Την Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία. Ο ανατριχιαστικός ήχος της σειρήνας του πολέμου ακούστηκε για άλλη μια φορά στην Ευρώπη. Η προσφυγιά, ο θάνατος, οι καταστροφές χτύπησαν την πόρτα ενός ακόμη λαού. Πώς φτάσαμε ως εδώ; Παρακολουθώντας τις εξελίξεις στην Ουκρανία είναι δύσκολο κανείς να βγάλει άκρη για το τι συμβαίνει. Ας κάνουμε μια προσπάθεια να δούμε τι συμβαίνει.
Στις 24 Φεβρουαρίου του 2022, στις 6 το πρωί, ο πρόεδρος της Ρωσίας, Βλαντιμίρ Πούτιν, ανακοίνωσε την έναρξη ‘’ειδικής επιχείρησης ’’ στο Ντονμπάς, μια περιοχή της ανατολικής Ουκρανίας. Αυτή ήταν η τυπική έναρξη του πολέμου. Για να καταλάβουμε τι συμβαίνει πρέπει να γυρίσουμε μερικά χρόνια πίσω στον 20αιώνα. Πώς γίνεται δύο λαοί που για πάνω από 60 χρόνια έζησαν αρμονικά, τώρα να έχουν πόλεμο;
Η Ουκρανία μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 κήρυξε την ανεξαρτησία της και αποτέλεσε ένα από τα ιδρυτικά κράτη της ΕΣΣΔ. Μετά την ανατροπή της το 1991 άρχισαν να καλλιεργούνται ο εθνικισμός και οι προστριβές μεταξύ των λαών. Το 2004 έγιναν οι προεδρικές εκλογές τις οποίες κέρδισε ο φιλορώσος Βικτορ Γιανουκόβιτς . Η «πορτοκαλί επανάσταση» υποκινούμενη από δυτικές δυνάμεις (Ε.Ε., ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) ακύρωσαν το αποτέλεσμα και πρόεδρος έγινε ο Βικτορ Γιουτσένκο. Το 2008 γίνεται από τις ΗΠΑ προσπάθεια για ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ με την Ρωσία να αντιδρά έντονα και τη Γαλλία και την Γερμανία να μπλοκάρουν την προσπάθεια. Το 2010 κερδίζει τις εκλογές ο φιλορώσος Γιανουκοβιτς , ο οποίος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε Δύση και Ρωσία. Το διάστημα 2012 με 2013 υπογράφτηκαν συμφωνίες πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ της Ουκρανίας και ενεργειακών κολοσσών της Δύσης, όπως η «Chevron» η «Eni»,η «Exxon Mobile» δίνοντας δικαιώματα ερευνών και εκμετάλλευσης πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το 2013 λίγους μήνες πριν την υπογραφή της συμφωνίας, η Μόσχα άσκησε τεράστια οικονομική πίεση στο Κίεβο, με αποτέλεσμα η συμφωνία να μπει στον πάγο. Στα τέλη του ίδιου έτους ξεκίνησαν αντικυβερνητικές διαδηλώσεις με ενεργή εμπλοκή των ΗΠΑ και ΕΕ. Οδηγώντας σε πραξικοπηματική ανατροπή του Γιανουκόβιτς στις αρχές του 2014 με τα αιματηρά γεγονότα στην πλατεία Μαιντάν. Ως δύναμη κρούσης αξιοποιήθηκαν φασιστικές και νεοναζιστικές οργανώσεις, όπως είναι ο «Δεξιός τομέας» και το «Τάγμα του Αζόφ». Αποκορύφωμα της δράσης τους ήταν το κάψιμο του κτιρίου των συνδικάτων στην Οδησσό στις 2 Μαίου το 2014, με αποτέλεσμα τον βίαιο θάνατο περισσότερων από 40 ανθρώπων.
Η νέα κατάσταση στην Ουκρανία είχε ως εξής. Στα δυτικά της Ουκρανίας κυριαρχούσε η άποψη ότι η Ουκρανία πρέπει να δεθεί οικονομικά, πολιτικά αλλά και στρατιωτικά με την Δύση, ενώ στα ανατολικά της Ουκρανίας ότι έπρεπε με την Ρωσία. Μετά από δημοψηφίσματα και την πίεση της Ρωσίας. Η Κριμαία ενσωματώθηκε στην Ρωσία και φιλορώσοι ανακήρυξαν ως Λαϊκή Δημοκρατία του Ντονιετσκ και Λαϊκή Δημοκρατία του Λουγκανσκ τις αντίστοιχες περιοχές , σχηματίζοντας ένα κράτος εν κράτει.
Τέλος, το 2015 υπογράφτηκε η συμφωνία του Μιντσκ που προέβλεπε την εκεχειρία μεταξύ των φιλορώσων και της Ουκρανικής κυβέρνησης. Κάτι που φυσικά δεν τηρήθηκε μιας και η ουκρανική κυβέρνηση σε συνεργασία με φασιστικές οργανώσεις τρομοκρατούσαν τους κατοίκους της ανατολικής Ουκρανίας, οι οποίες από το 2014 και από πιο πριν λήστευαν, δολοφονούσαν, βίαζαν και εκτελούσαν ρωσόφωνους πολίτες. Έχουν βρεθεί μαζικοί τάφοι, δωμάτια βασανιστηρίων και άλλα πολλά που χαρακτηρίζουν διαχρονικά τους φασίστες σε κάθε ιστορική περίοδο .
Είναι λογικό με τόσα ονόματα και πληροφορίες κάποιος να μπερδευτεί, η ουσία από αυτά τα γεγονότα είναι ότι «ο πόλεμος είναι η συνέχιση της πολιτικής με αλλα μέσα», όπως κάποτε είπε ο σπουδαίος θεωρητικός του πολέμου Καρλ φον Κλαουζεβιτς (Πρώσος στρατιωτικός και συγγραφέας περί της θεωρίας και της πρακτικής του πολέμου ). Δηλαδή όταν οι κυβερνήσεις και οι μηχανισμοί που τις στηρίζουν δεν παίρνουν αυτό που θέλουν μέσα από συμφωνίες και συμμαχίες, τότε επιβάλλονται με την βία και τον πόλεμο με ηττημένους παντα τους λαους .
Πηγή: www.902.gr
