Η επισφαλής εργασία, ένα από τα πρώτα αποτελέσματα της κρίσης, δεν έπληξε μόνο τους μεσήλικες, αλλά και τους νέους εργάτες, ειδικά στην Ελλάδα, η οποία έχει το ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά νέων ανέργων στην Ε.Ε. με ποσοστό 16,6% τον Νοέμβριο του 2025. Και οι συνθήκες των όσων έχουν εργασία  δεν είναι ανάλογες της προσπάθειάς τους με αρκετούς νέους να μην ασκούν το επάγγελμα για το οποίο εκπαιδεύτηκαν, με πολύ χαμηλότερους μισθούς, χειρότερο εργασιακό περιβάλλον και πολλές φορές μόνο μερική απασχόληση.

Η υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των νέων φαίνεται ως το λογικό επακόλουθο στις συνθήκες αυτές, με πολλούς νέους να δυσκολεύονται ακόμη και να νοικιάσουν σπίτι, ενώ διάφορες υλικές στερήσεις επηρεάζουν αρνητικά την ψυχολογική κατάσταση του ατόμου, ενώ παράλληλα οι τιμές ανεβαίνουν λόγω πληθωρισμού και της τεταμένης πολιτικής κατάστασης στον κόσμο, χωρίς οι μισθοί απαραίτητα να συμβαδίζουν, κάτι που έχει δυσκολέψει αρκετά τη νέα γενιά.

Αυτή η άθλια οικονομική κατάσταση, έχει εμποδίσει όσο τίποτα άλλο τους νέους από το να ανεξαρτητοποιηθούν, τους έχει επιβάλλει οικονομική εξάρτηση από την οικογένεια και τους εμποδίζει από το να δημιουργήσουν δική τους οικογένεια. Παράδειγμα τούτου  είναι η παραμονή στο πατρικό σπίτι λόγω της ασφάλειας που αυτό προσφέρει, αντιθέτως με τον έξω κόσμο,  ο οποίος γίνεται ολοένα και πιο δυσβάσταχτος οικονομικά για τους νέους.

Οι επιστήμονες και διανοούμενοι νεαρών ηλικιών, βλέποντας την τραγική κατάσταση που επικρατεί, έχουν επιλέξει τον δρόμο της μετανάστευσης, αναζητώντας μια καλή ζωή στο εξωτερικό. Η Ελλάδα είναι αντιμέτωπη με ένα brain drain, το οποίο φαίνεται ότι δεν μπορεί να αποφύγει, και που έχει δυσβάσταχτες συνέπειες, ειδικά αν λάβουμε υπόψη μας την υπογεννητικότητά και το γενικότερο έλλειμμα παιδείας.

Οι επιπτώσεις αυτές δεν φαίνονται μόνο στον οικονομικό τομέα αλλά και στον πολιτικό. Η ρήση του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Franklin d. Roosvelt «Οι άνθρωποι που πεινούν και είναι άνεργοι αποτελούν το υλικό από το οποίο δημιουργούνται οι δικτατορίες» φαίνεται να γίνεται ολοένα και πιο αληθινή στις μέρες μας με την άνοδο των άκρων στην πολιτική, για την οποία οι οικονομικές επιπτώσεις έχουν παίξει μεγάλο ρόλο.

Τελικά, η οικονομική κρίση είναι αλληλένδετη με την θεσμική, ειδικά αν οι πληγέντες της κρίσης είναι οι νέοι. Αν θέλουμε να βγούμε από τον φαύλο κύκλο των επαναλαμβανόμενων κρίσεων, πρέπει να κατανοήσουμε ότι στην οικονομία και στην παιδεία βρίσκεται το κλειδί της ανάκαμψης.

Δημοσθένης  Ζήρος

            Το 1828, σε διάσκεψη που έγινε στον Πόρο, ο Ι.Καποδίστριας παρουσίασε στις Μεγάλες Δυνάμεις ένα υπόμνημα το οποίο έδινε στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Ρούμελη, τον Μόριά και διάφορα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης. Το 1829, η διάσκεψη του Λονδίνου παραχώρησε λιγότερα εδάφη στην Ελλάδα από αυτά που ήλπιζε να λάβει ο κυβερνήτης, ενώ τα σύνορα τέθηκαν στη νοητή γραμμή Μαλιακού-Παγασητικού, ενώ το 1830 τέθηκε η νοητή γραμμή της πορείας του Αχελώου και του Σπερχειού ποταμού, όποτε το κράτος περιλάμβανε την Ρούμελη, τον Μόριά, τις Σποράδες και τις Κυκλάδες.

            Τελικά, το 1832 τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας τέθηκε η γραμμή κόλπου Άρτας-Παγασητικού κόλπου. Η επόμενη εδαφική επέκταση του κράτους έγινε το 1863, ο νέος  βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος Α, έφερε μαζί του στην Ελλάδα, ως χειρονομία καλής θέλησης από την Βρετανία, τα Επτάνησα, τα οποία προσαρτήθηκαν στον εθνικό κορμό. Έπειτα, το 1881, μετά τον πρόσφατο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η Ελλάδα, για να αντισταθμίσει τις βουλγαρικές βλέψεις για επέκταση στην Μακεδονία, απαίτησε -και τελικά απέκτησε- την Θεσσαλία και την Άρτα, συνορεύοντας πλέον με την Μακεδονία.

     Μέσα στον 20^ο αιώνα, η Ελλάδα διπλασιάστηκε σε μέγεθος, πληθυσμιακά και εδαφικά, πρώτα κατά τους βαλκανικούς πολέμους τα έτη 1912-13, οι οποίοι απέφεραν στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Κρήτη, και τα νησιά του Ανατολικού  Αιγαίου, πλην των Δωδεκανήσων (τα οποία ήταν υπό Ιταλική κατοχή από το 1911) της Ίμβρου και της Τένεδου. Επίσης την ίδια εποχή απελευθερώθηκε η Βόρειος Ήπειρος αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε, ύστερα από ιταλικές και αυστριακές πιέσεις. Με τις συνθήκες του Νεïγύ και των Σεβρών το 1919-20, αποκτήθηκαν η δυτική και ανατολική Θράκη, η Ίμβρος και η Τένεδος και η περιοχή της Σμύρνης. Με την συνθήκη της Λοζάνης, παραχωρήθηκαν οι περισσότερες από τις παραπάνω κτήσεις στην Τουρκία, πλην της  δυτικής Θράκης. Η τελευταία εδαφική επέκταση της χώρας μας έλαβε χώρα το 1947 με την συνθήκη του Παρισίου, με την οποία η Ελλάδα προσάρτησε τα Δωδεκάνησα.

Μπορεί το ταξίδι προς την εθνική ολοκλήρωση να ήταν μακροχρόνιο και δύσκολο, αλλά oi προσπάθειες απέδωσαν καρπούς ώστε να διαμορφωθεί η σύγχρονη Ελλάδα.

Δημοσθένης Ζήρος

Europe Experience

Η Europe Experience είναι μία πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) που
θέτει ως βασικό στόχο την ενημέρωση σε θεματικές που αφορούν τόσο την ιστορία
και τις ρίζες της Ε.Ε. όσο και τον τρόπο λειτουργίας και τον ρόλο που διαθέτει σε
παγκόσμιο επίπεδο.
Ο πρώτος εκθεσιακός χώρος της Europe Εxperience βρίσκεται στο Βερολίνο,
ενώ το 2026 επεκτάθηκε σε 17 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σκοπό τη δημιουργία
ενός χώρου σε κάθε μια από αυτές. Οι εκθεσιακοί σταθμοί προσφέρουν πληθώρα
δραστηριοτήτων όπως διακρατικές δραστηριότητες, αίθουσα προβολής 360 μοιρών ή
photo booths, όπου οι φωτογραφίες ταξιδεύουν σε ολη την Ε.Ε.! Επιπλέον, το Europe
Experience παρέχει την ευκαιρία στους επισκέπτες του να ανακαλύψουν τα νέα της
Ε.Ε. σε πραγματικό χρόνο, καθώς επίσης και πρόσβαση σε στατιστικά για τα κράτη-
μέλη της Ε.Ε..
Η ιδέα μιας ενωμένης ευρωπαϊκής κοινωνίας ξεκίνησε μετά τον Β” Παγκόσμιο
Πόλεμο, θέτοντας ως κύριο στόχο την πολυπόθητη εδραίωση της ειρήνης, αρχικά
μέσω της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το 1951 και στη συνέχεια
με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) το 1957. Η
ευρωπαϊκή Ένωση εξελίχθηκε από μια καθαρά οικονομική συνεργασία έξι κρατών
(Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία) σε μια
ευρύτερη πολιτική και οικονομική οντότητα, η οποία μετονομάστηκε επίσημα σε
Ευρωπαϊκή Ένωση το 1993 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Διαδοχικές διευρύνσεις,
ανά τα χρόνια, δημιούργησαν την Ένωση που γνωρίζουμε σήμερα — με την Ελλάδα
να προσχωρεί το 1981 — καθιερώνοντας την ενιαία αγορά, το κοινό νόμισμα (ευρώ)
και την ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών. Σήμερα, η Ε.Ε. αποτελείται από 27 κράτη
- μέλη.
Ως γνωστόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσει κοινή πολιτική κυρίως θέματα
οικονομίας, μετανάστευσης, πολιτισμού, επιστήμης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
ειρήνης, περιβάλλοντος, γεωργίας και παραγωγής. Ωστόσο, η Ε.Ε. εκπροσωπεί τους
πολίτες της σε επίπεδο ηπείρου. Τα «εργαλεία» τα οποία χρησιμοποιεί για να φέρει
εις πέρας τον σκοπό της είναι, κατά κύριο λόγο, τα τρία ακόλουθα θεσμικά όργανα:
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί προϊόν της μεταπολεμικής Ευρώπης –
όπως και η γενικότερη ιδέα μιας ενωμένης ηπείρου – και εκπροσωπεί την
δημοκρατία. Διαδραματίζει πρωτεύον ρόλο, καθώς αποτελεί το νομοθετικό όργανο
της Ε.Ε και εκπροσωπεί όλους τους πολίτες της. Οι έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο
καταλαμβάνονται από 720 ευρωβουλευτές για το διάστημα 2024-2029, ενώ γενικά
δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους 750. Ο αριθμός των ευρωβουλευτών που εκλέγει
κάθε χώρα (κάθε 5 χρόνια) βασίζεται στην αρχή της «φθίνουσας αναλογικότητας». Η
Πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου από τις 16 Ιουλίου του 2024 ονομάζεται Roberta
Metsola και επανεξελέγη για πλήρη θητεία δυόμισι ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι
πρόεδροι των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων (τρέχουσα περίοδος 2024-2029/μετά
τις ευρωεκλογές 2024) είναι η Ursula von der Leyen στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η
Roberta Metsola στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποτελώντας τις πρώτες 2 γυναίκες
προέδρους που υπηρετούν θητεία ταυτοχρόνως σε δυο από τα σημαντικότερα
θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όντας το εκτελεστικό όργανο της Ε.Ε., εκπροσωπεί τα
συμφέροντα της σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Επίτροποι ένιαι 27, ένας από κάθε κράτος-
μέλος, και εκτελούν πενταετή θητεία με δυνατότητα επανεκλογής. Ο κάθε Επίτροπος
αναλαμβάνει μια «θεματική» (πχ η οικονομία, το περιβάλλον, η τεχνολογία κλπ), σε
επίπεδο Γενικής Διεύθυνσης. Αυτές οι Γενικές Διευθύνσεις σχεδιάζουν και
συντάσσουν τις νομοθετικές προτάσεις, οι οποίες εγκρίνονται από το Σώμα των
Επιτρόπων. Τέλος, σημειώνεται ότι οι Επίτροποι είναι ανεξάρτητοι από τις εθνικές
κυβερνήσεις και θα πρέπει πάντοτε να στηρίζουν αποφάσεις υπέρ του συμφέροντος
της Ε.Ε..
Το τρίτο από τα σημαντικότερα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι
το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο είναι το κατεξοχήν διακυβερνητικό όργανο της
Ε.Ε. Πρωταρχικό ρόλο παίζουν τόσο οι αρχηγοί των κρατών- μελών, όσο και οι
Πρόεδροι του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Η βασική αρμοδιότητα του
Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι η διευθέτηση πολιτικών ζητημάτων και ο ορισμός των
πολιτικών κατευθύνσεων και των προτεραιοτήτων της Ε.Ε.. Επομένως, είναι φυσικό
να πραγματεύεται θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας ή να
συμμετέχει ενεργά στους τομείς όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία ή
ανήκουν στη σφαίρα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.
Η Ε.Ε, ξεπερνώντας ενδοηπειρωτικες κρίσεις, έχει κατορθώσει να είναι
συνώνυμο της ενότητας και της δημοκρατίας. Δημιουργώντας μια δική της
ταυτότητα, έχοντας ως σύμβολο την σημαία της, ως ύμνο την «Ωδή στην χαρά» και
ως σύνθημα την φράση «ενωμένοι στην ποικιλομορφία», αποτελεί πρωτοβουλία -
τομή στην παγκόσμια ιστορία. Ωστόσο, δεν την καθιστά «σημαντική» τόσο η
εσωτερική της οργάνωση όσο το γεγονός ότι είναι ένα όργανο στα χέρια των πολιτών,
στα χέρια όλων μας.

-Σίλια Κουτρουμπή

Στις 18 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη της εφημερίδας στο Σπίτι της Κύπρου. Αρχικά, ξεναγηθήκαμε σε διάφορους χώρους του κτιρίου, όπου είδαμε εντυπωσιακούς πίνακες ζωγραφικής, έργα τέχνης και ιστορικές φωτογραφίες. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας υποδέχτηκε θερμά ένας μορφωτικός σύμβουλος της Πρεσβείας, ο οποίος μας παρουσίασε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία για την ιστορία της Κύπρου. Η παρουσίαση ξεκίνησε από τα αρχαία χρόνια, όταν η Κύπρος αποτελούσε σημαντικό κέντρο στην Ανατολική Μεσόγειο, και προχώρησε στα νεότερα, με έμφαση στην περίοδο της βρετανικής διοίκησης. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην τουρκική εισβολή του 1974, ένα γεγονός που σημάδεψε βαθιά την πορεία του νησιού. Μέσα από την ανάλυση των γεγονότων εκείνης της περιόδου, έγινε εμφανές πόσο σοβαρές ήταν οι συνέπειες για τον κυπριακό λαό και πόσο έντονη είναι η ανάγκη για μνήμη και διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας. Στην ομιλία συμμετείχε και εν ενεργεία στέλεχος της Πρεσβείας, το οποίο πρόσθεσε σημαντικές πληροφορίες και απάντησε σε ερωτήσεις, δίνοντάς μας μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τη σύγχρονη κατάσταση στην Κύπρο. Προς το τέλος της ομιλίας έγινε συζήτηση για τη στενή σχέση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έγινε αναφορά στους κοινούς ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, αλλά και στις επιρροές και τα κοινά στοιχεία που μοιράζονται οι δύο χώρες. Στο τέλος, παρακολουθήσαμε ένα φιλμ μικρού μήκους, το οποίο, μέσα από φωτογραφίες και ντοκουμέντα, παρουσίαζε διάφορα σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στο νησί.

Η επίσκεψη αυτή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, καθώς μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε ποικίλες πληροφορίες για τον πολιτισμό και την ιστορία της Κύπρου, ενώ παράλληλα κατανοήσαμε βαθύτερα πόσο σημαντικές είναι η μνήμη και η ιστορική αναγνώριση.

Το Σπίτι της Κύπρου δεν οργανώνει μόνο εκθέσεις, αλλά και διαφορετικές παρουσιάσεις, σεμινάρια και άλλες δράσεις, που σίγουρα βοηθούν το κοινό να πάρει μια γεύση από την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού.

Η Αρθρογράφος

Κατερίνα Ραντόι-Λιναρδάκη

Αλλά τίποτα δεν σε μεταμορφώνει κιόλας.

Η ζωή δεν χτίζεται μέσα στην προβλεψιμότητα. Χτίζεται στις στιγμές που δεν υπάρχει εγγύηση. Στις αποφάσεις που δεν συνοδεύονται από βεβαιότητα. Στα βήματα που γίνονται ενώ υπάρχει φόβος.

Έξω από το comfort zone δεν υπάρχει έδαφος σταθερό. Υπάρχει αβεβαιότητα. Υπάρχει ρίσκο. Υπάρχει η πιθανότητα της αποτυχίας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: εξέλιξη. Ταυτότητα. Δύναμη.

Γιατί ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει ποιος είναι όταν όλα είναι εύκολα. Ανακαλύπτει ποιος είναι όταν δοκιμάζεται. Όταν αναγκάζεται να σταθεί χωρίς προστατευτικά. Όταν πρέπει να επιλέξει χωρίς να ξέρει το αποτέλεσμα.

Το comfort zone προσφέρει ασφάλεια. Όμως η ασφάλεια δεν είναι πάντα ζωή. Μερικές φορές είναι απλώς στασιμότητα με ωραία συσκευασία.

Η πραγματική ζωή ξεκινά όταν σταματά η ανάγκη για έλεγχο. Όταν γίνεται αποδεκτό ότι η αβεβαιότητα δεν είναι εχθρός αλλά προϋπόθεση. Όταν το βήμα γίνεται παρά τον φόβο — όχι επειδή ο φόβος έφυγε.

Η ζωή δεν αρχίζει όταν όλα είναι έτοιμα.

Αρχίζει όταν κάποιος τολμά να βγει από το comfort zone και να συναντήσει το άγνωστο.

Η αρθρογράφος ,

Ράπτη Μαριάντζελα

Αρχικά, η τράπεζα θεμάτων, θα επεκταθεί και θα καθορίζει και τα τέσσερα θέματα των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων και στις τρεις τάξεις του λυκείου. Η τράπεζα θα οργανώνεται από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι καθηγητές που διδάσκουν τα εκάστοτε μαθήματα θα πάψουν να επιλέγουν έστω και ένα μέρος των θεμάτων των εξετάσεων.

Επίσης, προωθείται ανωνυμοποιημένη βαθμολόγηση των γραπτών, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, με στόχο την διαφάνεια των βαθμολογιών. Οτιδήποτε σχετίζεται με την αξιολόγηση των μαθητών (τεστ, διαγωνίσματα, εργασίες, γραπτά εξετάσεων) θα ψηφιοποιούνται και θα μπαίνουν στον ψηφιακό φάκελο του μαθητή. Οι προφορικοί βαθμοί, από την άλλη πλευρά, θα ελέγχονται ως προς την απόκλιση από τα γραπτά του κάθε μαθητή.

Για τον υπολογισμό του βαθμού του εθνικού απολυτηρίου θα προσμετρώνται οι μέσοι όροι και των τριών τάξεων του λυκείου με διαφορετικό συντελεστή. Τα δύο πιθανά σενάρια είναι : 60%, 30% και 10% ή 50%, 35% και 15% για τους βαθμούς Γ’ , Β’ και Α’ λυκείου αντιστοίχως. Τέλος, το εθνικό απολυτήριο θα επηρεάσει σημαντικά και την βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ, καταργώντας την ελάχιστη βάση εισαγωγής, η οποία είχε ως στόχο οι μαθητές με κακούς βαθμούς να μην περνάνε στα ΑΕΙ.

Αν και προσωπικά μπορώ να φανταστώ κάποια χρησιμότητα για μερικές από τις παραπάνω αλλαγές, αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτές ενθαρρύνουν την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να αναζητά γνώσεις, δηλαδή το πώς μπορεί να εμπνεύσει στα παιδιά την δίψα για μάθηση και την ευγενή άμιλλά και όχι την απλή βαθμοθηρία. Εκτός από τους βαθμούς, θα άξιζε να είχε και η απλή δίψα για γνώση την τιμητική της παρουσία στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Δημοσθένης Ζήρος

Ο Μάρτιν Σβαρτς, ένας μυστικός αστυνομικός ο οποίος είναι εξαιρετικά παθιασμένος με το επάγγελμα του, θα κάνει οτιδήποτε για να φέρει μία αποστολή εις πέρας με επιτυχία. Πιο συγκεκριμένα, την υπόθεση σύμφωνα με τον θάνατο της συζύγου του και του μικρού γιου του, ενώ βρίσκονταν σε ένα κρουαζιερόπλοιο ονόματι »Sultan of the Seas». Αφού έχει ολοκληρώσει μία αρκετά δύσκολη επιχείρηση, λαμβάνει ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα από μία ηλικιωμένη κυρία η οποία τον πληροφορεί πως ένα κοριτσάκι που είχε εξαφανιστεί λίγο καιρό πριν από το ίδιο κρουαζιερόπλοιο στο οποίο είχαν πεθάνει οι δικοί του, εμφανίστηκε ξαφνικά, κρατώντας στην αγκαλία της ένα αρκουδάκι το οποίο φαίνεται να άνηκε στον γιο του. Ο Μάρτιν ενώ είχε ορκιστεί πως δεν πρόκειται να ξαναπατήσει το πόδι του σε πλοίο, εν τέλει το κάνει καθώς είναι διατεθημένος να κάνει τα πάντα για να μάθει τι -και ποιος- κρύβεται πίσω από την αυτοκτονία της γυναίκας του και του γιου του.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα περιλαμβάνει τα πάντα, ενδιαφέρον, αγωνία με κύριο χαρακτηριστικό το γεγονός πως η πλοκή του δεν πρόκειται για μία ευθεία γραμμή, αλλά για τεθλασμένη όπου κάθε στοιχείο που αποκαλύπτεται ανοίγει νέες πτυχές για την λύση του μυστηρίου, αλλά και για πολλά άλλα πιθανά σενάρια.

Η αρθρογράφος

Ραντόι-Λιναρδάκη Κατερίνα