«Χριστουγεννιάτικα έθιμα στα χωριά της Ελλάδας»

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

-Το τάισμα της βρύσης

Οι κοπέλες τα χαράματα των Χριστουγέννων -αλλού την παραμονή της Πρωτοχρονιάς- πηγαίνουν στην πιο κοντινή βρύση «για να κλέψουν το άκραντο νερό». «Άκραντο» δηλαδή αμίλητο, γιατί δεν βγάζουν λέξη σ’όλη τη διαδρομή. Αλείφουν τις βρύσες του χωριού με βούτυρο και μέλι, με την ευχή «όπως τρέχει το νερό να τρέχει και η προκοπή στο σπίτι τον καινούριο χρόνο και γλυκιά να είναι η ζωή τους». Για να έχουν καλή σοδειά, όταν φτάνουν εκεί, την «ταΐζουν», με διάφορες λιχουδιές, όπως βούτυρο, ψωμί, τυρί, όσπρια ή κλαδί ελιάς. Όποια θα πήγαινε πρώτη στην βρύση, αυτή θα ήταν και η πιο τυχερή ολόκληρο τον χρόνο. Έπειτα, ρίχνουν στην στάμνα ένα βατόφυλλο και τρια χαλίκια, «κλέβουν νερό» και γυρίζουν στα σπίτια τους πάλι αμίλητες μέχρι να πιούνε όλοι από το άκραντο νερό. Με το ίδιο νερό ραντίζουν και τις τέσσερις γωνίες του σπιτιού, ενώ σκορπούν στο σπίτι και τα τρία χαλίκια.

-Το αναμμένο πουρνάρι

Όταν γεννήθηκε ο Χριστός και πήγαν οι βοσκοί να προσκυνήσουν, ήταν νύχτα σκοτεινή. Βρήκαν κάπου ένα ξηρό πουρνάρι και έκοψαν τα κλαδιά του. Πήρε ο καθένας από ένα κλαδί στο χέρι, του έβαλε φωτιά και γέμισε το σκοτεινό βουνό χαρούμενες φωτιές, τριξίματα και κρότους. Από τότε, λοιπόν στα χωριά της Άρτας, όποιος πάει στο σπίτι του γείτονα, για να πει χρόνια πολλά, καθώς και όλα τα παιδιά τα παντρεμένα, που θα πάνε στο πατρικό τους, για να φιλήσουν το χέρι του πατέρα και της μάνας τους, κρατούν ένα κλαρί πουρνάρι ή όποιο άλλο δεντρικό που καίει τρίζοντας. Στον δρόμο το ανάβουν και το πηγαίνουν έτσι αναμμένο στο πατρικό τους σπίτι και γεμίζουν χαρούμενες φωτιές και κρότους τα σκοτεινά δρομάκια του χωριού.

Γιάννακη Γεωργία

Μανουέλα Σαχόλλι

Ορέστης Καϊτατζής

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης