Μαθητο…κουβέντες

Γράφει η φιλόλογος Ζουρνατζή Τάνια:

Ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Ν. Σερρών, με αφορμή την ημέρα της ποίησης, διοργάνωσε τη δράση «Γιορτάζουμε την ημέρα της ποίησης με τους μαθητές μας»  στο πλαίσιο της οποίας  κάλεσε  τους μαθητές και τις μαθήτριες των Γυμνασίων και Λυκείων του Νομού Σερρών να τιμήσουν την ημέρα της ποίησης, στις 21 Μαρτίου 2014, με ποιητικές τους δημιουργίες. Στην πρόσκληση του Συνδέσμου Φιλολόγων υπήρξε πολύ μεγάλη ανταπόκριση από τους μαθητές του σχολείου μας οι οποίοι με μεράκι, φαντασία και ενθουσιασμό εκφράστηκαν ποιητικά, εμπνεόμενοι από ποικίλα θέματα. Τελικά ως σχολείο καταθέσαμε 21 ποιήματα και μάλιστα καταφέραμε να αποσπάσουμε το 2^ο και 3^ο βραβείο στην κατηγορία Γυμνασίου. Ειδικότερα το 2^ο βραβείο απονεμήθηκε στη μαθήτρια του Γ1  Ιωάννα Κατσάρη με το ποίημα  «Δεν είμαι εγώ που μιλώ» και το 3^ο βραβείο στη μαθήτρια του Α2  Μαρίλη  Βαμβακά με το ποίημα «Η Διαφορετική». Σε ειδική εκδήλωση που έγινε στις 15-05-2014 στο αμφιθέατρο του σχολείου μας, απονεμήθηκαν τιμητικοί έπαινοι σε όλους τους συμμετέχοντες μαθητές και μαθήτριες, ενώ, επίσης, διαβάστηκαν  από τις δημιουργούς τους και τα δύο ποιήματα που διακρίθηκαν στο διαγωνισμό. Όλοι οι μαθητές και οι καθηγητές του Γυμνασίου Ηράκλειας καταχειροκρότησαν τους μικρούς ποιητές για την αξιόλογη προσπάθειά τους.

Ποίημα της μαθήτριας του Γ1 Κατσάρη Ιωάννας:

Δεν είμαι εγώ που μιλώ,είναι η ψυχή που ουρλιάζει

σα βλέπει αχνό το όνομά της

στη δική σου καρδιά.

Δεν είμαι εγώ που μιλώ,

μα η λογική που φωνάζει:

«Τι περιμένεις;

Δεν θα’ ρθει πια.»

Δεν είμαι εγώ που μιλώ,

Είναι ο χρόνος που τρέχει

και μόνο μου γνέφει:

«Δεν έχει γυρισμό.»

Δεν είμαι εγώ που μιλώ,

είναι η καρδιά που ψιθυρίζει:

«Τι κι αν μ’ έχεις αφήσει,

Εγώ σ’ αγαπώ.»

Ποίημα της μαθήτριας του Α1 Βαμβακά Μαρίλης:

Μες στη νύχτα τριγυρνούσε

Αγάπη και βοήθεια να βρει προσπαθούσε.

Μες στο σκοτάδι και στη σιωπή

Έψαχνε μια στάλα στοργή.

Μα απ’ όλα πιο πολύ

Ζητάει αποδοχή.

Τι κι αν είναι διαφορετική

Φουρτούνα τα συναισθήματά της

Που πνίγουν την καρδιά της.

Σαν τον ναύτη σε θάλασσα οργισμένη

Που στην ακτή να βγει προσμένει.

Ακτή της η καινούρια πατρίδα που γυρεύει,

Συνταξιδιώτες, οι φίλοι που να βρει προσμένει.

Τι κι αν είναι διαφορετική;;;

Στον ίδιο κόσμο με εσένα ζει.

Ώσπου ο ήλιος που ανατέλλει

Στην καρδιά της φως να φέρει

Με νέους φίλους για αυτή,

Η μέρα τούτη

χρώμα δίνει και στη δική της ζωή.

Η πρόσφυγας η μικρή

Δεν είναι πια μοναχή.

Τι κι αν είναι διαφορετική;