Επιμέλεια:  Βασίλης Π.

Η πλατεία Συντάγματος  αποτελεί το πιο δημοφιλές και γνωστό σημείο της Αθήνας. Έλαβε το όνομά της από το Σύνταγμα που παραχώρησε ο Βασιλεύς των Ελλήνων Όθων, όταν γύρω από το ανάκτορο (το οποίο σήμερα στεγάζει την Βουλή των Ελλήνων) συγκεντρώθηκε πλήθος κόσμου με σκοπό να ζητήσουν Σύνταγμα στις 3η Σεπτεμβρίου του 1843.

Η πλατεία λόγω της κεντρικής της θέσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την σύγχρονη αθηναϊκή και ελληνική ιστορία. Μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1843 η πλατεία ονομαζόταν “Πλατεία Ανακτόρων”. Έλαβε την σημερινή ονομασία της από την Επανάσταση της 3^ης Σεπτεμβρίου του 1843 και έπειτα, με την οποία ο Βασιλιάς των Ελλήνων Όθωνας υποχρεώθηκε υπό την στρατιωτική φρουρά των Αθηνών, που είχε συσπειρωθεί γύρω από το ανάκτορο με ηγέτη τον Δημήτριο Καλλέργη, να συγκαλέσει Εθνοσυνέλευση και να παραχωρήσει Σύνταγμα. Το γνωστό σε όλους μας Σύνταγμα του 1843. Η πλατεία Συντάγματος, λόγω της γειτνίασής της με την έδρα της Βουλής των Ελλήνων, αποτελεί σημείο όπου ξεκινούν ή καταλήγουν πολλές πορείες διαμαρτυρίας.

Η πλατεία Συντάγματος και η πλατεία Ομόνοιας αποτελούν τα δημοφιλέστερα σημεία της Αθήνας, καθώς αποτελούν πόλο έλξης για πολλούς επισκέπτες. Η πλατεία Συντάγματος διαθέτει αρκετά σημαντικά ιστορικά κτήρια, που με το πέρασμα των χρόνων έχουν μείνει ίδια, όπως λόγου χάριν την Βουλή των Ελλήνων, το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία, καθώς και το Υπουργείο Οικονομικών, τα οποία στολίζουν περίχαρα το κέντρο των Αθηνών. Επίσης, είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πλατεία στην Ελλάδα μετά την πλατεία της Κέρκυρας και συμπεριλαμβάνεται στις 100 μεγαλύτερες του κόσμου.

Το ανατολικό άκρο της πλατείας βρίσκεται υψηλότερα από το δυτικό και για αυτόν τον λόγο, η πρόσβαση από την Πλατεία προς την Λεωφόρο Αμαλίας γίνεται μέσω μίας κεντρικής, μαρμάρινης σκάλας. Τα σκαλοπάτια της πλατείας Συντάγματος, όπως και το μαρμάρινο σιντριβάνι του 19^ου αιώνα στο κέντρο της, αποτελούν σημείο συνάντησης των Αθηναίων, αλλά και των επισκεπτών της πόλης.

Πηγή: https://el.wikipedia.org& https://www.maxmag.gr/agnosti-ellada/plateia-syntagmatos/

Το μέγαρο της Παλαιάς Βουλής είναι ένα εντυπωσιακό νεοκλασικό κτήριο που βρίσκεται στην οδό Σταδίου στην Αθήνα και στεγάζει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.  Στην πλατεία μπροστά του βρίσκεται το άγαλμα του αρχιστράτηγου και ήρωα της Επανάστασης του 1821 Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.

Αρχικά ήταν η οικία του Αθηναίου τραπεζίτη και πολιτικού Αλέξανδρου Κοντοσταύλου. Το 1833 ο βασιλιάς Όθωνας το επέλεξε ως προσωπικό χώρο κατοικίας του. Στο Μέγαρο αυτό χτίστηκε μία μεγάλη αίθουσα χορού και συμποσίων, όπου η Εθνική Αντιπροσωπεία συνεδρίαζε. Όμως τον Οκτώβριο του 1854 το κτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά.

Το 1858 ο Γάλλος αρχιτέκτων  Φρανσουά Μπουλανζέ , με την καθοδήγηση της Βασίλισσας Αμαλίας, ανέλαβε την κατασκευή του νέου κτηρίου. Η εκθρόνηση του Όθωνα οδήγησε σε καθυστέρηση των έργων και η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 1871.

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο παρέμεινε εδώ από το 1875 ως το 1935. Εδώ πραγματοποιήθηκαν μερικά από τα πιο σημαντικά γεγονότα της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Τη δεκαετία του 1930 αποφασίστηκε η παραχώρηση του Μεγάρου ώστε να λειτουργήσει το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο. Όμως κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στο κτήριο εγκαταστάθηκε προσωρινά το Υπουργείο Δικαιοσύνης, κάτι για το οποίο μάλιστα εκδόθηκε ειδικός νόμος. Ο νόμος αυτός τελικά διατηρήθηκε και μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς.

Το 1953 υπήρξε η σκέψη για κατεδάφιση του κτηρίου, όμως τελικά αποφάσισαν την ανακαίνισή του, η οποία ολοκληρώθηκε το 1961. Το 1962 εγκαινιάστηκε η έδρα του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου.

Σήμερα αποτελεί πλέον Μουσείο το οποίο μπορούμε να επισκεφτούμε.

πηγή: https://el.wikipedia.org

Ένας δημόσιος χώρος, με ελεύθερη πρόσβαση και διαπλαστική συμμετοχή του κοινού σε ένα πλήθος πολιτιστικών, εκπαιδευτικών, αθλητικών, περιβαλλοντικών και ψυχαγωγικών εκδηλώσεων και δράσεων.

Περιλαμβάνει τις εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδος και της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, καθώς και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, ένα από τα μεγαλύτερα σημεία πρασίνου στην Αθήνα, καλύπτοντας μια έκταση 210 στρεμμάτων.

Το ΚΠΙΣΝ δημιουργήθηκε με αποκλειστική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, το οποίο με την ολοκλήρωση του έργου το παρέδωσε στην Ελληνική Πολιτεία.

Η ΚΠΙΣΝ Mονοπρόσωπη Α.Ε. είναι κοινωφελής οργανισμός και έχει ως σκοπό τη συντήρηση, λειτουργία και διαχείριση του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος και του Πάρκου Σταύρος Νιάρχος, ενώ παράλληλα έχει αναπτύξει τον δικό της προγραμματισμό πολιτιστικών, εκπαιδευτικών και αθλητικών εκδηλώσεων. Εποπτεύεται από το Υπουργείο Οικονομικών.

Το ΚΠΙΣΝ, στεγάζει την Εθνική Λυρική Σκηνή, την Εθνική Βιβλιοθήκη, ένα κτίριο στάθμευσης περίπου 1.000 αυτοκινήτων και την Αγορά, που αποτελεί το συνδετικό κρίκο των παραπάνω λειτουργιών, και το Πάρκο Σταύρος Νιάρχος, που συμπεριλαμβάνει τον τεχνητό λόφο σ” ένα πάρκο 170 στρεμμάτων.

Πηγή: https://www.snfcc.org & https://www.ktirio.gr/

Οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός

Οι Στύλοι του Ολυμπίου Διός απότελούν τα ερείπια του ναού του Ολυμπίου Διός που ήταν ο μεγαλύτερος ναός της αρχαιότητας και ήταν αφιερωμένος στο Δία, το βασιλιά των Θεών.

Η κατασκευή του ναού ξεκίνησε τον 6ο αιώνα π.Χ. κατά τη διάρκεια της τυραννίας του Πεισίστρατου, αλλά δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνο με τη βασιλεία του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αδριανού, το 2ο αιώνα π.Χ., δηλαδή 650 περίπου έτη μετά την έναρξη της κατασκευής του.

Η Ιστορία τους

Κατά τα ρωμαϊκά χρόνια ο ναός αναδείχτηκε στον μεγαλύτερο ναό της Ελλάδας και φιλοξένησε ένα από τα μεγαλύτερα λατρευτικά αγάλματα του αρχαίου κόσμου.

Δυστυχώς η αίγλη του ναού δε διήρκεσε πολύ, διότι λεηλατήθηκε από μια εισβολή των Χερουλίων, τον 3ο αιώνα μ.Χ. Από τότε έπαψε να χρησιμοποιείται, δεν επισκευάστηκε ποτέ και μετατράπηκε σιγά σιγά σε ερείπια.

Τους αιώνες που ακολούθησαν τη ρωμαϊκή περίοδο, ο ναός λεηλατήθηκε για να χρησιμοποιηθούν τμήματά του ως δομικά υλικά σε άλλες κατασκευές της πόλης. Παρόλα αυτά, τα ερείπια που παραμένουν ορατά μέχρι σήμερα, αποτελούν μια από τις μεγαλυτερες τουριστικές ατραξιόν της πόλης.

Δεκαπέντε κίονες του ναού παραμένουν όρθιες σήμερα, ενώ ο δέκατος έκτος κίονας έπεσε στο έδαφος σε μια καταιγίδα του 1852. Δυστυχώς δεν έχει διασωθεί τίποτα από το μεγάλο άγαλμα του Δία που βρισκόταν στο εσωτερικό του ναού.

Η πύλη του Αδριανού

Σε κοντινή απόσταση από τους Στήλους του Διός, βρίσκεται η Πύλη του Αδριανού, μια ρωμαϊκή αψίδα πάνω από τον αρχαίο δρόμο που ξεκινούσε από το κέντρο της πόλης προς τα κτίρια της ανατολικής πλευράς της πόλης, συμπεριλαμβανομένου και του ναού του Δία.

Όπως λέγεται, η αψίδα αυτή χτίστηκε για να γιορτάσει η πόλη την άφιξη του Ρωμαίου αυτοκράτορα Ανδριανού και να τον τιμήσει για τα μεγάλα ευεργετήματα που πρόσφερε σε αυτή και κυρίως γι αυτό της κατασκευής του ναού του Ολύμπιου Διός το 131 ή το 132 π.Χ.

Υπήρχαν δύο επιγραφές, μία σε κάθε πλευρά της αψίδας ονομάζοντας το Θησέα και τον Αδριανό ως τους ιδρυτές της πόλης. Έτσι στη μια πλευρά η επιγραφή έλεγε: «Αυτή είναι η Αθήνα, η πόλη του Θησέα» και στην άλλη πλευρά η επιγραφή έλεγε: «Αυτή είναι η πόλη του Αδριανού, όχι του Θησέα».

Ενώ είναι ξεκάθαρο ότι η αψίδα τιμά τον Αδριανό, παρόλα αυτά δεν έχει διευκρινιστεί εάν οι επιγραφές αναφέρονται σε ολόκληρη την πόλη ή σε δύο τμήματά της: το παλαιό αρχαίο ελληνικό και το νέο το ρωμαϊκό. Η αρχική άποψη ότι η αψίδα είχε χτιστεί ως κομμάτι του τείχους ώστε να διαχωρίζει την πόλη στην παλαιά και τη νέα έχει αποδειχτεί εσφαλμένη από τις ανασκαφές που έγιναν στη συνέχεια.

Πηγή: Athens  happytrain .com

Το Αρχαίο θέατρο του Διονύσου

Το Θέατρο του Διονύσου ή Θέατρο Διονύσου Ελευθερέως είναι ο σημαντικότερος γνωστός υπαίθριος θεατρικός χώρος στην αρχαία Αθήνα και θεωρείται το πρώτο θέατρο του κόσμου. Βρισκόταν 3 περίπου μέτρα πάνω από το ναό και αποτελούσε μέρος του ιερού του Ελευθερέως Διονύσου που βρισκόταν στις νοτιοανατολικές παρυφές της Ακρόπολης και υπήρξε ο βασικός τόπος παράστασης του αττικού δράματος, αφού φιλοξενούσε τα Μεγάλα Διονύσια, τη μεγαλύτερη θεατρική γιορτή της πόλης των Αθηνών.

Το θέατρο μαζί με το ιερό του Διονύσου Ελευθερέως είναι το πρώτο μνημειακό σύνολο που αντικρίζει ο επισκέπτης εισερχόμενος στον αρχαιολογικό χώρο της Νότιας Κλιτύος (πλαγιά, σε λόφους και ακροπόλεις). Το ιερό ιδρύθηκε τον 6ο αι. π.Χ. από τον τύραννο της Αθήνας Πεισίστρατο ή τους γιους του, που εισήγαγαν και τη λατρεία του θεού από τη Βοιωτία. Ο Διόνυσος, θεός του κρασιού, θεός κατεξοχήν αγροτικός, είχε τη δική του λαμπρή γιορτή στην πόλη της Αθήνας, τα Μεγάλα Διονύσια, που τελούνταν στις αρχές της άνοιξης στο ιερό της νότιας κλιτύος. Από τα θρησκευτικά δρώμενα αυτής της γιορτής και τον εκστατικό χορό των λατρευτών του Διονύσου γεννήθηκε το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το θέατρο του Διονύσου ήταν το πρώτο που ιδρύθηκε στην αττική γη και αυτό στο οποίο πρωτοπαίχτηκαν τα έργα του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Ευριπίδη και του Αριστοφάνη. Υπολογίζεται ότι κατά τον 4ο αι. π.Χ., όταν ολοκληρώθηκε η μνημειακή του διαμόρφωση, το θέατρο χωρούσε περίπου 15.000-16.000 θεατές ή και παραπάνω.

Η λατρεία του Διονύσου

Η λατρεία του Διονύσου εισήχθη(εμφανίστηκε) στην Αθήνα τον 6ο π.Χ. αι. από τον Πεισίστρατο και κτίσθηκε μικρός ναός προς τιμήν του θεού στη νότια κλιτύ της Ακρόπολης. Στα τέλη του ίδιου αιώνα άρχισαν να διοργανώνονται οι πρώτες γιορτές προς τιμήν του Διονύσου με Μουσικές και Θεατρικές Παραστάσεις. Ο Πεισίστρατος ήταν αυτός που ενέταξε τους θεατρικούς αγώνες στα Μεγάλα Διονύσια τον 6ο αι. προς τιμήν του Διονύσου Ελευθερέα και τελούνταν 11 – 13 του Ελαφηβολιώνα (Μέσα Μαρτίου – μέσα Απριλίου), τότε που ο καιρός ήταν καλός και οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδέψουν οι δε Αθηναίοι να προβάλλουν τα πλούτη και τη δόξα τους.

Το Θέατρο του Διονύσου και η εξέλιξή του στην πάροδο του χρόνου

Τον 4ο αι. π.Χ. έχουμε την τρίτη φάση και είναι αυτή που σώζεται έως σήμερα. Σχετίζεται με τα έργα του Λυκούργου (330 π.Χ.) και τις δραστικές αλλαγές στο αρχιτεκτόνημα. Τότε τα καθίσματα (κερκίδες) έγιναν λίθινα. Στην πρώτη σειρά τοποθετήθηκαν καθίσματα- θρόνοι από πεντελικό μάρμαρο, οι «προεδρίαι» που προορίζονταν για τα επώνυμα και τιμώμενα πρόσωπα. Αρκετοί από αυτούς τους θρόνους σώζονται έως σήμερα. Δημιουργήθηκαν εξήντα τέσσερις σειρές κερκίδων από μάρμαρο και ακτίτη λίθο με χωρητικότητα 17.000 θεατών περίπου. Η ορχήστρα μετατοπίσθηκε βορειότερα. Δημιουργήθηκε αγωγός απορροής ομβρίων υδάτων. Το ξύλινο κτίσμα της σκηνής και του προσκηνίου έγινε μόνιμο. Η πρόσθεση των υποκριτών δημιούργησε την ανάγκη δημιουργίας της σκηνής ενός κλειστού χώρου για την αλλαγή της αμφίεσής τους. Η σκηνή βρισκόταν στον άξονα του Κοίλου σε σχέση με την ορχήστρα και τυποποιήθηκε στο τέλος της κλασικής περιόδου με πλήρη την ανάπτυξή της την ελληνιστική περίοδο. Μεταξύ σκηνής και κοίλου σχηματίζονταν δύο διάδρομοι οι ”πάροδοι” από όπου εισέρχονταν ο Χορός στην ορχήστρα κατά την έναρξη της παράστασης.

Το Θέατρο του Διονύσου στα νεότερα χρόνια

Το αρχαίο θέατρο εγκαταλείφθηκε μετά το τέλος της αρχαιότητας και ανακαλύφθηκε εκ νέου το 1862.

πηγή: https://www.mytheatro.gr/

Αν σταθείς μπροστά από το πεταλωτό Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, ή αλλιώς Καλλιμάρμαρο, είναι εύκολο να φανταστείς τους 80.000 θεατές της τελετής έναρξης των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896 να επευφημούν τα ιδανικά της αριστείας, της συμφιλίωσης και του αλληλοσεβασμού μέσα από τον αθλητισμό.

Αυτό που ίσως είναι πιο δύσκολο να φανταστεί κανείς είναι τους 50.000 θεατές στα μέσα του 2ου αιώνα μ.Χ. σε ένα παρόμοιο στάδιο (τουλάχιστον ως προς το σχήμα), να απολαμβάνουν μονομαχίες κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής της Αθήνας.

Πάντως και οι δύο αυτές σκηνές αποτελούν κομμάτι της μοναδικής ιστορίας αυτού του εμβληματικού μνημείου της Αθήνας, αν και η ολυμπιακή κληρονομιά είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό του και ο κύριος λόγος για να επισκεφθείς το Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας.

Η ιστορία του χρονολογείται από το 330 π.Χ., όταν ο Αθηναίος πολιτικός Λυκούργος έχτισε το αρχικό ασβεστολιθικό στάδιο στη θέση ενός ιπποδρόμου για τη διεξαγωγή των Παναθηναίων (θρησκευτική και αθλητική γιορτή που τελούνταν κάθε τέσσερα χρόνια προς τιμήν της θεάς Αθηνάς).

Το εντυπωσιακό αυτό μνημείο της Αθήνας ξαναχτίστηκε από τον ευεργέτη Ηρώδη Αττικό το 144 μ.Χ. (οπότε και απέκτησε χωρητικότητα 50.000 θέσεων), αλλά από τον 4ο αιώνα μ.Χ. έπαψε να χρησιμοποιείται μέχρι που επιλέχθηκε ως χώρος διεξαγωγής των πρώτων σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Ο Ευάγγελος Ζάππας έβαλε το όραμα και ο Γεώργιος Αβέρωφ (ένας Έλληνας επιχειρηματίας από το Μέτσοβο με έδρα την Αίγυπτο) τους πόρους … και το αποτέλεσμα ήταν αυτό που εξακολουθεί να είναι έως σήμερα: το Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας είναι το μοναδικό αμιγώς μαρμάρινο στάδιο στον κόσμο. Γι’ αυτό το λένε και Καλλιμάρμαρο.

Πάντως αυτό που κάνει το Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας τόσο μοναδικό, είναι ότι – μαζί με το πράσινο που τον περιβάλει – εξακολουθεί εδώ και αιώνες να αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής των Αθηναίων. Αποτελεί τερματισμό για τον ετήσιο Μαραθώνιο της Αθήνας, ενώ κάθε τέσσερα χρόνια φιλοξενεί την τελετή παράδοσης της Ολυμπιακής Φλόγας. Στη διάρκεια της Ολυμπιάδας της Αθήνας, το 2004, το Καλλιμάρμαρο έγινε ξανά αγωνιστικός χώρος, αφού εδώ διοργανώθηκαν οι αγώνες της τοξοβολίας.

Μόλις μπεις στο Παναθηναϊκό Στάδιο της Αθήνας, σου προτείνουμε να πάρεις θέση εκκίνησης στο στίβο – όπως έκαναν οι πρώτοι σύγχρονοι Ολυμπιονίκες, να ποζάρεις περήφανα για φωτογραφία στο βάθρο των νικητών, να περπατήσεις μέσα από το θολωτό πέρασμα και μέσα από τη δίοδο: το υπόγειο πέρασμα που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι αθλητές εισερχόμενοι στο στάδιο.

Πηγή: https://www.discovergreece.com/el/experiences/panathenaic-stadium-athens-kallimarmaro

Το Κοινοβούλιο στεγαζόταν αρχικά στο κτίριο της Παλαιάς Βουλής στην οδό Σταδίου. Εκείνη την εποχή το σημερινό κτίριο του Κοινοβουλίου χρησιμοποιόταν ως παλάτι από τους Έλληνες μονάρχες. Μετά την καταστροφή του από πυρκαγιά το 1909, ξεκίνησε στο κτίριο μια μακρά περίοδο ανακαίνισης.

Μετά το 1924, όπου είχαμε την προσωρινή κατάργηση της μοναρχίας, το κτίριο χρησιμοποιήθηκε για πολλούς και διαφορετικούς σκοπούς, όπως μουσείο ή αυτοσχέδιο νοσοκομείο, μέχρι το Νοέμβρη του 1929 όπου η ελληνική κυβέρνηση αποφάσισε να το χρησιμοποιήσει ως Κοινοβούλιο.

Παρόλο που η μοναρχία επανήλθε στην Ελλάδα το 1935, το κτίριο συνέχισε να στεγάζει το Ελληνικό Κοινοβούλιο.

πηγή: https://www.athenshappytrain.com

πηγή εικόνας: https://www.istorikathemata.com/

Η πλατεία Κολοκοτρώνη

Η πλατεία Κολοκοτρώνη συνδέθηκε με την ελληνική κοινοβουλευτική ιστορία για έναν σχεδόν αιώνα.

Η κοινοβουλευτική ζωή της Ελλάδας, ως ανεξάρτητου κράτους, αρχίζει το 1843 με την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου, που τερματίζει την περίοδο της απόλυτης μοναρχίας. Με την εγκαθίδρυση της συνταγματικής μοναρχίας επιτακτική προβάλει η ανάγκη εξεύρεσης κατάλληλου χώρου που θα στέγαζε την εθνική αντιπροσωπεία στην Αθήνα, πρωτεύουσα του κράτους από το 1834.

Επιλέγεται η πρώην οικία Κοντοσταύλου, κτισμένη το 1833 μέσα σε μεγάλο κατάφυτο κήπο, μεταξύ των σημερινών οδών Σταδίου, Κολοκοτρώνη, Ανθίμου Γαζή και Χρήστου Λαδά (στο χώρο της σημερινής πλατείας Κολοκοτρώνη). Η μεγάλη οκταγωνική αίθουσα δεξιώσεων της οικίας χρησιμοποιήθηκε για πάνω από μία δεκαετία (1843-1854) ως χώρος συνεδριάσεων της Βουλής και της Γερουσίας. Το 1854 το πρώτο αυτό ελληνικό Βουλευτήριο καταστράφηκε από πυρκαγιά. Όσο κτιζόταν το νέο Μέγαρο της Βουλής, το κοινοβούλιο λειτουργούσε σε πρόχειρα κατασκευασμένο κτίσμα σε παρακείμενο χώρο, στη δυτική πλευρά της σημερινής πλατείας (δηλ. προς την οδό Ανθίμου Γαζή), το οποίο έμεινε γνωστό ως «Παράγκα».

Τα γλυπτά της πλατείας

Σήμερα, στην πλατεία Κολοκοτρώνη δεσπόζει ο έφιππος ανδριάντας του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Το ορειχάλκινο άγαλμα του αρχιστρατήγου της επανάστασης του 1821 είναι έργο του γλύπτη Λάζαρου Σώχου (1862-1911). Τοποθετήθηκε αρχικά (1904) σε μικρή νησίδα στην αρχή της οδού Κολοκοτρώνη. Στη σημερινή του θέση μεταφέρθηκε το 1954, στη διάρκεια έργων ανάπλασης του περιβόλου της Παλαιάς Βουλής.

Μαρμάρινοι ανδριάντες πολιτικών του 19ου αιώνα κοσμούν τον περίβολο του Μεγάρου. Ο ανδριάντας του πρωθυπουργού Χαριλάου Τρικούπη είναι έργο του γλύπτη Θωμά Θωμόπουλου (1873-1937). Τοποθετήθηκε στο προαύλιο της Παλαιάς Βουλής το 1920, σε κηπάριο προς την οδό Σταδίου, μπροστά από την είσοδο του κτηρίου. Στη σημερινή του θέση στο πλάι του κτιρίου μεταφέρθηκε το 1954. Ο ανδριάντας του πρωθυπουργού Θεόδωρου Δηλιγιάννη, ο οποίος δολοφονήθηκε το 1905 στα σκαλιά του Μεγάρου, είναι έργο του γλύπτη Γεωργίου Δημητριάδη του Αθηναίου (1880-1941). Τοποθετήθηκε στον περίβολο του Μεγάρου το 1931 και μεταφέρθηκε στη σημερινή του θέση το 1954.

πηγή: https://nhmuseum.gr/

Τo Ζάππειο Μέγαρο είναι ένα όμορφο νεοκλασικό κτίριο, κορινθιακού ρυθμού, που σήμερα χρησιμοποιείται ως συνεδριακό και εκθεσιακό κέντρο για δημόσιους και ιδιωτικούς σκοπούς. Ιδρύθηκε από τον εθνικό ευεργέτη κ. Ευάγγελο Ζάππα τον 19ο αιώνα, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί για την αναβίωση αρχαίων ελληνικών τελετών που σχετίζονται με τους ολυμπιακούς αγώνες της αρχαιότητας. Αυτός είναι και ο λόγος που χτίστηκε πολύ κοντά στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Στις 20 Ιανουαρίου 1874 κατατίθεται ο θεμέλιος λίθος του Μεγάρου. Μετά από πολλές καθυστερήσεις στην υλοποίηση του έργου, τα εγκαίνια έγιναν με κάθε επισημότητα στις 20 Οκτωβρίου 1888. Η αρχιτεκτονική του μεγάρου ακολουθεί τον νεοκλασικό ρυθμό, με πρόπυλο κορινθιακού ρυθμού και η συγκρότηση των όγκων του υπακούει με αρμονία στον προορισμό, για τον οποίο κτίσθηκε. Σε συνδυασμό με την τριτοξωτή λίθινη γέφυρα του Ιλισσού και τους πέριξ κήπους, συνέθεταν την εικόνα της Αθήνας στις αρχές του 20ού αιώνα. Μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο κατασκευάστηκαν οι υπέροχοι κήποι του Ζαππείου, που συνδυάζουν ένα μείγμα γαλλικής και αγγλικής αρχιτεκτονικής κήπων. Μια περιοχή γεμάτη φυτά, με πλακόστρωτα δρομάκια για χαλαρωτικούς περιπάτους και αυλές για απεριόριστες ώρες ανάγνωσης.

