Του μαθητή της Β Λυκείου, Γιώργου Θ. Θεοδωρίδη
Με το ποδόσφαιρο άρχισα να ασχολούμαι από τεσσάρων χρονών. Αρχικά από την τρέλα του πατέρα μου για το ποδόσφαιρο, η οποία μεταφέρθηκε και σε εμένα. Το ποδόσφαιρο για μένα είναι ένας τρόπος να ξεφεύγω από τα προβλήματα μου ίσως και να τα λύνω. Βέβαια στο ποδόσφαιρο αντιμετωπίζω και άλλα προβλήματα, αλλά όχι ψυχικά· σωματικά είναι τα προβλήματα. Τη μπάλα μπορεί να την χτυπάς, αλλά κάθε χτύπημα είναι το άκουσμα και η επίλυση ενός προβλήματος που έχεις· έτσι λειτουργεί για μένα. Γι’ αυτό αγαπώ το ποδόσφαιρο και περισσότερο τον πατέρα μου που μου κόλλησε αυτό το «μικρόβιο» ή την τρέλα του ποδοσφαίρου. Χωρίς το ποδόσφαιρο ίσως να είχα καταφύγει σε άλλους τρόπους διαφυγής των προβλημάτων μου. Το ποδόσφαιρο για μένα είναι ο δικός μου κόσμος. Το αίσθημα που έχω κάθε φορά που βρίσκομαι εντός γηπέδου, είτε για προπόνηση είτε για αγώνα, ίσως και να μην μπορώ να το περιγράψω. Το άθλημα αυτό το αγαπώ, είναι η δική μου τρέλα!
