Πόσες Ζωές Ζούμε Στα Social Media;
Στην καθημερινότητά μας, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν γίνει σχεδόν προέκταση του εαυτού μας. Με λίγα αγγίγματα σε μια οθόνη, μπορούμε να δημιουργήσουμε, να επεξεργαστούμε και να προβάλουμε την εικόνα και το περιεχόμενο που επιλέγουμε για εμάς. Σταδιακά, η εξάρτηση από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιτείνεται και πολλές φορές προσποιούμαστε πως αυτό δεν έχει αρνητικά αποτελέσματα στην κοινωνία, αλλά και στις προσωπικές μας ζωές. Περνάμε ώρες παρακολουθώντας τις ζωές των άλλων, και κάπου μέσα σε όλο αυτό, χάνουμε και τη δική μας. Μέρα με τη μέρα, διεισδύουμε λίγο πιο βαθιά σε έναν κόσμο που δεν υπάρχει πραγματικά.
Οι διαδικτυακές μας παρουσίες δεν ταυτίζονται πάντα με την πραγματικότητα. Φιλτράρουμε τα συναισθήματα, επιλέγουμε τις στιγμές που θα δημοσιεύσουμε και χτίζουμε μία ιστορία η οποία δεν έλαβε χώρα με τον τρόπο που την παρουσιάζουμε. Είμαστε οι σεναριογράφοι της διαδικτυακής ζωής μας και συχνά φτιάχνουμε εκδοχές του εαυτού μας που δεν υφίστανται στην καθημερινότητά μας.
Μπορεί να διατηρούμε διαφορετικούς λογαριασμούς για κάθε πλατφόρμα, διαφορετική γλώσσα, άλλο ύφος, άλλη στάση. Σε μια ιστορία ανεβάζουμε τη χαρά, σε μια άλλη κρύβουμε τη θλίψη. Και πολλές φορές, ζούμε μέσω αυτών των παράλληλων ζωών περισσότερο από ό,τι ζούμε στον πραγματικό μας χρόνο.
Η διαρκής ανάγκη για αποδοχή και επιβεβαίωση δημιουργεί μία ψευδαίσθηση ταυτότητας. Αν οι άλλοι μας θαυμάζουν στο διαδίκτυο, αρχίζουμε να νιώθουμε αυτοπεποίθηση. Αν όμως μείνουμε εκτός προσοχής ή αποδοκιμαστούμε, νιώθουμε ανεπαρκείς. Η αυτοεκτίμηση γίνεται εξάρτηση από τα μάτια του ψηφιακού κοινού.
Η επικινδυνότητα δεν έγκειται στο ότι μοιραζόμαστε στιγμές, αλλά στο ότι, συνήθως χωρίς να το συνειδητοποιούμε, χάνουμε επαφή με το ποιοι είμαστε όταν κανείς δεν μας βλέπει. Όταν η ζωή γίνεται περιεχόμενο το οποίο χρησιμοποιούμε για προβολές και σχόλια κάτω από μία φωτογραφία, ξεχνάμε την αυθεντικότητα. Ζούμε σε λογαριασμούς και εφαρμογές και όχι σε πραγματικές εμπειρίες.
Παρόλα αυτά, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν είναι εχθρός. Είναι εργαλεία, αλλά, όπως κάθε εργαλείο, αν δεν το χειριστείς σωστά, σε χειρίζεται εκείνο. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου έχουν την δυνατότητα να ενώνουν, να εμπνέουν, να προβάλλουν πραγματικά όμορφες στιγμές και σκέψεις. Το θέμα είναι να θυμόμαστε πως καμία δημοσίευση σε εφαρμογή και κανένα σχόλιο δεν μπορεί να ορίσει ποιοι είμαστε αληθινά.
Οι ζωές που ζούμε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι κεφάλαια μιας ψηφιακής αφήγησης, όχι η πλήρης ιστορία μας. Δεν είναι απαραίτητα όλες ψεύτικες, αλλά αποτελούν εκδοχές μας, δεν αντικατοπτρίζουν την συνολική μας ταυτότητα και ζωή. Αν χάσουμε την αίσθηση του πραγματικού εαυτού μας μέσα σε αυτά τα κομμάτια, τότε σταδιακά σταματάμε να ζούμε την ζωή μας και αρχίζουμε να την αναρτούμε. Δεν είναι κακό που ζούμε πολλές ζωές, αρκεί να μην ξεχνάμε ποια από όλες είναι η αληθινή, την οποία την θυμόμαστε μόνο όταν η οθόνη κλείνει.
