Του μαθητή της Α΄ Λυκείου Μίκρα Κωνσταντίνου
O καλύτερος μυθιστοριογράφος, φιλόσοφος, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος και δημοσιογράφος του 19 αιώνα.
Στις 11 Νοεμβρίου του 1821 γεννιέται ο Φίοντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφσκι ο γιος του Μιχαήλ Αντρέγιεβιτς Ντοστογιέφσκι και της Μαρία Φιοντόροβνα Ντοστογιέφσκαγια. Ο Φίοντορ στα παιδικά του χρόνια δεν έζησε τη φτώχια και τη στέρηση. Δυστυχώς το 1839 ο πατέρας του δολοφονείται από τους χωρικούς λόγω της σκληρής του διαγωγής και επειδή ήταν μισητός. Ο Φίοντορ όταν τελείωσε το σχολείο φοίτησε σε δύο σχολές στη Μόσχα. Η πρώτη ήταν μια σχολή γαλλικών. Η δεύτερη μια στρατιωτική σχολή μηχανικών, μια τέχνη την οποία άσκησε για μικρό χρονικό διάστημα. Η λογοτεχνική του σταδιοδρομία ξεκίνησε το 1843, όταν μετάφρασε σε δύο χρόνια το βιβλίο Ευγενία Γκραντέ του Γάλλου λογοτέχνη του Ονόρε Ντε Μπαλζάκ.
Τα καλύτερα έργα του Φίοντορ Μιχάιλοβιτς Ντοστογιέφσκη:
Σημειώσεις από το υπόγειο
Έγκλημα και τιμωρία
Ο ηλίθιος
Οι δαιμονισμένοι
Αδελφοί Καραμάζοφ
Αναμνήσεις από το σπίτι των πεθαμένων
Ο παίκτης
Οι φτωχοί
Ο σωσίας
Τα έργα του Ντοστογιέφσκη διερευνούν πολλά. Την ανθρώπινη ψυχολογία κατά την ταραγμένη πολιτικά, κοινωνικά και πνευματικά ατμόσφαιρα της Ρωσίας του 19ου αιώνα καθώς καταπιάνεται με διάφορα πνευματικά και θρησκευτικά θέματα σε μεγάλο βάθος. Γι’ αυτό πολλοί τον θεωρούν ως έναν από τους μεγαλύτερους μυθιστοριογράφους της παγκόσμιας λογοτεχνίας και πολλά από τα έργα του θεωρούνται αριστουργήματα που άσκησαν μεγάλη επίδραση. Όπως ο Εμμανουήλ Ροΐδης είπε «…Δεινούς μεταξύ των μυθιστοριογράφων ψυχολόγους έχουσι μεν βεβαίως να επιδείξωσι και τα άλλα έθνη, η Αγγλία τον Δίκενς, η Γαλλία τον Βαλζάκ και η Αμερική τον Πόου. Ουδέ τούτον όμως, ουδ’ άλλου τίνος η σμίλη εβυθίσθη ποτέ εις οίον η του Δοστογέφσκη βάθος…»
Στις 28 Γενάρη (9 Φεβρουαρίου με το νέο ημερολόγιο), ώρα 8.36 το βράδυ, ο Φιοντόρ Μιχαήλοβιτς Ντοστογιέφσκι πέθανε. Τα νέα για τον θάνατο του Ντοστογιέφσκι τάραξαν αφάνταστα τους Ρώσους της Αγίας Πετρούπολης. Για δύο συνεχείς ημέρες, 29-30 του Γενάρη, το διαμέρισμα της Οδού Κουζνέτσνυ 5 κατακλυζόταν από κόσμο, που συνέρρεε για το τελευταίο αντίο μπροστά στο ξεσκέπαστο φέρετρο στη μέση του γραφείου του στον πολυαγαπημένο του συγγραφέα .Όλα τα δωμάτια του σπιτιού ήταν κατάμεστα με κόσμο. Μεγάλες μορφές της ρωσικής λογοτεχνίας συνωστίζονταν γύρω από το φέρετρό του.
Επιμέλεια: Αλβανίδου Γεωργία
