-> Στήλη «Δημιουργική Γραφή»

Οι δύο φίλοι Ο σκύλος λέει της γάτας: Τα νύχια σου ετοιμάζεις, φυσάς και καμπουριάζεις. Μα τι έχεις και θυμώνεις; Ως πότε οι τσακωμοί; Κι εκείνη: Μη ζυγώνεις, σε σκίζω στη στιγμή!   Για στάσου ….

Δεν σε έχασα. Σε ξεκαθάρισα   Έμαθα να μην κρατάω ότι δε με τιμά. Ότι δεν είναι αληθινό, δεν έχει θέση δίπλα μου.   Δεν παρακαλάω. Δεν κυνηγάω. Δεν εξηγούμαι. Στέκομαι μόνη μου, δυνατή, χωρίς ….

Οι ψεύτικοι άνθρωποι περνούν σαν τον άνεμο, φοράνε χαμόγελα φτιαγμένα από καπνό. Στα μάτια τους γυαλίζει ένα φως που δεν ζεσταίνει, μια λάμψη δανεική, που γρήγορα σβήνει.   Λόγια χρυσαφένια που γίνονται στάχτη, Υποσχέσεις κενές ….

Οι άνθρωποι κλαίνε σιωπηλά, πίσω από τα μάτια που έμαθαν να αντέχουν.   Κρύβουν καταιγίδες στο στήθος, και χαμογελούν, για να μην ραγίσουν.   Η καρδιά τους βαραίνει από απώλειες από λόγια που δεν ειπώθηκαν ….