούς. Ο ίδιος  έχοντας την στήριξη  της οικογένειας του κατάφερε να συνδυάσει τον πρωταθλητισμό με τις σπουδές ψυχολογίας.

Μοιράστηκε στιγμές από την πρώτη του μεγάλη  επιτυχία το 2018 που έγινε ο νεότερος πρωταθλητής Ευρώπης, όπου έκλαιγε σαν μικρό παιδί.  Μίλησε για  τα παγκόσμια ρεκόρ, τη δυσκολία να τρέχει με τον συναθλητή του, τις εξοντωτικές προπονήσεις, κάποιες φορές 13 προπονήσεις την εβδομάδα, την καταπόνηση του σώματος, τη διαχείριση των αποτυχιών. Απάντησε στις ερωτήσεις μας για την καθημερινότητά του και τις ασχολίες του στον ελεύθερο χρόνο. Μας εκμηστηρεύτηκε την αγάπη για τα ταξίδια,τους αγώνες ταχύτητας, το ωραίο φαγητό, τη μουσική, τις επισκέψεις στην Εύβοια και στους μοναχούς της  Άνδρου.

Στη πρόσφατη λαμπαδηδρομία  για τους χειμερινούς αγώνες είχε τη ευκαιρία μαζί με τον συναθλητή του να τρέξει και να ανάψει τον βωμό. Βίωσε έντονα το ταξίδι της ολυμπιακής φλόγας για τη ειρήνη και τα ιδεώδη του αθλητισμού. Τόνισε ιδιαίτερα ότι «το γεγονός  ήταν μοναδικό και πολύ τιμητικό».

Αθλητής πρότυπο, είναι πηγή έμπνευσης για εμάς, ένας  άνθρωπος ξεχωριστός  που αντιμετώπισε την απώλεια της όρασης ως ευκαιρία «για να βλέπει  με έναν ξεχωριστό και διαφορετικό τρόπο» που σκέφτεται πως θα τα καταφέρει βάζοντας καινούργιους στόχους και μας προτρέπει να κυνηγάμε τα όνειρά μας.