Τα Dobermann είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες ράτσες παγκοσμίως, εν μέρει λόγω του ρόλου τους στην κοινωνία ως σκύλου-φύλακα, και εν μέρει λόγω των μέσων ενημέρωσης. Η προσεκτική αναπαραγωγή βελτίωσε τη διάθεση αυτής της ράτσας και το σύγχρονο Dobermann είναι μια ενεργητική και ζωντανή ράτσα κατάλληλη για συντροφικότητα και την οικογένεια. Πολλοί κόβουν την ουρά και τα αυτιά παρόλο που είναι παράνομο σε όλο και περισσότερες χώρες.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Το Ντόμπερμαν δημιουργήθηκε από μια ανάμειξη φυλών που περιλαμβάνουν τον Γερμανικό Ποιμενικό, το Γερμανικό κοντότριχο Πόιντερ, τον Γερμανικό Μολοσσό, το Γκρεϊχάουντ, το Βαϊμαράνερ, αλλά κυρίως το Μποσερόν, το Γερμανικό Πίντσερ και το Ροτβάιλερ. Ισχυρό στα πίσω πόδια και παρ’όλο το βάρος του, που οφείλεται στο βαθύ στήθος, το Ντόμπερμαν είναι πολύ αθλητικό σκυλί και πολλά υπερτερούν στις δοκιμασίες υπακοής και ευκινησίας.

Το ρύγχος είναι μακρύ και έτσι δίνει τη δύναμη για ένα εξαιρετικά ισχυρό δάγκωμα. Το Ντόμπερμαν στέκεται στις μύτες των ποδιών του (όχι στα τακάκια) και δεν έχει συνήθως βαριά πόδια.Τα μπροστινά πόδια πέφτουν σε ευθεία γραμμή από το σώμα, παράλληλα μεταξύ τους ,χωρίς να στρέφουν ούτε μέσα ούτε έξω ,είτε στέκεται το σκυλί, είτε κινείται. Τα πέλματα είναι σφιχτά και αναφέρονται συνήθως ως « γατίσια». Στην ιδανική περίπτωση έχουν ένα χαριτωμένο βάδισμα. Κάθε καθαρόαιμο Ντόμπερμαν έχει καφέ σημάδια πάνω από τα μάτια, στα πόδια, στο ρύγχος, στο στήθος και κάτω απ’την ουρά.

Η πρακτική του κοψίματος της ουράς υπάρχει εδώ και αιώνες και είναι παλαιότερη από τα ίδια τα Ντόπερμαν. Ο ιστορικός λόγος για την πρακτική αυτή είναι για να εξασφαλιστεί ότι η ουρά δεν μπαίνει στη μέση στην δουλειά του σκύλου. Το κόψιμο της ουράς και των αυτιών ωστόσο, είναι αμφιλεγόμενη πρακτική, γιατί δεν έχει χρηστική αξία και είναι απλά μια αισθητική επέμβαση. Το κόψιμο των αυτιών και της ουράς έχουν αφαιρεθεί από το πρότυπο ράτσας των FCI και IDC, και τα σκυλιά γεννημένα μετά το 2016 δεν επιτρέπεται να συμμετάσχουν σε εκθέσεις μορφολογίας ή εξετάσεις εργασίας της FCI ή IDC χωρίς αρτιμελή ουρά και φυσικά αυτιά. Αυτό ακολουθείται και από την πλειονότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και την Κοινοπολιτεία των εθνών. Στην Αγγλία τα σκυλιά με κομμένες ουρές έχουν απαγορευτεί από σόου εδώ και αρκετά χρόνια και η πρακτική είναι πλέον παράνομη για γηγενή σκυλιά. Το πρότυπο του American Kennel Club για τα Ντόπερμαν περιλαμβάνει ουρά κομμένη κοντά στον δεύτερο σπόνδυλο. Η πρακτική είναι συνήθης μεταξύ άλλων, στην Αμερική, την Ρωσία και την Ιαπωνία, όπου και παραμένει νόμιμη. Στην Ελλάδα παρ” όλα αυτά απαγορεύεται η κατοχή, το ζευγάρωμα, ακόμα και η εισαγωγή ακρωτηριασμένων σκύλων.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Το σώμα του χρυσόψαρου είναι πεπλατυσμένο κατά την αρχή του ραχιαίου πτερυγίου, το οποίο έχει μεγάλη βάση και αποτελείται από μία σκληρή ακτίνα και 15-19 μαλακές ακτίνες. Το εδρικό πτερύγιο αποτελείται από μία σκληρή ακτίνα και 5-6 μαλακές. Έχει περίπου 27-32 λέπια κατά την πλευρική γραμμή.

Παρουσιάζει φαρυγγικά δόντια με στενή, αλλά λεία επιφάνεια. Μέγιστο μήκος περίπου 30-40 cm και βάρος 600-800 gr. Συνηθέστερα όμως απαντάται μικρότερο των 15 cm, γιατί αυτό το μέγεθος επιτυγχάνεται περίπου κατά τον 5ο με 6ο χρόνο της ηλικίας τους. Τα χρυσόψαρα παρουσιάζουν αρκετές αλλαγές στον χρωματισμό τους κατά την διάρκεια της ζωής τους. Σαν νεαρά ιχθύδια παρουσιάζουν πρασινοκαστανό χρώμα στην ράχη, χάλκινο στις δύο πλευρές και κίτρινο στην κοιλιά. Έπειτα από αρκετούς μήνες επανέρχονται στο γνωστό χρώμα, το πορτοκαλοκόκκινο. Τα χρυσόψαρα θεωρούνται παμφάγα, διότι καταναλώνουν και φυτά αλλά και ζωικούς οργανισμούς, όπως μικρά οστρακοειδή και έντομα. Ακόμη έχει παρατηρηθεί ότι καταναλώνουν φυτικές τροφές όπως λάχανο, αρακά χωρίς φλοιό και βρασμένη πατάτα σε μικρές ποσότητες.

Η αναπαραγωγή των χρυσόψαρων γίνεται με ωοτοκία χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις. Το θηλυκό ζευγαρώνει την άνοιξη με αρκετά αρσενικά και γεννά χιλιάδες αυγά, από τα οποία προκύπτουν διασταυρωμένοι νέοι γόνοι με ποικιλία χρωμάτων. Τα αυγά αφού πρώτα τοποθετηθούν, θα επωαστούν για κάποιες ώρες (48-72) οπότε και θα εκκολαφθούν οι νέοι γόνοι. Όμως ο πληθυσμός του είδους αυτού στον ευρωπαϊκό χώρο αποτελείται κυρίως από θηλυκά άτομα και έτσι κατά την αναπαραγωγή τους ζευγαρώνουν με άλλα κυπρινοειδή.

Τα χρυσόψαρα είναι ψάρια ποταμόδρομα και ζουν κυρίως σε περιοχές με νηματική ροή, πυκνή βλάστηση και μαλακούς αμμοπηλώδεις πυθμένες. Παρόλα αυτά τα χρυσόψαρα ζουν και σε στάσιμα νερά, γιατί έχουν ελάχιστες απαιτήσεις και είναι πάρα πολύ ανθεκτικά. Γι” αυτό το λόγο χρησιμοποιούνται ευρύτατα σε ενυδρεία, αλλά και γυάλες. Μπορούν να ζήσουν σε εύρος θερμοκρασιών 1-40 °C.

Χρυσόψαρα παρατηρούνται στην Κεντρική Ασία, την Κίνα αλλά και την Ιαπωνία. Στον Ελλαδικό χώρο δεν υπάρχουν καταγραφές χρυσόψαρων σε φυσικά οικοσυστήματα, αλλά μόνο σε ενυδρεία.

Τα χρυσόψαρα είναι από τα λίγα είδη τα οποία δεν έχουν ιδιαίτερη εμπορική αξία ως τρόφιμα, ωστόσο είναι ευρύτατα γνωστά για την καλλωπιστική τους χρήση. Δεν παρουσιάζουν επικινδυνότητα για τον άνθρωπο, ούτε βρίσκονται στον κατάλογο με απειλούμενα είδη. 

Τα χρυσόψαρα αποτελούν το κατά κόρον ψάρι για «γυάλα» και αυτό λόγω των ελάχιστων απαιτήσεών του. Ωστόσο τα χρυσόψαρα χρειάζονται αρκετό χώρο, περίπου 30 λίτρα νερού για κάθε ψάρι, ώστε να μπορούν να αναπτυχθούν σωστά, αλλά και να αναπαραχθούν. Ακόμη ένας παράγοντας είναι ότι προτιμούν να ζουν σε ομάδες, γι” αυτό η καλύτερη αναλογία που προκύπτει είναι ανά 100 λίτρα νερού περίπου 3 χρυσόψαρα. Βέβαια θα πρέπει η ποιότητα του νερού να είναι κατάλληλη, ώστε να μπορούν να ζήσουν σε ανεκτές βιοχημικές συνθήκες.

Διατροφικά τα χρυσόψαρα ως παμφάγα τρέφονται με διάφορες τροφές, ωστόσο για την διατήρησή τους μέσα σε ενυδρείο θα πρέπει να βρίσκονται σε πυθμένα με άμμο ή πολύ λεπτό χαλίκι για να μπορούν να «ψάχνουν» την τροφή τους μέσα σε αυτόν. Κατάλληλες τροφές για τα χρυσόψαρα θεωρούνται και οι τροφές που προσφέρονται για όλα τα είδη ψαριών.

Η μεγάλη ζήτηση αυτού του είδους προέτρεψε τους επιστήμονες να δημιουργήσουν αρκετές παραλλαγές με διάφορες μορφές αλλά και ποικιλία χρωμάτων. Παρόλα αυτά όλα αυτά τα υβρίδια που έχουν προκύψει δεν παρουσιάζουν τις ίδιες ανάγκες στο περιβάλλον τους. Συνηθέστερα γίνεται συχνά το λάθος να αντιμετωπίζονται όλα με τον ίδιο τρόπο και να τοποθετούνται σε «γυάλες» χωρίς θερμοστάτη αλλά ακόμη και να «μπλέκουν» είδη με διαφορετικές ανάγκες στον ίδιο χώρο.

Τα καναρίνια εισήχθησαν στην Ισπανία τον 15ο αι. μετά την κατάκτηση των Κανάριων νήσων από τους Ισπανούς. Εξαιτίας ενός ναυτιλιακού ατυχήματος ένα μεγάλο φορτίο καναρινιών δραπέτευσε και σύντομα εξαπλώθηκαν σε όλη την Ευρώπη. Επίσης το καναρίνι είναι πιθανό να προέρχεται και από το άγριο καναρίνι (serinus canaria canaria), το οποίο κατάγεται από τις Κανάριες νήσους Μαδέρα, Αζόρες, Τενερίφη

Τα καναρίνια διακρίνονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:

• Τα ολλανδικά καναρίνια. Είναι μεγάλα, έχουν μαλακό φτέρωμα, αλλά δεν διακρίνονται για το κελάηδημά τους.
• Τα γερμανικά καναρίνια. Έχουν ωραίο χρώμα και ωραία φωνή.
• Τα αγγλικά καναρίνια. Έχουν χρώμα κίτρινο σκούρο που μεταβάλλεται όμως σε κιτρινο-κόκκινο ή κοκκινο-πορτοκαλί, εξαιτίας της τεχνητής τροφής που αποτελείται από πιπέρι, ζάχαρη, αλεύρι και βρασμένο αυγό.
  

Ορισμένες χώρες εκτρέφουν καναρίνια για το κελάηδημά τους, ενώ άλλες για το χρώμα τους. Υπάρχουν διάφορα είδη καναρινιών τα οποία ομαδοποιούνται σε ξεχωριστές κατηγορίες σύμφωνα με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους. Έτσι κατηγοριοποιούνται βάσει του διαφορετικού κελαδήματος τους, του διαφορετικού χρωματισμού τους και της διαφορετικής τους εξωτερικής εμφάνισης τους με σκουφί η χωρίς, σγουρά κ.α. Σε αυτές ανήκει και το άγριο καναρίνι. Έχει πράσινο φτέρωμα με γκρίζες ραβδώσεις και με κίτρινες αποχρώσεις στο κεφάλι και στη ράχη. Μπορεί να ζευγαρώσει εύκολα με την καρδερίνα, το σκαρθί και το φλυτζούνι. Στην ανατολική Μεσόγειο ζούσε ένα άλλο είδος καναρινιού, το οικόσιτο, το οποίο προέρχεται από το άγριο καναρίνι και είχε αρχίσει να εισάγεται στην Ευρώπη στα τέλη του 16ου αιώνα. Τα διάφορα είδη καναρινιών που υπάρχουν σήμερα προέρχονται από διασταυρώσεις και μεταλλαγές από τους εκτροφείς. Στο Μαλίν εκτρέφουν οι κάτοικοι της περιοχής ένα άλλο μελωδικό καναρίνι το μαλινουά, που διαθέτει μεταλλικές νότες, μεσαίες και υψηλές καθώς νεροφωνές και αηδονοφωνές κ.α. Στην Αγγλία διασταυρώνουν παλιές φυλές καναρινιών και δημιουργούν νέα μεγαλόσωμα καναρίνια που παίρνουν το όνομά τους από τις ομώνυμες πόλεις στις οποίες δημιουργήθηκαν. Στην Γαλλία το σγουρό καναρίνι από το Παρίσι, στο Βέλγιο το χαρακτηριστικό καμπούρικο καναρίνι και πολλά άλλα σε διάφορες χώρες και περιοχές. Ονομαστά για το κελάηδημά τους είναι τα καναρίνια του Χαρτς.

Τα καναρίνια είναι καθαρά, ήρεμα και δεν χρειάζονται ιδιαίτερη φροντίδα· δεν τους αρέσει όμως να τα αγγίζει κάποιος. Ο μελωδικός και ευχάριστος ήχος που βγάζουν όταν τραγουδάνε είναι το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό τους. Επίσης είναι το πιο ευαίσθητο αλλά και δυνατό σημείο τους αφού, αν αρρωστήσουν, σταματούν να κελαηδούν μέχρι την επόμενη άνοιξη. Από τους πρώτους μήνες της ζωής τους, κυρίως τα αρσενικά, αρχίζουν να κελαηδούν. Τα καναρίνια έχουν μάθει να ζουν μέσα στο κλουβί και γι” αυτό δεν φημίζονται ως κοινωνικά πουλιά. Για καλύτερη επιβίωση των καναρινιών τα αρσενικά θα πρέπει να βρίσκονται σε ξεχωριστά κλουβιά από τα θηλυκά για να αποφύγουμε τυχόν συγκρούσεις. Για να έχουν όμως παρέα, τα κλουβιά είναι καλό να βρίσκονται σε κοντινή απόσταση.

Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσουμε το φύλο των καναρινιών. Κατά την περίοδο αναπαραγωγής όμως μπορούμε από την συμπεριφορά, να το διακρίνουμε πιο εύκολα. Εκείνη την περίοδο που είναι συνήθως την άνοιξη, τα αρσενικά είναι ιδιαίτερα ομιλητικά. Τα καναρίνια είναι σχετικά εύκολο να αναπαραχθούν στο σπίτι αρκεί:

1. να είναι υγιή και ενήλικα
2. να υπάρχει άφθονο νερό και φαγητό
3. μια φωλιά και υλικά για να τοποθετήσουν μέσα στη φωλιά.

Για να αποφευχθούν τραυματισμοί στο θηλυκό, το ζευγάρι πρέπει να μείνει μαζί στο ίδιο κλουβί μόνο εκείνη την περίοδο. Το θηλυκό γεννάει 3-5 αυγά, που επωάζει για περίπου 14 μέρες πριν εκκολαφθούν, ενώ τα νεογνά γεννιούνται χωρίς φτέρωμα και είναι έτοιμα να αφήσουν τη φωλιά σε περίπου ένα μήνα. Τα καναρινάκια ανατρέφονται και από τους δύο γονείς. Μια φορά το χρόνο στο τέλος της περιόδου αναπαραγωγής, τα καναρίνια αλλάζουν όλο τους το φτέρωμα.

Η κύρια τροφή των καναρινιών είναι μια ποικιλία από ανάμεικτους σπόρους. Παρόλα αυτά την περίοδο που αλλάζουν φτέρωμα χρειάζονται συμπλήρωμα τροφής πλούσια σε πρωτεΐνες, όπως αυγό, ψιλοκομμένο κοτόπουλο ή έντομα σε σκόνη. Το είδος των κόκκινων καναρινιών πρέπει να παίρνουν σαν συμπλήρωμα λιωμένα καρότα, γλυκοπατάτα ή καροτίνη. Αν στη ζωή ενός καναρινιού υπάρχει συνεχής πηγή στρες, όπως φόβος, ανταγωνισμός με άλλα καναρίνια στο κλουβί, μόλυνση ή κακός σχεδιασμός του κλουβιού, τότε τα φτερά δεν σχηματίζονται σωστά και μπορεί να μείνει χωρίς φτέρωμα όλο τον χρόνο. Όταν ο καιρός είναι κρύος, τα καναρίνια πρέπει να μένουν μέσα στο σπίτι σε σημείο που δεν υπάρχει ρεύμα αέρα. Το κλουβί πρέπει να είναι ευρύχωρο, ασφαλές και να έχει πολλά κλαδιά. Τα καναρίνια μπορεί να ζήσουν, αν προσεχθούν από τον ιδιοκτήτη τους, ως και 14 χρόνια περίπου.

Και τα δύο φύλα έχουν περιοχές όσον αφορά την περιοχή αναπαραγωγής, με χαρακτηριστικές επιδείξεις απειλών, αλλά είναι πιο αγελαία κατά τη διάρκεια της μετανάστευσης και στις περιοχές διαχείμασης.Γεννά 3-5(το πολύ 9) γαλαζοπράσινα αυγά με καστανοκόκκινες κηλίδες .Μπορεί να γεννήσει έως και 5 φορές το χρόνο.Το θηλυκό κλωσά τα αυγά του για 12 έως 15 ημέρες.Τα μικρά εγκαταλείπουν τη φωλιά περίπου στην ηλικία των 2 εβδομάδων.Τα ζευγάρια θα μείνουν στην περιοχή τους όλο το χρόνο αν η θερμοκρασία είναι αρκετά υψηλή. Υπάρχουν πολλές λογοτεχνικές και πολιτιστικές αναφορές σχετικά με το είδος, συχνά σχετιζόμενες με το τραγούδι του.

Στην Κύπρο λέγεται και μαυρότζικλα.

Η τίγρη, ένα από τα λιγοστά ζώα της επονομαζομένης Χαρισματικής Μεγαπανίδας (Charismatic Megafauna), αποτελεί ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα είδη στην υφήλιο, με το χαρακτηριστικό μοτίβο από κάθετες, σκούρες ραβδώσεις σε κοκκινοπορτοκαλί υπόστρωμα στην άνω επιφάνεια και, την πιο ανοικτόχρωμη κάτω επιφάνεια του σώματός της. Είναι το βαρύτερο και μακρύτερο από άποψη μήκους σώματος είδος «γάτας» (Felidae), φθάνοντας σε συνολικό -μαζί με την ουρά- μήκος μέχρι και 3,3 μέτρα και βάρος έως 306 κιλά. Έχει εξαιρετικά ευμεγέθεις κυνόδοντες, τους μακρύτερους από τα αιλουροειδή με ύψος μύλης 7,5 έως και 9 εκατοστά.^[3] Σε ζωολογικούς κήπους, κάποιες τίγρεις έχουν ζήσει για 20 έως 26 έτη, που φαίνεται επίσης να είναι η διάρκεια ζωής τους στην άγρια φύση.^[4] Πρόκειται για εξαιρετικά εδαφικό και, σε γενικές γραμμές, μοναχικό ζώο, που συχνά απαιτεί μεγάλα σε έκταση ενδιαιτήματα για να υποστηριχθούν οι απαιτήσεις στη λεία του. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ζει σε μερικές από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στη Γη, έχει προκαλέσει σημαντικές συγκρούσεις με τον άνθρωπο.

Οι τίγρεις, κάποτε, εξαπλώνονταν σε όλη την Ασία, από την Τουρκία στα δυτικά μέχρι την ανατολική ακτή της Ρωσίας, στα ανατολικά.^[5] Κατά τα τελευταία 100 χρόνια, όμως, έχουν απωλέσει το 93% της ιστορικής κατανομής τους ^[6][7] και, έχουν εκριζωθεί από την Κ. και ΝΔ. Ασία, από τα νησιά της Ιάβας και του Μπαλί, καθώς και από μεγάλες περιοχές της Α. και ΝΑ. Ασίας. Σήμερα εξαπλώνονται σε οικοσυστήματα που, ποικίλλουν από τη σιβηρική τάιγκα μέχρι τα ανοικτά λιβάδια και τους τροπικούς μαγκρόβιους βάλτους. Τα 6 υποείδη τίγρης που ζουν σήμερα, έχουν χαρακτηριστεί ως κινδυνεύοντα (EN) από την IUCN (κριτήρια A2bcd+4bcd, 2011).^[1] Ο παγκόσμιος πληθυσμός στην άγρια φύση εκτιμήθηκε το 2011, ότι είναι μικρότερος των 3000 ατόμων (βλ. και Κατάσταση πληθυσμού),^[1][8] από περίπου 100.000 στις αρχές του 20ου αιώνα,^[9] με τους περισσότερους εναπομείναντες πληθυσμούς να απαντώνται σε μικρούς, απομονωμένους τον έναν από τον άλλο, θύλακες. Σημαντικότεροι λόγοι για την κατακόρυφη μείωση των πληθυσμών της τίγρης είναι η λαθροθηρία (poaching) και η καταστροφή και ο κατακερματισμός των ενδιαιτημάτων της.^[10] Η έκταση της επικράτειας που καταλαμβάνεται από το είδος εκτιμάται σε λιγότερο από 1.184.911 τετραγωνικά χιλιόμετρα, με μείωση της τάξης του 41% από την περιοχή που εκτιμάται ότι κατείχε στα μέσα της δεκαετίας του 1990.

Αποτελεί, ίσως, το δημοφιλέστερο από τα μεγάλα θηλαστικά του κόσμου, με εξέχουσα θέση στην αρχαία μυθολογία και λαογραφία και συνεχή ιστορική παρουσία στη λογοτεχνία και σε όλες ανεξαιρέτως τις καλές τέχνες, αλλά και στον κινηματογράφο και τα σύγχρονα media. Οι τίγρεις εμφανίζονται σε πολλές σημαίες, σε οικόσημα και στη λαϊκή κουλτούρα σε πλείστες εκφάνσεις της.^[11] Είναι το εθνικό ζώο του Μπανγκλαντές (η τίγρη της Βεγγάλης), της Ινδίας, του Βιετνάμ, της Μαλαισίας (η μαλαισιανή τίγρη) και της Νότιας Κορέας.

Τα μορφολογικά και ηθολογικά χαρακτηριστικά της τίγρης, η κορυφαία θέση που κατέχει στην τροφική αλυσίδα των ενδιαιτημάτων της, το ιστορικό της γεωγραφικής της εξάπλωσης και, κυρίως, η σχέση της με τον άνθρωπο, συνετέλεσαν στη δημιουργία ενός «μύθου» και αφηγήσεων -τις περισσότερες φορές με τραγική κατάληξη- γύρω από το όνομά της. Η δραματική μείωση των πληθυσμών της -ήδη, τρία από τα υποείδη της είναι εξαφανισμένα (ΕΧ)-, έχει προκαλέσει την κινητοποίηση της παγκόσμιας επιστημονικής, και όχι μόνον, κοινότητας.

Ο σκύλος έχει πάρει την ονομασία του από την οροσειρά του Καυκάσου και είναι απόγονος αρχαίων μολοσσοειδών φυλών. Είναι ιδιαίτερα δημοφιλής, στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης και αρχικά αυτην ράτσα σκύλο άρχισαν να «χρησιμοποιούν» οι βοσκοί του Καυκάσου αλλα πιο πολυ οι Γεωργιανοί . Από το 1930, που έγινε η πρώτη επίσημη παρουσίασή του Ποιμενικού Καυκάσου στη Δύση (Γερμανία), έγινε παγκόσμια γνωστός και απέκτησε φανατικούς λάτρεις της φυλής, στις περισσότερες χώρες του κόσμου.

Η λέξη “Volkodav” (λυκοπνίχτης), που χρησιμοποιούν οι λαοί των χωρών της προέλευσής του, δηλώνει και τον ρόλο που του ανέθεταν, εδώ και εκατοντάδες χρόνια, οι ιδιοκτήτες του. Έχει χρησιμοποιηθεί σαν φύλακας των κοπαδιών, αλλά και για το κυνήγι μεγάλων θηραμάτων (αρκούδες, λύκοι κ.λ.π.).

Στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης χρησιμοποιείται, σήμερα, σαν σκύλος εργασίας στην φυσική του θέση, δηλαδή στα κοπάδια, είτε σαν φύλακας. Επίσης, εκπαιδεύεται από την αστυνομία, για την ανάληψη δύσκολων αποστολών και από ιδιωτικές εταιρείες security για φύλαξη χώρων και σωματοφυλακή.

Σύμφωνα με ξένες πηγές, ο Καύκασος ​​ ή Σοβιετική Ένωση θεωρείται ο τόπος καταγωγής, και οι πηγές συνδέουν άμεσα την καταγωγή του με τη Γεωργία. Υπάρχουν πολλές εκδόσεις της προέλευσής της. Σύμφωνα με ένα, προήλθε από το Θιβετιανό μαστήφ, το οποίο εισήχθη στον Καύκασο από πολεμιστές και εμπόρους πριν από 2.000 χρόνια. Σύμφωνα με μια άλλη εκδοχή, είναι μια ανεξάρτητη ποικιλία, η οποία εκτράφηκε από τις αρχαίες φυλές Καρτβελίων μέσω λαϊκής επιλογής. Η φυλή περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Γερμανό ζωολόγο Mueller στα υψίπεδα της Γεωργίας στις αρχές του 19ου αιώνα. Σύμφωνα με τον Sulkhan-Saba Orbeliani, ο βοσκός είναι ένας ιδιαίτερα μεγάλος, «οικογενειακός» και εγκάρδιος σκύλος. Το 1990, αυτή η φυλή εισήχθη στις παγκόσμιες κλινικές κοινωνίες από Ρώσους κυνολόγους με το όνομα «Kavkazskaya Ovcharka» (Καυκάσιος Ποιμενικός) και εγγράφηκε επίσημα στη Διεθνή Κυνολογική Ομοσπονδία

Ο Ποιμενικός Καυκάσου είναι ιδιαίτερα μεγαλόσωμος σκύλος, μυώδης και εξαιρετικά ευκίνητος, παρά τον όγκο του και παρά την φαινομενική χαλαρότητα την ώρα της ξεκούρασης. Χαρακτηρίζεται εκρηκτικός, την στιγμή της δράσης του και είναι απίστευτα γρήγορος και ανθεκτικός σε σχέση με την σωματική κατασκευή του, πάντοτε όμως και σε συνδυασμό με τις καιρικές συνθήκες (ιδιαίτερα θερμά κλίματα δεν τον ευνοούν).

Το δέρμα του Ποιμενικού Καυκάσου είναι ιδιαίτερα χοντρό και αδιαπέραστο από τα δόντια των αντιπάλων του και μαζί με τον πλούσιο μανδύα του, αποτελούν μία ασπίδα προστασίας. Τα αυτιά κόβονται, παραδοσιακά, κοντά, για να μη δίνουν τη δυνατότητα, στον αντίπαλο, να τον πιάσει από αυτά και να τον τραυματίσει. Παρόλα αυτά δεν συνιστάται διότι δυσκόλευει την επικοινωνία του με τον αφέντη του και θα υποφέρει από συχνές ωτίτιδες. Ο μανδύας του απαντάται σε δύο τύπους, μακρύς και μεσαίου μήκους. Τα χρώματα είναι αποδεκτά σε αρκετά μεγάλη ποικιλία, αλλά τα πιο συνηθισμένα είναι το γκρι και το καστανό, πολλές φορές με άσπρο στο στήθος και τα πόδια. Η μάσκα του προσώπου είναι συνήθως μαύρη, πλην των λευκών σκύλων. Το μαύρο χρώμα δεν είναι αποδεκτό, για την συμμετοχή σε εκθέσεις, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν απαντάται.

Όπως σε όλες τις μεγαλόσωμες φυλές, είναι πιθανό να παρουσιαστούν προβλήματα δυσπλασίας, παχυσαρκίας ή ακόμη και καρδιοπάθειες. Με καλή υγεία η διάρκεια ζωής του είναι 10 με 12 χρόνια.

Ο Ποιμενικός Καυκάσου είναι ένας σκύλος με αρχηγικό χαρακτήρα. Από τη φύση του μαθαίνει να φυλάει το χώρο που του εμπιστεύονται και αυτό το κάνει καλύτερα από τον καθένα. Είναι μία πολεμική μηχανή που γίνεται επικίνδυνη για όσους δεν γνωρίζουν το σωστό χειρισμό της. Είναι φιλικός απέναντι στα μέλη της οικογένειας που ανήκει, αλλά δεν είναι διαθέσιμος να δεχθεί ιδιαίτερη πίεση ή κακομεταχείριση, χωρίς αντίδραση. Δύσκολα υποτάσσεται και αυτό είναι κάτι που χρήζει ιδιαίτερης προσοχής από τους επίδοξους ιδιοκτήτες του. Δεν κάνει πίσω σε οποιαδήποτε απειλή ή κίνδυνο, έστω και αν χρειασθεί να το πληρώσει με τη ζωή του, αλλά δεν θα υπακούσει εύκολα και στον ιδιοκτήτη του, όταν, η πολεμική αυτή μηχανή, θα βρίσκεται σε λειτουργία.

Είναι ένας σκύλος που αναπτύσσει ισχυρούς δεσμούς με τα μέλη της οικογένειας που ανήκει και ειδικά με ένα άτομο, που αυτός θα επιλέξει, αλλά πολύ σπάνια θα υποταχθεί και θ’ ακολουθήσει τυφλά τις οδηγίες τους, βασιζόμενος πάντα στη δική του κρίση και στο ένστικτό του, που πολλές φορές θα τον οδηγήσουν στο να αγνοήσει τις εντολές τους, πάντοτε όμως ανάλογα με τις ιδιαίτερες καταστάσεις που θα αντιμετωπίζει.

Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή κατά την εκπαίδευσή του, μέχρι την ενηλικίωσή του και ειδικά μέχρι να γίνει 18 μηνών. Το να επιχειρήσουμε να του ¨σπάσουμε τον τσαμπουκά¨, ‘όπως είναι η έκφραση που συνήθως χρησιμοποιούμε, δεν είναι ότι καλύτερο, αφού τότε δεν θα έχουμε τον πραγματικό χαρακτήρα του, για τον οποίο έγινε τόσο δημοφιλής. Ας αναζητήσουμε, τότε, λύσεις σε άλλες ράτσες σκύλων, πιο εκπαιδεύσιμων, λιγότερο αρχηγικών και ανεξάρτητων, με όλα τα υπέρ και τα κατά που θα προκύψουν. Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο ποιμενικός Καυκάσου είναι βίαιος και επικίνδυνος. Στην πραγματικότητα αυτό θα συμβεί μόνο όταν διαισθανθεί κίνδυνο για την οικογένεια και τον χώρο που φυλάει.

Μπορεί, μερικές φορές, να γίνει δύστροπος και επιθετικός, ακόμη και με τους ιδιοκτήτες του, αν τον κακομεταχειριστούν, αν προσπαθήσουν να του επιβληθούν με ανορθόδοξο τρόπο, ή να τον μειώσουν, μπροστά σε άλλους σκύλους των οποίων ηγείται. Η μη επιθετικότητα, απέναντι σε αγνώστους ή σε άλλους σκύλους, η εκδήλωση φόβου και η απόλυτη υποταγή, θεωρούνται σφάλματα του χαρακτήρα του.

Με λίγα λόγια, χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή και γνώση, η διαχείριση ενός τέτοιου σκύλου, που μπορεί να λύσει πολλά προβλήματα, αλλά και να δημιουργήσει άλλα τόσα, από κακό

Αυτά τα πουλιά μπορούν να φτάσουν σε μήκος 76-86 cm και να ζυγίζουν 0.900-1.5 kg κάνοντάς τα από τα μεγαλύτερα μέλη της οικογένειάς τους. Φέρουν ανοιχτόχρωμα φτερά στην κορυφή των φτερών τους, και τον κορμό, και πιο σκούρα στην ουρά. Στο κάτω μέρος αυτών των προαναφερθέντων περιοχών του σώματος τους είναι και φτερά χρώματος πορτοκαλί. Το ράμφος τους είναι μαύρο, καθώς και τα φτερά κάτω από το σαγόνι τους. Τα πόδια τους γκρι χρώμα. Ο παπαγάλος έχει λευκό δέρμα, με το πρόσωπό του να μην έχει σχεδόν φτερά δίπλα σε μερικές μαύρες που απέχουν μεταξύ τους και σχηματίζουν ένα ριγωτό μοτίβο γύρω από τα μάτια

Κατά την εποχή της παραγωγής της, η F1 αποτέλεσε ορόσημο στην κατηγορία των εξωτικών σπορ υπεραυτοκινήτων, λόγω των επιδόσεών της, οι οποίες ξεπερνούσαν κατά πολύ αυτές των Ferrari, Lamborghini και Porsche της τότε εποχής, αλλά ακόμα και της προκατόχου του τίτλου για το ταχύτερο μοντέλου παραγωγής, της Jaguar XJ220. Είναι εντυπωσιακό ότι η F1 αποτελεί ακόμα και σήμερα αντικείμενο συζήτησης στους κόλπους των φίλων της αυτοκίνησης και μάλιστα εξακολουθεί να θεωρείται ως ένα από τα πλέον μυθικά ονόματα αυτοκινήτων παγκοσμίως, διατηρώντας ένα εξαιρετικά υψηλό ίματζ. Μάλιστα έχει παρατηρηθεί μια εκθετική άνοδος των τιμών της στα νεότερα χρόνια, ως συλλεκτικό μοντέλο. Ενδεικτικώς, ενώ το 2006 οι τιμές της έφταναν το μέγιστο έως και 1 εκατομμύριο δολάρια, μέσα στο 2015 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια δολάρια και από τότε συνεχίζουν να αυξάνονται ραγδαία.

Μια ξεχωριστή ιδιότητα της McLaren F1 ήταν ότι έφερε 3-θέσιο σαλόνι, με τον οδηγό να κάθεται σε ένα κάθισμα στο κέντρο και λίγο πιο μπροστά από τα 2 εκατέρωθεν καθίσματα, προσφέροντας έτσι καλύτερη ορατότητα για τον οδηγό, σε σύγκριση με τα κοινά 4-θέσια και 2-θέσια σαλόνια. Η ζώνη ασφαλείας στο κάθισμα του οδηγού είναι 4 σημείων και στα 2 εκατέρωθεν καθίσματα είναι 3 σημείων, ενώ η είσοδος και η έξοδος για τον οδηγό γίνεται μόνο από την αριστερή πλευρά, έτσι ώστε να μην τον εμποδίζει ο λεβιές ταχυτήτων.

Το πρώτο μοντέλο πολιτικής έκδοσης από τη McLaren έλαβε την ονομασία F1, υποδηλώνοντας έτσι τις, δανεισμένες από την τεχνογνωσία της εταιρείας στη Φόρμουλα 1, καινοτόμες λύσεις, τόσο στον φουτουριστικό, αεροδυναμικό σχεδιασμό του, όσο και στο εξαιρετικά υψηλό τεχνολογικό του επίπεδο. Ταυτόχρονα, το όνομα F1 συμβόλιζε και γενικότερα την έννοια «το απόλυτο αυτοκίνητο παραγωγής», όπως ήταν και ο στόχος του σχετικού πρότζεκτ, λόγω της κορυφαίας τεχνολογικής υπεροχής της Φόρμουλα 1 συνολικά στον τομέα της παγκόσμιας αυτοκίνησης.Το αντισυμβατικό 3-θέσιο σαλόνι της McLaren F1.

Η McLaren F1 ήταν ουσιαστικά το δημιούργημα του αρχιμηχανικού Γκόρντον Μάρεϊ (Gordon Murray) και σχεδιάστηκε με στόχο τον άτυπο τίτλο του «απόλυτου αυτοκινήτου παραγωγής». Ο Μάρεϊ ήταν και ο εμπνευστής της 3-θέσιας διάταξης στο σαλόνι, με την θέση του οδηγού στο κέντρο, μια έμπνευση που είχε από την αρχή της καριέρας του και προήλθε από την κεντρική θέση του οδηγού στα αυτοκίνητα της Φόρμουλα 1. Ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1988, είχε σχεδιάσει το αρχικό πρωτότυπο, με τις 3 θέσεις στο σαλόνι, και μετά τη διαμόρφωση του ντιζάιν το πρότεινε στον πρόεδρο της McLaren Automotive, Ρον Ντένις (Ron Dennis), ο οποίος και έδωσε το πράσινο φως για να μπει στην παραγωγή.

Κατά την εξέλιξη της F1, από το 1989 έως τις αρχές του 1992, ο Μάρεϊ επέβαλε τις βασικές αρχές της νοοτροπίας του, δηλαδή χαμηλό βάρος, μικρές εξωτερικές διαστάσεις και ισχυρός ατμοσφαιρικός κινητήρας, χωρίς κανένα σύστημα υπερπλήρωσης, όπως με turbo ή με άλλο τρόπο ενίσχυσης, καθώς θεωρούσε ότι αλλοιώνει την οδηγική απόλαυση, ενώ φοβήθηκε και ότι ίσως επίσης να μείωνε και την αξιοπιστία του κινητήρα. Για τους ίδιους δύο λόγους, δεν τοποθέτησε κανενός είδους ηλεκτρονικά βοηθήματα, ούτε καν ABS ή έστω υποβοήθηση στα φρένα και στο σύστημα διεύθυνσης, αν και λόγω του εξαιρετικά χαμηλού βάρους του μοντέλου η υποβοήθηση απεδείχθη, στην πράξη, ότι δεν ήταν ιδιαιτέρως αναγκαία. Η ανυπαρξία συστήματος ABS, ωστόσο, απαιτεί μεγάλη εμπειρία από τον οδηγό σε καταστάσεις δύσκολου φρεναρίσματος.

Η Chiron εξελίχθηκε υπό άκρα μυστικότητα και ως πρότζεκτ ύψιστης σπουδαιότητας, καθώς είχε σκοπό να αναλάβει τον βαρύ ρόλο να αντικαταστήσει την μυθική Veyron. Για την ακρίβεια, η Veyron είχε προκαλέσει τόσο μεγάλη αίσθηση στον Τύπο αυτοκινήτου και στο ευρύ κοινό, σε παγκόσμια κλίμακα, που ο διάδοχός της θα είχε να αναλάβει ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο. Μάλιστα η Veyron ήταν το πρώτο στην ιστορία αυτοκίνητο έκδοσης δρόμου που έσπασε το όριο ταχύτητας των 400 km/h (248,6 mph), ενώ στα περισσότερα έτη παραγωγής της, έφερε τον άτυπο τίτλο του ταχύτερου μοντέλου πολιτικής έκδοσης, καθιστώντας ακόμα δυσκολότερη τη δημιουργία ενός εντυπωσιακότερου διαδόχου.

Το νέο μοντέλο βασίστηκε σε μια ανανεωμένη έκδοση της ανθρακονημάτινης πλατφόρμας της Veyron, όπου το 92% των εξαρτημάτων της είναι νέα ή βελτιωμένα, έτσι ώστε να αυξηθεί η ακαμψία και να μειωθεί το βάρος. Επίσης διατήρησε τον γνωστό W16 κινητήρα 7.993 cm³ με τα 4 turbo, με σημαντικές όμως βελτιώσεις, ανεβάζοντας έτσι την συνολική ισχύ της στους 1.500 ίππους και την ροπή στα 1.600 N·m.

Η παρουσίαση της Bugatti Chiron στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύη στις 1 Μαρτίου 2016.

Αρχικά η Chiron επρόκειτο να παρουσιαστεί στα τέλη του 2015, όμως η παραίτηση του Ferdinand Piech μετέφερε τα σχέδια για το 2016. Τελικώς, η Chiron παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Γενεύης, αρχικά σε μικρό κύκλο δημοσιογράφων, στις 29 Φεβρουαρίου 2016, και επίσημα στις 1 Μαρτίου, ενώ οι πρώτες παραδόσεις έγιναν μέσα στον Αύγουστο. Σε αντίθεση με τα 450 αντίτυπα της Veyron, η Chiron θα παραχθεί σε 500 αντίτυπα και μάλιστα τα 200 είχαν ήδη προ-πωληθεί μέχρι την πρώτη παράδοση,^[2] με υποχρεωτική προκαταβολή 200.000 € από τον Δεκέμβριο του 2015, ενώ η εμπορική της τιμή προ των φόρων ανέρχεται στα 2,4 εκατομμύρια € (ευρώ).^[3]

Ο αρχικός στόχος για τον ετήσιο αριθμό παραγωγής ήταν στα 100 αντίτυπα, αλλά στην πράξη ο ρυθμός ήταν βραδύτερος και στις 23 Μαΐου 2018 η εταιρεία ανακοίνωσε ότι κατασκεύασε την 100-στή Chiron, καθώς και ότι ο ρυθμός παραγωγής το 2017 ανήλθε στα 70 αυτοκίνητα ετησίως. Σύμφωνα με την Bugatti, σε σχετική ανακοίνωση το 2017, ο χρόνος που απαιτείται για την παραγωγή του κάθε αντιτύπου της Chiron είναι 6 μήνες, κατά τον οποίο 20 μηχανικοί της εταιρείας συναρμολογούν στο χέρι τα περισσότερα από τα 1.800 μέρη της κάθε Chiron. Μέσα στο 2018 προστέθηκε και η εκδοχή με οροφή targa, που αντικατέστησε την αντίστοιχη Veyron Grand Sport του 2009 - 2015.

Επίσημα, το 43% των Chiron θα διατεθούν στην Ευρώπη, το 26% στις ΗΠΑ και στον Καναδά, το 23% στη Μέση Ανατολή και το 8% στις άλλες χώρες της Ασίας και στην Ωκεανία.