Η σιωπή που πρέπει να ακουστεί

CamScanner 17-3-26 23.15_2

«Bullying»

Στην αυλή του σχολείου φωνές δυνατές,

γέλια που μοιάζουν βαριά σαν σκιές.

Κάποιος στέκεται μόνος,

κοιτάζει χαμηλά, κρατάει την σιωπή του

σαν μικρή ασπίδα ξανά.

 

Λέξεις χτυπάνε σαν πέτρες στον αέρα,

χτυπούν μια καρδιά που δεν φταίει

πέρα κανείς δε βλέπει τον φόβο στα μάτια

ούτε τα όνειρα που κρύβονται βαθιά στα κομμάτια.

 

Μα μέσα στη νύχτα μια σπίθα γεννιέται

μια φωνή που σιγά δυναμώνει

και λέγεται: «δεν είσαι μόνος, δεν είσαι μικρός, η αξία σου λάμπει σαν ήλιος ζεστός».

 

Κι όταν χέρι απλωθεί ξαφνικά,

ο κόσμος αλλάζει λίγο αληθινά

γιατί η καλοσύνη όσο μικρή κι αν φανεί

είναι δύναμη μεγάλη που τον φόβο νικά.

 

Από τις μαθήτριες Αρμέλα Ταφάνι, Ανδριάνα Ψαρρά, Δήμητρα Παπουτσόγλου, Πηνελόπη Σάλτα, Μαρία Τσαγκάρη, Ελισσάβετ Παπαηλία και τον μαθητή Γιώργο Σκαφιδάκη του τμήματος Α3

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης