Στα πλαίσια του προγράμματος δημιουργικής γραφής που υλοποιείται στο σχολείο μας, με την καθοδήγηση του κ. Γκιργκένη και της κ. Μαυρουδή, μερικοί μαθητές είχαν την ευκαιρία να εκφραστούν μέσα από τη δύναμη του λόγου, να ανακαλύψουν την προσωπική τους φωνή και να μετατρέψουν τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις εμπειρίες τους σε λέξεις. Παρακάτω παρουσιάζονται δύο χαρακτηριστικά δείγματα αυτής της συλλογικής προσπάθειας: ένα ποίημα και μια σύντομη πεζή ιστορία, που γράφτηκαν με ψυχή, φαντασία και ειλικρίνεια.
Κοίτα το φεγγάρι!
Μέσα σε ένα ανυπέρβλητο γαλαξία
Ο πόνος την καρδιά μου διαπερνά
Σαν χρόνος που έχασε τον ρυθμό του
σαν δρόμος χωρίς επιστροφή,
σαν βιβλίο που δεν τελειώνει ποτέ
σαν ένα πάρκο που έχασε τις αναμνήσεις του
Κι ο θάνατος; Η μόνη σωτηρία;
Κοίτα το φεγγάρι που λάμπει από ψηλά
Πως καθρεφτίζεται στη μαύρη θάλασσα
Σαν τις αναμνήσεις που έχω από εσένα
Και με νοσταλγία πια τις κοιμίζω
Ένα αστέρι που πέφτει!
Κάνω μια ευχή να έρθω ξανά κοντά σου
Νεκρή Ιστορία
Καθόμουνα σκεφτικός στο άδειο από κόσμο λιμάνι κυνηγώντας τον καπνό των πλοίων, ακούγοντας τις σειρήνες τους να σφυρίζουν έναν σκοπό φερμένο από τον Ωκεανό.
Οι λέξεις έρχονταν προς το μέρος μου παρακαλώντας με να τις δώσω το φιλί της ζωής πάνω στο λευκό χαρτί που ήταν πεσμένο δίπλα μου. Πήρα το στυλό και έγραφα, έγραφα χωρίς σταματημό μην μπορώντας να ελέγξω το χέρι μου. «Σώσε μας», «βοήθεια» φώναζαν.
Το μελάνι ξαφνικά πάγωσε, όπως και οι σκέψεις μου. Πέταξα το χαρτί στη θάλασσα, Τί να το έκανα πια; Ένα γιγάντιο παραμορφωμένο χταπόδι εμφανίστηκε μέσα από τα νερά απότομα. Με τα πλοκάμια του άρπαξε το χαρτί. Το πήρε μαζί του και το έθαψε στον Ωκεανό εκεί που καμιά λέξη πια δεν θα ανέπνεε.
Και έτσι πέθανε η ιστορία.