Το Ζάππειο Μέγαρο ήταν το πρώτο κτίριο που κατασκευάστηκε παγκοσμίως για την εξυπηρέτηση Ολυμπιακών αναγκών. Δυστυχώς ο εμπνευστής και ευεργέτης του μεγάρου, Ευάγγελος Ζάππας, δεν έζησε αρκετά για να δει το Ζάππειο ολοκληρωμένο, αλλά πριν πεθάνει ανέθεσε στον ξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα, την ολοκλήρωση του κτιρίου.

πηγή: https://athenshappytrain.gr

Η περιοχή όπου βρίσκεται το Προεδρικό Μέγαρο ήταν μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα έξω από το σχέδιο πόλεως της πρωτεύουσας. Τα Ανάκτορα, σημερινή Βουλή, ήταν το όριο της πόλης προς Ανατολάς. Πίσω από αυτό απλώνονταν άκτιστες εκτάσεις, χωράφια και περιβόλια. Τα μόνο κτίρια που διακρίνονται στους χάρτες της εποχής είναι το Μέγαρο της Δουκίσσης Πλακεντίας “Ιλίσια” (σημερινό Βυζαντινό Μουσείο) και η Μονή Πετράκη, κτισμένα και τα δύο στην εξοχή μακριά από το κέντρο της πόλης.

Σήμερα που η Αθήνα επεκτάθηκε, το Προεδρικό Μέγαρο βρίσκεται στο κεντρικότερο σημείο της πόλης, πίσω από τον Εθνικό κήπο και το Κοινοβούλιο, στα όρια ακριβώς του ιστορικού κέντρου και της νέας πόλης. Χαρακτηριστικό είναι άλλωστε ότι όταν το 1854 αποφασίζεται η ίδρυση ορφανοτροφείου θηλέων κάτω από την προστασία της Βασίλισσας Αμαλίας, το οικόπεδο που επελέγη βρισκόταν δίπλα ακριβώς στο σημερινό Προεδρικό Μέγαρο.

Κατά τη δεκαετία του 1890 ανατίθεται στον αρχιτέκτονα Έρνεστ Τσίλλερ η οικοδόμηση του Ανακτόρου του Διαδόχου (σημερινό Προεδρικό Μέγαρο), στη θέση όπου βρισκόταν ο βασιλικός λαχανόκηπος. Το οικόπεδο καταλαμβάνει ένα ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο μεταξύ των οδών Ηρώδου Αττικού, Αραβαντινού, Ησιόδου, Μελεάγρου και Διοχάρους (σημερινή Βασιλεώς Γεωργίου Β΄). Η οδός Ηρώδου Αττικού που φιλοξενεί το Μέγαρο, δεν είναι μόνον ένας από τους ωραιότερους δρόμους της πόλης, αλλά είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πολιτική και κοινωνική ζωή αυτού του τόπου, αφού πέραν του Μεγάρου, φιλοξενεί και το Μέγαρο Μαξίμου όπου βρίσκεται το γραφείο του εκάστοτε Πρωθυπουργού.

Το Προεδρικό Μέγαρο καταλαμβάνει συνολική έκταση 27 περίπου στρεμμάτων, μεγάλο τμήμα της οποίας κατέχει ο κήπος. Στην κύρια όψη του κτιρίου, επί της Ηρώδου Αττικού, βρίσκεται η επίσημη είσοδος του Μεγάρου. Η ανεπίσημη είσοδος βρίσκεται επί της Βασιλέως Γεωργίου Β΄.

Πηγή: presidency.gr

Πηγή εικόνας: https://indicator.gr/