Του μαθητή της Γ΄ Λυκείου, Λόγος 7
Τους στοίχους αυτούς τους εμπνεύστηκα από το περιστατικό στους Αγίους Αναργύρους, έξω από το Α.Τ. Μια κοπέλα να ζητάει βοήθεια και να είναι σε απόγνωση και οι αστυνομικοί του τμήματος να της απαντάνε «Κυρία μου, το περιπολικό δεν είναι ταξί», απαξιώνοντας την ζωή της. Μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο να ακούνε τη δολοφονία της κοπέλας και να ρωτάνε με αδιαφορία «Με ακούτε;»
_____________________________________________
Στοίβες οι σιωπές στα σαλόνια του πόνου,
μια γυναίκα ουρλιάζει και κανείς δεν δίνει τόνο.
Το κορμί της γεμάτο γραμμές χωρίς τέχνη,
και οι τοίχοι να βλέπουν, μα κανείς δεν αντέχει.
Ένα βλέμμα σπασμένο, ένα βλέμμα βουβό,
κάθε βράδυ το τέρας, κάθε βράδυ κρυφτό.
Λέει «σ’ αγαπώ», μα μετά πέφτει γροθιά,
κι η αγάπη του στάζει σαν δηλητήριο ξανά.
Μα η κοινωνία χαζεύει, κάνει swipe στη βία,
λες και η φρίκη είναι απλά άλλη μια ιστορία.
Κι όταν πάει στο τμήμα, την κοιτάνε μισά,
«Δεν είμαστε ταξί», της πετάνε ξερά.
Δεν είναι ταξί, είναι ψυχή σε κραυγή,
είναι μια γυναίκα που φεύγει χωρίς γιατί.
Δεν είναι ταξί, είναι αίμα στο χαλί,
είναι ευθύνη μας – πριν γραφτεί άλλη γραμμή.
Ο γείτονας λέει «δεν άκουσα τίποτα, φίλε»,
μα το κλάμα της έσπαγε τις νύχτες, τις στήλες.
Ο μπάτσος βαριεστημένος, με το βλέμμα βαρύ,
κι η κοπέλα στο δρόμο – το τέλος κοντά της να ’ρθει.
Η σιωπή είναι συνένοχη σε κάθε δολοφονία,
και οι λέξεις που δε βγήκαν, γίνανε τραγωδία.
Το κράτος απόν με δικαιολογίες σκουπίδι,
προστατεύει τους θύτες, σ’ ένα σύστημα φίδι.
Περπατάει στο σκοτάδι, με τον τρόμο σφιγμένο,
κάθε βήμα της βγάζει έναν φόβο κρυμμένο.
Της μιλάνε για νόμο, μα δεν έχει εφαρμογή,
όταν πέφτει στο χώμα μια ψυχή σαν κραυγή.
Κάνουν πως δεν ακούν, κι όμως ξέρουν τι γίνεται,
σ’ ένα σπίτι που κλαίει και κανείς δεν κινείται.
Δεν είναι απλό συμβάν, είναι βάναυση αρχή,
που γεννιέται σε σπίτια με σπασμένη ψυχή.
Η φωνή μας δεν είναι για likes στο feed,
είναι φλόγα που καίει και γραπώνεται σε beat.
Κι αν σωπαίνεις, δειλιάζεις να δεις την πληγή,
εγώ γράφω ως το τέλος… δεν είναι ταξί.
Δεν είναι ταξί, είναι ψυχή σε κραυγή,
είναι μια γυναίκα που φεύγει χωρίς γιατί.
Δεν είναι ταξί, είναι αίμα στο χαλί,
είναι ευθύνη μας – πριν γραφτεί άλλη γραμμή.
Μια ζωή στα δελτία κι ο δολοφόνος «ήσυχος τύπος»,
πάντα κάπως καλός, μα πάντα βγαίνει ο λύκος.
Η βία δεν έχει φωνή όταν την πνίγει το σπίτι,
κι ο νόμος γελάει πίσω απ’ το κοστούμι σα το φίδι.
Η αλλαγή δεν θα ’ρθει με hashtag και θυμό,
μα με μάτια ανοιχτά και φωνή στον σωστό.
Μη σωπαίνεις, μίλα – η σιωπή σκοτώνει,
και κάθε στίχος μου φλόγα που λιώνει το χιόνι.
Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία
