Της μαθήτριας της Β΄ Λυκείου Στεπανιάν Φωτεινής
Και τίθεται το μεγάλο ερώτημα: Ζούμε ή συμβιβαζόμαστε; Εξελισσόμαστε ή προσαρμοζόμαστε; Επιλέγουμε ή αποδεχόμαστε; Ερωτήματα βαριά, δύσκολα να απαντηθούν από έναν απλό άνθρωπο, μπερδεμένο και χαμένο μέσα στην περίπλοκη ζωή. Και αν απαντηθούν; Ακόμα και αν βρεθεί αυτός ο θαρραλέος που θα αγγίξει αυτήν την σκληρή ερώτηση; θα είναι ειλικρινής; Ή θα κρυφτεί πίσω από την ταμπέλα του «ικανοποιημένου»; Διχασμός και αντίφαση. Είμαστε αυτά που κάνουμε αλλά δεν κάνουμε αυτά που θέλουμε. Δεν ζούμε· απλά υπάρχουμε. Ελεύθεροι πολιορκημένοι. Αυτά και άλλα πολλά που γεννήθηκαν μέσα από καταπιεσμένες κοινωνίες τα οποία περιτριγυρίζονται γύρω από τον κοινό πυρήνα, την ελευθερία.
Η έλλειψη ελευθερίας, ο περιορισμός της σε κάθε επίπεδο είναι μόνιμο στοιχείο της ανθρώπινης ζωής, αν μπορούμε να αποκαλέσουμε τη φυσική ροή του χρόνου ζωή. Ο μέσος άνθρωπος τη βιώνει για πρώτη φορά την ημέρα που γεννιέται και συνεχίζει να την κουβαλάει μαζί του μέχρι την τελευταία μέρα του. Μακάβριο, μίζερο, και άλλα τέτοια αλλά δυστυχώς τρομακτικά αληθινό. Παραδείγματος χάριν, ο τρόπος που θα κάτσει, θα μιλήσει, ή θα ντυθεί κάποιος αποτελούν περιορισμό καθώς «επιβάλλονται» από την κοινωνία και καταλήγουν να ορίζουν το φύλο, το ήθος, το μορφωτικό και οικονομικό του επίπεδο, και έτσι χάνει το δικαίωμα επιλογής στον τρόπο έκφρασης της εμφάνισής του. Επίσης, τα όνειρά μας περιβάλλονται από αόρατα εμπόδια, αφού το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων δεν αποφασίζει για το μέλλον του με βάση της επιθυμίες του αλλά λαμβάνοντας υπόψιν τους εξωτερικούς παράγοντες, οι οποίοι συνήθως δρουν αρνητικά, με προκατάληψη και παρεμβατικά.
Από την άλλη, τα όρια δεν σημαίνουν πάντοτε φυλακές. Ας μην ξεχνάμε ότι η ελευθερία μας σταματάει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του Άλλου. Η ελευθερία επιλογής μερικές φορές χρησιμοποιείται καταχρηστικά. Πώς θα ήταν οι κοινωνίες χωρίς νόμους, επικυρωμένους ή άγραφους, και θεσμούς που αποτρέπουν μοιραίες πράξεις και προφυλάσσουν με κάποιον τρόπο ένα μέρος της ελευθερίας; Έστω και αν αυτό είναι οξύμωρο, πρέπει να κατανοήσουμε πως ελευθερία δεν σημαίνει απαραίτητα «κάνω ό,τι θέλω», ο καλύτερος ορισμός που θα μπορούσε να δοθεί είναι «πράττω με απόλυτη συνείδηση και σεβασμό». Η μόρφωση και η καλλιέργεια της κριτικής σκέψης συμβάλλουν στις συνειδητές επιλογές, δηλαδή στις ελεύθερες επιλογές, αποδεσμευμένες από κάθε νοητή αλυσίδα και δημιούργημα της καταπίεσης κάθε τομέα.
Συμπερασματικά, η ελευθερία μας δίνει ανεξαρτησία, αλλά όσο περισσότερες είναι οι επιλογές τόσο πιο ευάλωτοι νιώθουμε, και καταλήγουμε ξανά στο ίδιο ερώτημα. Ζούμε ελεύθερα ή απλώς εντός ορίων; Κάνουμε κύκλους γύρω από τις ερωτήσεις, τις απαντήσεις, και τις ίδιες μας τις επιλογές, αλλά εξακολουθούμε να «παγώνουμε» όταν πρέπει επιτέλους να πούμε με απόλυτη βεβαιότητα τι πραγματικά κάνουμε. Ίσως αυτό να σημαίνει άνθρωπος, και ίσως αυτό να είναι και το νόημα που ψάχνουμε.
Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία
