Της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου Φωτιάδου Φωτεινής
Η πλατφόρμα είναι μια κοινωνική δυστοπική ταινία τρόμου/θρίλερ. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μία κάθετη φυλακή (θα μπορούσε να πει κάποιος) η οποία αποτελείται από επίπεδα. Στο κέντρο του κάθε επιπέδου υπάρχει μια τρύπα από όπου κάθε μέρα περνάει μια φορά μια πλατφόρμα, γεμάτη με κάθε λογής φαγητό.
Κανείς δεν γνωρίζει πόσα επίπεδα υπάρχουν. Όμως ακόμη και να μάθει κάποιος, δεν θα μπορέσει να το διαδώσει για να το μάθουν και οι υπόλοιποι. Γιατί; Επειδή ένας τρόπος υπάρχει μόνο για να μάθεις…. Κάποιος, μπορεί να βρεθεί για διάφορους λόγους στην πλατφόρμα. Ας πάρουμε για παράδειγμα τους πρώτους ανθρώπους που βλέπουμε. Ο ένας έχει μπει για να βρει λίγο χρόνο για τον εαυτό του, να κόψει το κάπνισμα, να διαβάσει ένα βιβλίο και γενικά να βελτιωθεί. Ο άλλος είχε σκοτώσει κάποιον κατά λάθος, είχε την επιλογή του ψυχιατρείου ή της τρύπας. Ποτέ δεν απευθύνεις τον λόγο στους πάνω, είναι ανώτεροι, δεν θα απαντήσουν. Ποτέ δεν απευθύνεις τον λόγο στους κάτω, είσαι ανώτερος. Δεν κρατάς φαγητό στο επίπεδό σου ΠΟΤΈ, αλλιώς…. αλλιώς θα υπάρξουν συνέπειες.
Δύο άτομα σε κάθε επίπεδο…. όσο πιο κάτω τόσο λιγοστεύουν οι άνθρωποι. Μπορείς να επιλέξεις το αγαπημένο σου φαγητό και ένα προσωπικό αντικείμενο.
Αυτά είναι όσα γνωρίζουμε στην πρώτη ταινία που όμως εξελίσσεται μετά τα γεγονότα της δεύτερης. Στη δεύτερη ταινία προστίθενται και άλλοι κανόνες, μαθαίνουμε και άλλες πληροφορίες. Ο καθένας μπορεί να φάει μόνο το φαγητό που επέλεξε πριν μπει στην τρύπα. Εάν κάποιος το παρακούσει, τότε διακόπτεται το φράγμα επικοινωνίας· λογικό, μιας και δεν ακολουθεί τους κανόνες, και μια λογική συζήτηση, δεν είναι πια λύση. Ο μόνος τρόπος να φας κάτι άλλο από αυτό που επέλεξες είναι να το συμφωνήσεις με το άτομο που το επέλεξε ή να σου χαρίσει κάποιος το δικό του.
Όποιος σπάει τους νόμους είναι «βάρβαρος», και θα τιμωρηθεί από τους «Αγιασμένους». Τι είναι οι «Αγιασμένοι»; Θεωρούνται οι τυχεροί, που έχουν γνωρίσει τον «Μεσσία». Ποιος είναι ο Μεσσίας; Λένε, πως υπήρχε κάποτε κάποιος που η τύχη δεν ήταν με το μέρος του. Συνέχεια βρισκόταν σε χαμηλά επίπεδα. Μια φορά όμως κατέληξε σε ένα πολύ χαμηλό επίπεδο μαζί με τον συγκρατούμενό του. Σε ένα επίπεδο όπου ποτέ δεν έφθανε το φαγητό. Έκοψε κομμάτια του σώματός του από καλοσύνη, για τον συγκάτοικό του, μια πράξη θυσίας. Δεν ξέρουμε εάν ζει ή εάν πέθανε αργότερα.
Οι χρισμένοι είναι αυτοί που δημιούργησαν τους νόμους με βάση τη θυσία του «Μεσσία». Εξαιτίας αυτού ο κανιβαλισμός δεν επιτρέπεται. Εάν υπάρχει κάποιος βάρβαρος τα 4 άτομα από πάνω του (2 επίπεδα), πρέπει να κατέβουν και να τον συνεφέρουν ή αλλιώς να προσφύγουν στη βία. Εάν πάνε άτομα πάνω από δύο επίπεδα πάλι σπάει ο νόμος, πάλι σπάει το φράγμα επικοινωνίας. Μία παραβίαση οδηγεί στο κόψιμο ενός άκρου, δύο παραβιάσεις οδηγούν στο κόψιμο δεύτερου άκρου και θάνατο. Πολλές φορές χρειάζεται η γνώμη ενός χρισμένου για την τιμωρία και συνήθως οι ίδιοι εκτελούν τις πιο σκληρές και βάναυσες από αυτές. Οι ανήλικοι δεν επιτρέπονται και το φαγητό κάποιου που έχει πεθάνει πρέπει να πετιέται για την αποφυγή της ανισότητας μεταξύ των επιπέδων. Μετά την επανάσταση όλοι οι κανόνες καταρρίπτονται και το βλέπουμε στην πρώτη ταινία.
Και τώρα, κάποιος που έχει μείνει στην επιφάνεια και δεν έχει εμβαθύνει θα πει: «Τι βλακεία ήταν αυτή που είδα; Χάσιμο χρόνου…», μα είναι όντως χάσιμο χρόνου; Όχι… Αυτές οι δυο ταινίες κρύβουν βαθιά νοήματα μέσω ποικίλων συμβολισμών. Αρχικά όλο το σενάριο θυμίζει τη σύγχρονη ανθρωποφαγική κοινωνία. Εάν είσαι τυχερός θα είσαι ψηλά, δηλαδή πλούσιος και θα φέρεσαι στους άλλους σκάρτα. Εάν είσαι στην μέση θα είναι σαν να μην υπάρχεις ενώ εάν είσαι σε χαμηλό επίπεδο είσαι ο φτωχός. Βέβαια, το γεγονός ότι αλλάζεις κάθε μήνα επίπεδο, σημαίνει ότι μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθείς από ψηλά χαμηλά, και αυτό δείχνει το πόσο γρήγορα μπορεί κάτι να αλλάξει.
Οι ταινίες είναι γεμάτες συμβολισμούς. Έτσι, τα ονόματά τους δεν είναι αληθινά, είναι ψευδώνυμα: Για παράδειγμα, Goreng σημαίνει μαγειρεμένο φαγητό, κάτι ιδιαίτερα ειρωνικό εάν αναλογιστούμε ότι το βασικό θέμα είναι το φαγητό. Το αντικείμενο που παίρνουν μαζί τους, είναι ο τρόπος που θα παλέψουν, ενώ το αγαπημένο τους φαγητό είναι μια ψεύτικη ελπίδα αφού μπορεί να μην το φάνε και ποτέ ξανά. Το ίδιο ισχύει και με τον Μεσσία. Δεν ξέρουμε καν εάν όντως υπήρξε, μα δίνει μια ελπίδα σωτηρίας. Το παιδί συμβολίζει την αθωότητα, δεν επιτρέπονται ανήλικοι, μα γεννιέται ένα παιδί. Σε δύσκολες καταστάσεις υπάρχουν άνθρωποι που θα πέσουν να σε φάνε, μα άλλοι θα δείξουν συμπάθεια, θα προσπαθήσουν να σε υποστηρίξουν και ίσως θυσιαστούν για σένα. Μπορεί μια στιγμή να σου φέρονται με ευγένεια και καλοσύνη, σε στιγμές απελπισίας όμως θα δείξουν έναν άλλο εαυτό. Δεν φταίνε οι άνθρωποι για ό,τι συμβαίνει. Μα το σύστημα, που τους υποχρεώνει σε φρικαλεότητες. Και τέλος, πρέπει πάντα να βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίζουμε ακόμη παραπέρα και να κάνουμε αλλαγές, σε προσωπικό αλλά και συλλογικό επίπεδο.
Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία
