Το 1828, σε διάσκεψη που έγινε στον Πόρο, ο Ι.Καποδίστριας παρουσίασε στις Μεγάλες Δυνάμεις ένα υπόμνημα το οποίο έδινε στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Θεσσαλία, την Ρούμελη, τον Μόριά και διάφορα νησιά του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης. Το 1829, η διάσκεψη του Λονδίνου παραχώρησε λιγότερα εδάφη στην Ελλάδα από αυτά που ήλπιζε να λάβει ο κυβερνήτης, ενώ τα σύνορα τέθηκαν στη νοητή γραμμή Μαλιακού-Παγασητικού, ενώ το 1830 τέθηκε η νοητή γραμμή της πορείας του Αχελώου και του Σπερχειού ποταμού, όποτε το κράτος περιλάμβανε την Ρούμελη, τον Μόριά, τις Σποράδες και τις Κυκλάδες.

            Τελικά, το 1832 τα σύνορα Ελλάδας-Τουρκίας τέθηκε η γραμμή κόλπου Άρτας-Παγασητικού κόλπου. Η επόμενη εδαφική επέκταση του κράτους έγινε το 1863, ο νέος  βασιλιάς της Ελλάδας Γεώργιος Α, έφερε μαζί του στην Ελλάδα, ως χειρονομία καλής θέλησης από την Βρετανία, τα Επτάνησα, τα οποία προσαρτήθηκαν στον εθνικό κορμό. Έπειτα, το 1881, μετά τον πρόσφατο Ρωσοτουρκικό πόλεμο, η Ελλάδα, για να αντισταθμίσει τις βουλγαρικές βλέψεις για επέκταση στην Μακεδονία, απαίτησε -και τελικά απέκτησε- την Θεσσαλία και την Άρτα, συνορεύοντας πλέον με την Μακεδονία.

     Μέσα στον 20^ο αιώνα, η Ελλάδα διπλασιάστηκε σε μέγεθος, πληθυσμιακά και εδαφικά, πρώτα κατά τους βαλκανικούς πολέμους τα έτη 1912-13, οι οποίοι απέφεραν στην Ελλάδα την Ήπειρο, την Μακεδονία, την Κρήτη, και τα νησιά του Ανατολικού  Αιγαίου, πλην των Δωδεκανήσων (τα οποία ήταν υπό Ιταλική κατοχή από το 1911) της Ίμβρου και της Τένεδου. Επίσης την ίδια εποχή απελευθερώθηκε η Βόρειος Ήπειρος αλλά αργότερα εγκαταλείφθηκε, ύστερα από ιταλικές και αυστριακές πιέσεις. Με τις συνθήκες του Νεïγύ και των Σεβρών το 1919-20, αποκτήθηκαν η δυτική και ανατολική Θράκη, η Ίμβρος και η Τένεδος και η περιοχή της Σμύρνης. Με την συνθήκη της Λοζάνης, παραχωρήθηκαν οι περισσότερες από τις παραπάνω κτήσεις στην Τουρκία, πλην της  δυτικής Θράκης. Η τελευταία εδαφική επέκταση της χώρας μας έλαβε χώρα το 1947 με την συνθήκη του Παρισίου, με την οποία η Ελλάδα προσάρτησε τα Δωδεκάνησα.

Μπορεί το ταξίδι προς την εθνική ολοκλήρωση να ήταν μακροχρόνιο και δύσκολο, αλλά oi προσπάθειες απέδωσαν καρπούς ώστε να διαμορφωθεί η σύγχρονη Ελλάδα.

Δημοσθένης Ζήρος

Europe Experience

Η Europe Experience είναι μία πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (Ε.Ε.) που
θέτει ως βασικό στόχο την ενημέρωση σε θεματικές που αφορούν τόσο την ιστορία
και τις ρίζες της Ε.Ε. όσο και τον τρόπο λειτουργίας και τον ρόλο που διαθέτει σε
παγκόσμιο επίπεδο.
Ο πρώτος εκθεσιακός χώρος της Europe Εxperience βρίσκεται στο Βερολίνο,
ενώ το 2026 επεκτάθηκε σε 17 ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με σκοπό τη δημιουργία
ενός χώρου σε κάθε μια από αυτές. Οι εκθεσιακοί σταθμοί προσφέρουν πληθώρα
δραστηριοτήτων όπως διακρατικές δραστηριότητες, αίθουσα προβολής 360 μοιρών ή
photo booths, όπου οι φωτογραφίες ταξιδεύουν σε ολη την Ε.Ε.! Επιπλέον, το Europe
Experience παρέχει την ευκαιρία στους επισκέπτες του να ανακαλύψουν τα νέα της
Ε.Ε. σε πραγματικό χρόνο, καθώς επίσης και πρόσβαση σε στατιστικά για τα κράτη-
μέλη της Ε.Ε..
Η ιδέα μιας ενωμένης ευρωπαϊκής κοινωνίας ξεκίνησε μετά τον Β” Παγκόσμιο
Πόλεμο, θέτοντας ως κύριο στόχο την πολυπόθητη εδραίωση της ειρήνης, αρχικά
μέσω της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα, το 1951 και στη συνέχεια
με την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας (ΕΟΚ) το 1957. Η
ευρωπαϊκή Ένωση εξελίχθηκε από μια καθαρά οικονομική συνεργασία έξι κρατών
(Βέλγιο, Γαλλία, Δυτική Γερμανία, Ιταλία, Λουξεμβούργο, Ολλανδία) σε μια
ευρύτερη πολιτική και οικονομική οντότητα, η οποία μετονομάστηκε επίσημα σε
Ευρωπαϊκή Ένωση το 1993 με τη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Διαδοχικές διευρύνσεις,
ανά τα χρόνια, δημιούργησαν την Ένωση που γνωρίζουμε σήμερα — με την Ελλάδα
να προσχωρεί το 1981 — καθιερώνοντας την ενιαία αγορά, το κοινό νόμισμα (ευρώ)
και την ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών. Σήμερα, η Ε.Ε. αποτελείται από 27 κράτη
- μέλη.
Ως γνωστόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση αναπτύσσει κοινή πολιτική κυρίως θέματα
οικονομίας, μετανάστευσης, πολιτισμού, επιστήμης, ανθρωπίνων δικαιωμάτων,
ειρήνης, περιβάλλοντος, γεωργίας και παραγωγής. Ωστόσο, η Ε.Ε. εκπροσωπεί τους
πολίτες της σε επίπεδο ηπείρου. Τα «εργαλεία» τα οποία χρησιμοποιεί για να φέρει
εις πέρας τον σκοπό της είναι, κατά κύριο λόγο, τα τρία ακόλουθα θεσμικά όργανα:
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποτελεί προϊόν της μεταπολεμικής Ευρώπης –
όπως και η γενικότερη ιδέα μιας ενωμένης ηπείρου – και εκπροσωπεί την
δημοκρατία. Διαδραματίζει πρωτεύον ρόλο, καθώς αποτελεί το νομοθετικό όργανο
της Ε.Ε και εκπροσωπεί όλους τους πολίτες της. Οι έδρες στο Ευρωκοινοβούλιο
καταλαμβάνονται από 720 ευρωβουλευτές για το διάστημα 2024-2029, ενώ γενικά
δεν μπορούν να υπερβαίνουν τους 750. Ο αριθμός των ευρωβουλευτών που εκλέγει
κάθε χώρα (κάθε 5 χρόνια) βασίζεται στην αρχή της «φθίνουσας αναλογικότητας». Η
Πρόεδρος του ευρωκοινοβουλίου από τις 16 Ιουλίου του 2024 ονομάζεται Roberta
Metsola και επανεξελέγη για πλήρη θητεία δυόμισι ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι
πρόεδροι των ευρωπαϊκών θεσμικών οργάνων (τρέχουσα περίοδος 2024-2029/μετά
τις ευρωεκλογές 2024) είναι η Ursula von der Leyen στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η
Roberta Metsola στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αποτελώντας τις πρώτες 2 γυναίκες
προέδρους που υπηρετούν θητεία ταυτοχρόνως σε δυο από τα σημαντικότερα
θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, όντας το εκτελεστικό όργανο της Ε.Ε., εκπροσωπεί τα
συμφέροντα της σε παγκόσμιο επίπεδο. Οι Επίτροποι ένιαι 27, ένας από κάθε κράτος-
μέλος, και εκτελούν πενταετή θητεία με δυνατότητα επανεκλογής. Ο κάθε Επίτροπος
αναλαμβάνει μια «θεματική» (πχ η οικονομία, το περιβάλλον, η τεχνολογία κλπ), σε
επίπεδο Γενικής Διεύθυνσης. Αυτές οι Γενικές Διευθύνσεις σχεδιάζουν και
συντάσσουν τις νομοθετικές προτάσεις, οι οποίες εγκρίνονται από το Σώμα των
Επιτρόπων. Τέλος, σημειώνεται ότι οι Επίτροποι είναι ανεξάρτητοι από τις εθνικές
κυβερνήσεις και θα πρέπει πάντοτε να στηρίζουν αποφάσεις υπέρ του συμφέροντος
της Ε.Ε..
Το τρίτο από τα σημαντικότερα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι
το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, το οποίο είναι το κατεξοχήν διακυβερνητικό όργανο της
Ε.Ε. Πρωταρχικό ρόλο παίζουν τόσο οι αρχηγοί των κρατών- μελών, όσο και οι
Πρόεδροι του Συμβουλίου και της Επιτροπής. Η βασική αρμοδιότητα του
Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι η διευθέτηση πολιτικών ζητημάτων και ο ορισμός των
πολιτικών κατευθύνσεων και των προτεραιοτήτων της Ε.Ε.. Επομένως, είναι φυσικό
να πραγματεύεται θέματα εξωτερικής πολιτικής, ασφάλειας και άμυνας ή να
συμμετέχει ενεργά στους τομείς όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται με ομοφωνία ή
ανήκουν στη σφαίρα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών μελών.
Η Ε.Ε, ξεπερνώντας ενδοηπειρωτικες κρίσεις, έχει κατορθώσει να είναι
συνώνυμο της ενότητας και της δημοκρατίας. Δημιουργώντας μια δική της
ταυτότητα, έχοντας ως σύμβολο την σημαία της, ως ύμνο την «Ωδή στην χαρά» και
ως σύνθημα την φράση «ενωμένοι στην ποικιλομορφία», αποτελεί πρωτοβουλία -
τομή στην παγκόσμια ιστορία. Ωστόσο, δεν την καθιστά «σημαντική» τόσο η
εσωτερική της οργάνωση όσο το γεγονός ότι είναι ένα όργανο στα χέρια των πολιτών,
στα χέρια όλων μας.

-Σίλια Κουτρουμπή

Στις 18 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη της εφημερίδας στο Σπίτι της Κύπρου. Αρχικά, ξεναγηθήκαμε σε διάφορους χώρους του κτιρίου, όπου είδαμε εντυπωσιακούς πίνακες ζωγραφικής, έργα τέχνης και ιστορικές φωτογραφίες. Στη συνέχεια κατευθυνθήκαμε στην αίθουσα εκδηλώσεων, όπου μας υποδέχτηκε θερμά ένας μορφωτικός σύμβουλος της Πρεσβείας, ο οποίος μας παρουσίασε μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα ομιλία για την ιστορία της Κύπρου. Η παρουσίαση ξεκίνησε από τα αρχαία χρόνια, όταν η Κύπρος αποτελούσε σημαντικό κέντρο στην Ανατολική Μεσόγειο, και προχώρησε στα νεότερα, με έμφαση στην περίοδο της βρετανικής διοίκησης. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην τουρκική εισβολή του 1974, ένα γεγονός που σημάδεψε βαθιά την πορεία του νησιού. Μέσα από την ανάλυση των γεγονότων εκείνης της περιόδου, έγινε εμφανές πόσο σοβαρές ήταν οι συνέπειες για τον κυπριακό λαό και πόσο έντονη είναι η ανάγκη για μνήμη και διατήρηση της ιστορικής ταυτότητας. Στην ομιλία συμμετείχε και εν ενεργεία στέλεχος της Πρεσβείας, το οποίο πρόσθεσε σημαντικές πληροφορίες και απάντησε σε ερωτήσεις, δίνοντάς μας μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα για τη σύγχρονη κατάσταση στην Κύπρο. Προς το τέλος της ομιλίας έγινε συζήτηση για τη στενή σχέση της Κύπρου με την Ελλάδα. Έγινε αναφορά στους κοινούς ιστορικούς και πολιτιστικούς δεσμούς, αλλά και στις επιρροές και τα κοινά στοιχεία που μοιράζονται οι δύο χώρες. Στο τέλος, παρακολουθήσαμε ένα φιλμ μικρού μήκους, το οποίο, μέσα από φωτογραφίες και ντοκουμέντα, παρουσίαζε διάφορα σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν στο νησί.

Η επίσκεψη αυτή ήταν αρκετά ενδιαφέρουσα, καθώς μας έδωσε την ευκαιρία να μάθουμε ποικίλες πληροφορίες για τον πολιτισμό και την ιστορία της Κύπρου, ενώ παράλληλα κατανοήσαμε βαθύτερα πόσο σημαντικές είναι η μνήμη και η ιστορική αναγνώριση.

Το Σπίτι της Κύπρου δεν οργανώνει μόνο εκθέσεις, αλλά και διαφορετικές παρουσιάσεις, σεμινάρια και άλλες δράσεις, που σίγουρα βοηθούν το κοινό να πάρει μια γεύση από την ιστορία και τον πολιτισμό του νησιού.

Η Αρθρογράφος

Κατερίνα Ραντόι-Λιναρδάκη

Αλλά τίποτα δεν σε μεταμορφώνει κιόλας.

Η ζωή δεν χτίζεται μέσα στην προβλεψιμότητα. Χτίζεται στις στιγμές που δεν υπάρχει εγγύηση. Στις αποφάσεις που δεν συνοδεύονται από βεβαιότητα. Στα βήματα που γίνονται ενώ υπάρχει φόβος.

Έξω από το comfort zone δεν υπάρχει έδαφος σταθερό. Υπάρχει αβεβαιότητα. Υπάρχει ρίσκο. Υπάρχει η πιθανότητα της αποτυχίας. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: εξέλιξη. Ταυτότητα. Δύναμη.

Γιατί ο άνθρωπος δεν ανακαλύπτει ποιος είναι όταν όλα είναι εύκολα. Ανακαλύπτει ποιος είναι όταν δοκιμάζεται. Όταν αναγκάζεται να σταθεί χωρίς προστατευτικά. Όταν πρέπει να επιλέξει χωρίς να ξέρει το αποτέλεσμα.

Το comfort zone προσφέρει ασφάλεια. Όμως η ασφάλεια δεν είναι πάντα ζωή. Μερικές φορές είναι απλώς στασιμότητα με ωραία συσκευασία.

Η πραγματική ζωή ξεκινά όταν σταματά η ανάγκη για έλεγχο. Όταν γίνεται αποδεκτό ότι η αβεβαιότητα δεν είναι εχθρός αλλά προϋπόθεση. Όταν το βήμα γίνεται παρά τον φόβο — όχι επειδή ο φόβος έφυγε.

Η ζωή δεν αρχίζει όταν όλα είναι έτοιμα.

Αρχίζει όταν κάποιος τολμά να βγει από το comfort zone και να συναντήσει το άγνωστο.

Η αρθρογράφος ,

Ράπτη Μαριάντζελα

Αρχικά, η τράπεζα θεμάτων, θα επεκταθεί και θα καθορίζει και τα τέσσερα θέματα των προαγωγικών και απολυτηρίων εξετάσεων και στις τρεις τάξεις του λυκείου. Η τράπεζα θα οργανώνεται από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής. Προκαλεί προβληματισμό το γεγονός ότι οι καθηγητές που διδάσκουν τα εκάστοτε μαθήματα θα πάψουν να επιλέγουν έστω και ένα μέρος των θεμάτων των εξετάσεων.

Επίσης, προωθείται ανωνυμοποιημένη βαθμολόγηση των γραπτών, μέσω διαδικτυακής πλατφόρμας, με στόχο την διαφάνεια των βαθμολογιών. Οτιδήποτε σχετίζεται με την αξιολόγηση των μαθητών (τεστ, διαγωνίσματα, εργασίες, γραπτά εξετάσεων) θα ψηφιοποιούνται και θα μπαίνουν στον ψηφιακό φάκελο του μαθητή. Οι προφορικοί βαθμοί, από την άλλη πλευρά, θα ελέγχονται ως προς την απόκλιση από τα γραπτά του κάθε μαθητή.

Για τον υπολογισμό του βαθμού του εθνικού απολυτηρίου θα προσμετρώνται οι μέσοι όροι και των τριών τάξεων του λυκείου με διαφορετικό συντελεστή. Τα δύο πιθανά σενάρια είναι : 60%, 30% και 10% ή 50%, 35% και 15% για τους βαθμούς Γ’ , Β’ και Α’ λυκείου αντιστοίχως. Τέλος, το εθνικό απολυτήριο θα επηρεάσει σημαντικά και την βάση εισαγωγής στα ΑΕΙ, καταργώντας την ελάχιστη βάση εισαγωγής, η οποία είχε ως στόχο οι μαθητές με κακούς βαθμούς να μην περνάνε στα ΑΕΙ.

Αν και προσωπικά μπορώ να φανταστώ κάποια χρησιμότητα για μερικές από τις παραπάνω αλλαγές, αναρωτιέμαι κατά πόσο αυτές ενθαρρύνουν την έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου να αναζητά γνώσεις, δηλαδή το πώς μπορεί να εμπνεύσει στα παιδιά την δίψα για μάθηση και την ευγενή άμιλλά και όχι την απλή βαθμοθηρία. Εκτός από τους βαθμούς, θα άξιζε να είχε και η απλή δίψα για γνώση την τιμητική της παρουσία στο εκπαιδευτικό σύστημα.

Δημοσθένης Ζήρος

Ο Μάρτιν Σβαρτς, ένας μυστικός αστυνομικός ο οποίος είναι εξαιρετικά παθιασμένος με το επάγγελμα του, θα κάνει οτιδήποτε για να φέρει μία αποστολή εις πέρας με επιτυχία. Πιο συγκεκριμένα, την υπόθεση σύμφωνα με τον θάνατο της συζύγου του και του μικρού γιου του, ενώ βρίσκονταν σε ένα κρουαζιερόπλοιο ονόματι »Sultan of the Seas». Αφού έχει ολοκληρώσει μία αρκετά δύσκολη επιχείρηση, λαμβάνει ένα μυστηριώδες τηλεφώνημα από μία ηλικιωμένη κυρία η οποία τον πληροφορεί πως ένα κοριτσάκι που είχε εξαφανιστεί λίγο καιρό πριν από το ίδιο κρουαζιερόπλοιο στο οποίο είχαν πεθάνει οι δικοί του, εμφανίστηκε ξαφνικά, κρατώντας στην αγκαλία της ένα αρκουδάκι το οποίο φαίνεται να άνηκε στον γιο του. Ο Μάρτιν ενώ είχε ορκιστεί πως δεν πρόκειται να ξαναπατήσει το πόδι του σε πλοίο, εν τέλει το κάνει καθώς είναι διατεθημένος να κάνει τα πάντα για να μάθει τι -και ποιος- κρύβεται πίσω από την αυτοκτονία της γυναίκας του και του γιου του.

Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα περιλαμβάνει τα πάντα, ενδιαφέρον, αγωνία με κύριο χαρακτηριστικό το γεγονός πως η πλοκή του δεν πρόκειται για μία ευθεία γραμμή, αλλά για τεθλασμένη όπου κάθε στοιχείο που αποκαλύπτεται ανοίγει νέες πτυχές για την λύση του μυστηρίου, αλλά και για πολλά άλλα πιθανά σενάρια.

Η αρθρογράφος

Ραντόι-Λιναρδάκη Κατερίνα

Πώς γίνεται η εκπαίδευση;

Σήμερα, τα περισσότερα μαθήματα διδάσκονται με τον παραδοσιακό τρόπο: ο καθηγητής παραδίδει το μάθημα και οι μαθητές το σημειώνουν . Αν και αυτή η μέθοδος έχει τη χρησιμότητά της, πολλές φορές κάνει το μάθημα μονότονο και δεν αφήνει περιθώριο για δημιουργικότητα ή ενεργή συμμετοχή.

Ωστόσο, η τεχνολογία έχει ήδη αρχίσει να αλλάζει την εκπαίδευση. Διαδραστικοί πίνακες, ψηφιακές πλατφόρμες και διαδικτυακά μαθήματα κάνουν τη μάθηση πιο ενδιαφέρουσα και προσβάσιμη.

Πώς θα επηρεάσει η τεχνολογία;

Η εκπαίδευση θα επηρεαστεί έντονα από τις νέες επιστημονικές ανακαλύψεις και την ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας. Η τεχνητή νοημοσύνη θα λειτουργεί ως προσωπικός βοηθός μάθησης, προτείνοντας ασκήσεις και υλικο ανάλογα με τις ανάγκες κάθε μαθητή. Έτσι, το σχολείο δεν θα είναι απλώς ένας χώρος διδασκαλίας, αλλά ένα κέντρο εξερεύνησης, όπου η γνώση θα συνδέεται άμεσα με τις ανακαλύψεις του αύριο με ομαδικές εργασίες και μαθήματα που συνδέονται περισσότερο με την πραγματική ζωή.

Το μέλλον της εκπαίδευσης βρίσκεται στα χέρια μας. Ένα σχολείο που εμπνέει, καλλιεργεί δεξιότητες και δίνει χώρο στη δημιουργικότητα μπορεί να διαμορφώσει ανθρώπους έτοιμους να αντιμετωπίσουν κάθε πρόκληση.

Οι μαθήτριες

Μαριάννα Κρούστη, Αλεξάνδρα Μπόικου

Η Ferrari είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια ομάδα. Είναι ιστορία, παράδοση και τεράστια πίεση. Κάθε οδηγός που φορά τη κόκκινη φόρμα δεν αγωνίζεται μόνο για βαθμούς, αλλά και για την αποκατάσταση ενός μύθου που διψά για τίτλους. Ο Χάμιλτον ήρθε στο Μαρανέλο ως σωτήρας, με την εμπειρία και το κύρος ενός παγκόσμιου πρωταθλητή. Όμως, οι προσδοκίες αποδείχθηκαν δυσβάσταχτες.

Από τους πρώτους αγώνες φάνηκε ότι η προσαρμογή του στο μονοθέσιο της Ferrari ήταν προβληματική. Το οδηγικό του στυλ, το οποίο βασίζεται στη σταθερότητα, στην προβλεψιμότητα και στον απόλυτο έλεγχο, δεν ταίριαζε με ένα αυτοκίνητο που χαρακτηριζόταν από αστάθεια και περιορισμένο παράθυρο απόδοσης. Τα τεχνικά προβλήματα, οι λανθασμένες στρατηγικές επιλογές και η έλλειψη συνοχής στην ομάδα οδήγησαν σε απογοητευτικά αποτελέσματα.

Την ίδια στιγμή, ο teammate του κατάφερε να προσαρμοστεί ταχύτερα και να εκμεταλλευτεί καλύτερα τις δυνατότητες του μονοθεσίου. Οι συνεχείς ήττες στις κατατακτήριες δοκιμές και οι χαμένοι αγώνες άρχισαν να επηρεάζουν την ψυχολογία του Χάμιλτον. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, έδειχνε αβέβαιος, εκνευρισμένος και λιγότερο αποφασιστικός στις μάχες εντός πίστας.

Η ηλικία και η φυσική φθορά άρχισαν επίσης να παίζουν τον ρόλο τους. Αν και η εμπειρία του παρέμενε ανεκτίμητη, η Formula 1 εξελίσσεται συνεχώς και οι νεότεροι οδηγοί εμφανίζονται πιο επιθετικοί, πιο τολμηροί και χωρίς φόβο. Σε ένα περιβάλλον τόσο ανταγωνιστικό, ακόμα και οι θρύλοι δυσκολεύονται να παραμείνουν στην κορυφή.

Παρά την αγωνιστική του πτώση στη Ferrari, η κληρονομιά του Λιούις Χάμιλτον παραμένει αδιαμφισβήτητη. Η συγκεκριμένη περίοδος δεν αναιρεί όσα πέτυχε, αλλά προσθέτει ένα ανθρώπινο στοιχείο στην καριέρα του. Ίσως η μετακίνησή του να ήταν ένα ρομαντικό στοίχημα που ήρθε αργά. Όμως, ακόμα και μέσα από την πτώση, ο Χάμιλτον συνεχίζει να αποδεικνύει γιατί το όνομά του θα μείνει για πάντα χαραγμένο στην ιστορία της Formula 1.

 Αρθρογράφοι

Γιώργος Κουρογένης & Κωνσταντίνος Πυλαρινός

Πρώτον τους αφήνει να εκφραστούν ελεύθερα. Τα ρούχα και τα αξεσουάρ γίνονται μέσο για να εκφράσουν τις προτιμήσεις, τις αξίες και την προσωπικότητά τους. Τους διευκολύνει να ενταχθούν πιο εύκολα στην κοινωνία. Η υιοθέτηση ενός κοινού στυλ βοηθά στην ένταξη σε ομάδες και στην αίσθηση του «ανήκειν».

Κάποια από τα αρνητικά της αποτελέσματα είναι: η εξιδανίκευση εμφάνισης η εμμονή, δηλαδή με συγκεκριμένα σώματα και πρότυπα ομορφιάς μπορεί να οδηγήσει σε δίαιτες και διατροφικές διαταραχές. Η στερεοτυπική σκέψη η τυποποίηση των ανθρώπων σε ένα μοτίβο εμφάνισης και η πίεση να μοιάζουν σε μοντέλα ή celebrities. Και τέλος, η απώλεια ατομικότητας δηλαδή η υπερβολική μίμηση χωρίς κριτική σκέψη μπορεί να μειώσει την ατομική έκφραση.

Συνολικά, η μόδα είναι ένα δίκοπο μαχαίρι που προσφέρει δημιουργικές διεξόδους, αλλά και παγίδες ανασφάλειας και στερεοτύπων, απαιτώντας σωστή καθοδήγηση.

Αρθρογράφος

Μικαέλα Μπάρτζη