«Ύπνος να ‘ρθει στα μάτια σου και στην καρδιά σου ειρήνη.

Ύπνος κι ειρήνη θα ‘θελα για ‘σένα να ‘χα γίνει»                            Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα

«Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μοναχός

πορεύεται στον έρωτα, μοναχός

στη δόξα και στον θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα.

Δεν ωφελεί.

Άφησέ με να ‘ρθω μαζί σου.»                                                          Γιάννης Ρίτσος, Σονάτα του Σεληνόφωτος

«Η πιο όμορφη θάλασσα

είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει.

Τα πιο όμορφα παιδιά

δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα.

Τις πιο όμορφες μέρες μας

δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.»                                                       Ναζίμ Χικμέτ, Η πιο όμορφη θάλασσα

«Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω
τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν στὸν ὕπνο σου.

Κοιμήσου κοριτσάκι.
Εἶναι μακρὺς ὁ δρόμος.
Πρέπει νὰ μεγαλώσεις.»                                                              Γιάννης Ρίτσος, Πρωινό άστρο

«Τ’ αστέρια κοιτάζεις, αστέρι μου. Μακάρι ουρανός

να γινόμουν, και μ’ άπειρα μάτια εσένα να βλέπω.»                Πλάτων

«Σ’ αγαπώ μη γνωρίζοντας πώς, από πού και πότε,

σ’ αγαπώ στα ίσια δίχως πρόβλημα ή περηφάνια:

σ’ αγαπώ έτσι γιατί δεν ξέρω μ’ άλλον τρόπο,

παρά μ’ ετούτον όπου δεν είμαι μήτε είσαι,

που το χέρι σου πάνω μου το νιώθω σαν δικό μου,

που όταν κοιμάμαι κλείνουν και τα δικά σου μάτια.»            Πάμπλο Νερούδα, Ποίημα 17 (100 ερωτικά σονέτα)

“Έρωτα που ‘σαι ακαταμάχητος

Έρωτα που τα πλούτη εξανεμίζεις
που ξενυχτάς στα απαλά
μάγουλα της κοπέλας,
που βρίσκεσαι ακόμα και στα πέλαγα
ή και στις κατοικίες των ξωμάχων.

Να σ’ αποφύγει εσένα δεν μπορεί
Ούτε θνητός ούτε αθάνατος
Κι αυτόν που τον κατέχεις τον τρελαίνεις.»                          Σοφοκλής, Αντιγόνη

«Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
είναι ο κόσμος πιο μικρός.”                                                   Νίκος Γκάτσος, Χάρτινο το φεγγαράκι

«Πριν απ’ τα μάτια μου ήσουν φως

Πριν απ’ τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.»                                                                                       Οδυσσέας Ελύτης, Δεύτερη φύση

«Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

στα περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.»                                      Μαρία Πολυδούρη, Μόνο γιατί μ’ αγάπησες

«Φοβάμαι μη χάσω το θαύμα

Των αγαλμάτινων ματιών σου και τη μελωδία

Που μου αποθέτει τη νύχτα στο μάγουλο

Το μοναχικό ρόδο της ανάσας σου.»                                          Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, Σονέτο του γλυκού παράπονου

Την Πέμπτη 19/3/26 μαθητές των τμημάτων θετικής κατεύθυνσης επισκέφτηκαν το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο στην Πολυτεχνειούπολη Ζωγράφου στο πλαίσιο της δράσης του Ιδρύματος  «Ανοιχτά Εργαστήρια 2026».

Τους μαθητές και τις συνοδούς  καθηγήτριες υποδέχτηκε  από την είσοδο του Ιδρύματος η κυρία Κατερίνα Λουπάκη εργαζόμενη στα βραβεία /υποτροφίες  του Τμήματος Φοιτητικής Μέριμνας του ΕΜΠ. Ακολούθησε η ξενάγηση βάσει του καθορισμένου προγράμματος. Πρώτα οδηγηθήκαμε στη Σχολή των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών όπου και είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε μία ενδιαφέρουσα παρουσίαση για το αντικείμενο της Σχολής από δύο μεταδιδακτορικές φοιτήτριες.

Μετά το πέρας της παρουσίασης επισκεφτήκαμε το κτήριο της Κεντρικής Διοίκησης. Μετά το κέρασμα και τα αναμνηστικά που μοιράστηκαν στους μαθητές, στο κεντρικό αμφιθέατρο παρακολουθήσαμε μία παρουσίαση και των εννέα Σχολών του Πολυτεχνείου, κατά την  οποία οι μαθητές ενημερώθηκαν για τα προγράμματα σπουδών κάθε Σχολής και τις επαγγελματικές προοπτικές της.

Στη συνέχεια μας περίμενε μία ευχάριστη έκπληξη. Ο πρύτανης του ΕΜΠ κύριος Ιωάννης Κ. Χατζηγεωργίου μας δέχτηκε στο γραφείο του. Μας μίλησε για την ιστορία του Μετσόβιου Πολυτεχνείου, τις σχολές, τις πρωτιές του Ιδρύματος και τη διεθνή κατάταξή του στη θέση 130. Ακολούθησε  μία ένθερμη συζήτηση με τους μαθητές μας οι οποίοι εξέθεσαν στον πρύτανη τις απορίες και τους προβληματισμούς τους για θέματα που αφορούσαν στις σπουδές και το Πολυτεχνείο.  Άκουσαν με ενδιαφέρον ο, τι τους είπε, τις απαντήσεις στις απορίες τους αλλά και τις συμβουλές για το μέλλον τους. Αποχαιρετήσαμε τον Πρύτανη  μαθητές και καθηγήτριες με τις καλύτερες εντυπώσεις!

Ακολούθησε μία περιήγηση με το τρενάκι στον ευρύτερο χώρο της Πολυτεχνειούπολης, η οποία και ενθουσίασε τα παιδιά παρά το τσουχτερό κρύο. Στην επιστροφή μας στο κτήριο της Διοίκησης οι μαθητές είχαν την ευκαιρία να δουν  ενδιαφέροντα  εκθέματα στα περίπτερα των Σχολών του Πολυτεχνείου και να συνομιλήσουν με τους φοιτητές που τα παρουσίαζαν.

Η επίσκεψή μας τελείωσε με την κα. Λουπάκη να μας συνοδεύει στο πούλμαν και να αποχαιρετάει τα παιδιά αφήνοντάς μας τις καλύτερες εντυπώσεις για τη οργανωτικότητα, τη φιλοξενία, το υψηλό επίπεδο κατάρτισης όλου του προσωπικού του Πολυτεχνείου. Ευχαριστούμε ιδιαίτερα την κυρία Λουπάκη που μας συνόδευε καθ΄ όλη τη διάρκεια της επίσκεψής μας και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την επόμενη σχολική χρονιά!

Οι καθηγήτριες που συνόδευσαν τους μαθητές

Η Διευθύντρια κα. Νίκη Μουτάφη  

και η φιλόλογος κα. Ελένη Τσαούση

1)   Τι σας παρακίνησε να αναλάβετε την ανάπτυξη ενός τέτοιου project;

«Μας παρακίνησε η μεγάλη ανάγκη των ανθρώπων αυτών που είχαν ζήσει τα γεγονότα να προβάλλουν το θέμα στην Ελληνική Κοινότητα που το αγνοεί. Με τους ανθρώπους αυτούς είχαμε μια συνεργασία ήδη εδώ και δύο χρόνια, ήταν ένα Εκπαιδευτικό πρόγραμμα της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών. Οι άνθρωποι αυτοί ήθελαν επιτέλους να ακουστεί η φωνή τους και να δημοσιοποιηθεί το θέμα. Ήταν  για ‘μας δηλαδή μια ηθική υποχρέωση για ένα θέμα υποτιμημένο και ξεχασμένο, ενώ είναι ιδιαίτερα σημαντικό.»

2)   Βρήκατε δυσκολίες κατά την αναζήτηση των πληροφοριών;

«Ήταν εύκολο, είχαμε και την καθοδήγηση των ανθρώπων της Οικουμενικής Ομοσπονδίας. Υπάρχει βιβλιογραφία, δικτυογραφία, φωτογραφικό υλικό και πολλά αφιερώματα εκπομπών και εντύπων.»

3)   Θεωρείτε ότι κατά την έρευνα μάθατε πολλά πράγματα που δεν γνωρίζατε;

«Μάθαμε λεπτομέρειες που δεν γνωρίζαμε για τις συνθήκες εκτέλεσης του πογκρόμ και κυρίως νιώσαμε τον πόνο αυτών των ανθρώπων και την αδικία. Συνειδητοποιήσαμε πόσο διαχρονικό είναι το θέμα των εθνοκαθάρσεων και πόσο εύκολα μπορεί να ανατραπεί η ζωή ενός απλού πολίτη.»

4)   Τι συναισθήματα σας γεννήθηκαν από την αφήγηση των γυναικών που βίωσαν τα μαρτυρικά γεγονότα; Έχετε κρατήσει κάτι;

«Μας κατέκλυσαν τα συναισθήματα από τις μαρτυρίες των ανθρώπων, νιώσαμε δέος, συμπόνια και οδύνη για το τραύμα τους, οργή για την αδικία που συντελέστηκε – και συντελείται – καθώς οι άνθρωποι αυτοί δεν αποκαταστάθηκαν ούτε υλικά, ούτε ηθικά. Ακόμη θυμό για τον τρόπο που τους αντιμετώπισε η ελληνική Πολιτεία, βαθύ σεβασμό αλλά και τιμή που μας εμπιστεύθηκαν την τραυματική τους εμπειρία. Έχω κρατήσει το λύγισμα της φωνής της κυρίας Βρεττού, την ερώτησή της «Πού ήταν ο πατέρας μου;», αλλά και την φράση του κυρίου Κατσαρού «Εγώ που δεν είχα χτυπήσει ούτε πουλί, ήμουν έτοιμος να σκοτώσω γιατί έπρεπε να αμυνθώ».

5)   Υπήρχε συνεργασία και ενδιαφέρον από τα παιδιά που συμμετείχαν;

«Ήταν πάρα πολύ μεγάλο το ενδιαφέρον από τα παιδιά, υπήρχε αγάπη γι’ αυτό που έκαναν, σεβασμός και ουσιαστική συνεργασία όλη τη χρονιά. Αφιέρωσαν πολύτιμο μέρος του ελεύθερου χρόνου τους, ακόμη και πριν από την έναρξη των σχολείων τον Σεπτέμβρη, κάνοντας καθημερινά πρόβες, χωρίς να περιμένουν κάποια εκδρομή, με βασικό κίνητρο την αγάπη τους για το θέμα και τον σεβασμό τους για το πρόσωπο των Κωνσταντινουπολιτών.»

6)   Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, είχατε άγχος για την παρουσίαση στο Πολιτιστικό Κέντρο;

«Το άγχος ήταν πάρα πολύ μεγάλο, ήταν μια τεράστια έκθεση, προσωπική και συλλογική. Είχαμε στα χέρια μας ένα πολύ ευαίσθητο θέμα και θέλαμε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των θυμάτων του πογκρόμ που μας εμπιστεύτηκαν το τραυματικό τους βίωμα.»

Συνέντευξη με την κ. Α. Κονίδη, φιλόλογο

1)   Τι σας παρακίνησε να αναλάβετε την ανάπτυξη ενός τέτοιου project;

«Όσον αφορά εμένα προσωπικά, τα πάντα ξεκινούν από την αγάπη μου για την ιστορία και ειδικότερα για γεγονότα που δεν είναι γνωστά, ενώ θα έπρεπε, και που καθόρισαν τη ζωή χιλιάδων ανθρώπων. Το δεύτερο ήταν η γνωριμία μας με τις κυρίες Μαζοκόπου και Καραπαύλου, φιλόλογοι και οι δύο, οι οποίες και μας παρουσίασαν τις πρώτες ουσιαστικές πληροφορίες για τη ζωή των Ρωμιών της Πόλης. Η επαφή μας με την Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών μετρούσε ήδη τρία χρόνια και η χρονική συγκυρία συνέπεσε το 2025 να είναι 70 χρόνια από τα Σεπτεμβριανά του 1955, οπότε όχι μόνο εγώ, αλλά και οι δύο συναδέλφισσες, η κυρία Αλεξοπούλου και η κυρία Παπαλιώση, κρίναμε ότι ήταν η κατάλληλη ευκαιρία να υποστηρίξουμε ένα τέτοιο project, αποδίδοντας και μια στοιχειωμένη δικαιοσύνη για όλους αυτούς τους ανθρώπους, οι οποίοι μέσω των ενώσεών τους προσπαθούν να αναδείξουν τον θέμα.»

2)   Βρήκατε δυσκολίες κατά την αναζήτηση των πληροφοριών;

«Υπήρχε διευκόλυνση από την πλευρά των δύο κυριών. Η δυσκολία υπήρχε στο ότι έπρεπε οπωσδήποτε να βρω χρόνο για να διαβάσω βιβλία σχετικά με τα Σεπτεμβριανά του ’55 και να κάνω έρευνα στο διαδίκτυο για τους πρωταγωνιστές, ανώνυμους – επώνυμους, που εμπλέκονται με τα γεγονότα ή και που υπέστησαν τις συνέπειές τους. Το πιο δύσκολο για ‘μένα ήταν η έρευνα και η διασταύρωση των πληροφοριών.»

3)   Θεωρείτε ότι κατά την έρευνα μάθατε πολλά πράγματα που δεν γνωρίζατε;

«Ναι, καθώς όσον αφορά τις προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που βίωσαν τα γεγονότα και την παρασκηνιακή διπλωματία που ανέπτυσσαν δυνάμεις της εποχής, όπως η Μεγάλη Βρετανία (κυρίως), η οποία ενέπλεξε και το Κυπριακό στις ελληνοτουρκικές σχέσεις εκείνη την εποχή.»

4)   Τι συναισθήματα σας γεννήθηκαν από την αφήγηση των γυναικών που βίωσαν τα μαρτυρικά γεγονότα; Έχετε κρατήσει κάτι;

«Το πρώτο συναίσθημα ήταν θυμός και οργή, γιατί ήταν άνθρωποι οι οποίοι δεν ευθύνονταν για κάτι και απλά πλήρωσαν τις αστοχίες κυρίως της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Οργή επίσης και για την αδιαφορία που επέδειξε και συνεχίζει να επιδεικνύει το ελληνικό κράτος, τουλάχιστον για την αποκατάσταση της ηθικής τάξης, όσον αφορά τους Ρωμιούς. Αυτό που με συγκλόνισε ήταν η κουβέντα της κυρίας Πρίντεζη, της οποίας η οικογένεια απελάθηκε το 1964. Εκείνη τη χρονιά, βλέποντας ότι δεν μπορούν πια να υπάρχουν στην Πόλη «Κάναμε τα σπίτια μας βαλίτσες και φύγαμε». Είναι κουβέντα η οποία ακόμα με στοιχειώνει και δεν νομίζω πως θα την ξεχάσω ποτέ.»

5)   Υπήρχε συνεργασία και ενδιαφέρον από τα παιδιά που συμμετείχαν;

«Ναι, ήταν συγκινητικό το πόσο ενδιαφέρον έδειξαν τα παιδιά για να συμμετέχουν στο συγκεκριμένο project, αλλά και για να εκτεθούν δημόσια παρουσιάζοντας αντικειμενικά και με σοβαρότητα ένα τόσο ευαίσθητο και τραγικό συνάμα γεγονός. Μάλιστα, στις τελευταίες δύο γενικές πρόβες προσάρμοσαν ολοκληρωτικά τις εξωσχολικές τους δραστηριότητες, για να αφιερωθούν ψυχή τε και σώματι στην παρουσίαση του προγράμματος. Μολονότι είχαν δυσκολίες στο να νιώσουν τη βαρύτητα του γεγονότος και τις προεκτάσεις του, με υπομονή και χωρίς να βαρυγκωμούν, άκουγαν τις συστάσεις μας και ήταν πάντοτε τυπικοί στο να εφαρμόζουν ό,τι τους λέγαμε. Στο τέλος είχαν μπει και τα ίδια μέσα στα γεγονότα.»

6)   Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, είχατε άγχος για την παρουσίαση στο Πολιτιστικό Κέντρο;

«Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, η ανταπόκριση ήταν θετικότατη, όχι μόνο από τους συναδέλφους του σχολείου μας, αλλά και από άλλους συναδέλφους από άλλα σχολεία της περιοχής, όπως και από τον απλό κόσμο που μας τίμησε με την παρουσία του στο Πολιτιστικό Κέντρο. Υπήρχε άγχος, γιατί νιώθαμε ότι η ευθύνη ήταν πολύ μεγάλη, γιατί εκπροσωπούσαμε, όχι τους εαυτούς μας, αλλά το σχολείο και έπρεπε να φανούμε άξιοι της εμπιστοσύνης που μας έδειξαν οι άνθρωποι της Οικουμενικής Ομοσπονδίας Κωνσταντινουπολιτών. Για ‘μένα προσωπικά, που υπηρετώ στο 2^ο ΓΕΛ Γέρακα από το 2006 – που ήταν προϊόν απόλυτης σύμπνοιας, τόσο με τις συναδέλφισσές μου, όσο και με τους μαθητές -  η εκδήλωση αυτή αποτελεί σημαντική προίκα για το σχολείο, το οποίο απέδειξε τον ρόλο που επιτελεί απέναντι στην κοινωνία.»

Συνέντευξη με την κ. Β. Παπαλιώση, φιλόλογο

1)   Τι σας παρακίνησε να αναλάβετε την ανάπτυξη ενός τέτοιου project;

«Είχε παρακολουθήσει η κα Αλεξοπούλου μία παρουσίαση με τον Σύλλογο Κωνσταντινουπολιτών για τη ζωή των Ρωμιών στην Πόλη. Και εντυπωσιάστηκε γιατί συνειδητοποίησε ότι το Ελληνικό στοιχείο ήταν το κυρίαρχο σε όλα τα επίπεδα (κοινωνικό – πολιτιστικό – οικονομικό – πνευματικό – επιστημονικό). Στη συνέχεια προβληματιστήκαμε όλοι μαζί, καθώς μας μετέφερε την πληροφορία για το τι πραγματικά έγινε και αποδυναμώθηκε το ελληνικό στοιχείο. Δημιουργήθηκε εκεί μια πρώτη σχέση με τις κυρίες που είχαν δημιουργήσει αυτό το πρόγραμμα. Η συζήτηση ήταν η εξής: ενώ όλοι ξέραμε για τη Μικρασιατική καταστροφή, δεν γνωρίζαμε για το γεγονός, καθώς δεν αναφέρεται πουθενά στα σχολικά βιβλία. Έτσι μπήκαμε σ’ αυτή τη διαδικασία με τους μαθητές, να ανακαλύψουμε τι συνέβη την 6^η Σεπτεμβρίου του ’55. Θέλαμε λοιπόν να το ερευνήσουμε και να το φέρουμε στο φως μαζί με τους μαθητές.»

2)   Βρήκατε δυσκολίες κατά την αναζήτηση των πληροφοριών;

«Η δυσκολία ήταν ότι έπρεπε να διαβάσουμε τα πάντα εμείς οι ίδιες, γιατί χρειαζόταν μια σοβαρή έρευνα, ώστε να το μεταδώσουμε και στα παιδιά. Οπότε ακολούθησε βαθιά μελέτη. Διαβάσαμε διαφορετικού είδους βιβλία, λογοτεχνικά και ιστορικά, είδαμε ταινίες και οδοιπορικά και έχοντας την καθοδήγηση των δύο κυριών συνειδητοποιήσαμε ότι έπρεπε να πάρουμε πληροφορίες και από τους τελευταίους μάρτυρες. Επίσης σκεφτήκαμε ότι δεν έπρεπε να μείνει στο στενό σχολικό πλαίσιο, αλλά να ανοιχτεί στην κοινωνία. Οπότε απευθυνθήκαμε στον Δήμαρχο και ζητήσαμε να παρουσιαστεί στο πλαίσιο των Παλλήνιων εκδηλώσεων, ο οποίος και δέχτηκε άμεσα, κάτι που ήταν σημαντικό για εμάς. Επίσης είχαμε την υποστήριξη των αντιδημάρχων πολιτισμού, της κυρίας Σιάρκου, της κυρίας Θεοδώρου και της κυρίας Μπαξεβάνη.»

3)   Θεωρείτε ότι κατά την έρευνα μάθατε πολλά πράγματα που δεν γνωρίζατε;

«Μάθαμε πάρα πολλά. Είχαμε μια πάρα πολύ επιδερμική εικόνα. Μπήκαμε στα βαθιά. Γίναμε και οι ίδιες ρεπόρτερ και δημοσιογράφοι. Το κυριότερο ήταν ότι μπήκαμε σε μία κοινότητα Ελλήνων της Πόλης που φυσικά εξέφρασε και  τεράστιο παράπονο ότι τους έχει παραμελήσει το κράτος, πως δέχτηκαν ρατσισμό, τους αποκαλούσαν «τουρκόσπορους», αν και προέρχονταν από όλων των ειδών τις οικογένειες.»

4)    Τι συναισθήματα σας γεννήθηκαν από την αφήγηση των γυναικών που βίωσαν τα μαρτυρικά γεγονότα; Έχετε κρατήσει κάτι;

«Τα συναισθήματα ήταν πάρα πολύ έντονα, καθώς ήρθαμε σε επαφή με αυτούς τους ανθρώπους που μας εμπιστεύτηκαν το βίωμά τους και τις τραυματικές εμπειρίες τους. Ήταν πάρα πολύ συγκινητικό. Ήταν πολύ τιμητικό για εμάς. Ήταν άνθρωποι που είχαν βιώσει μία τόσο τραυματική εμπειρία. Εκεί ήταν που συνειδητοποιήσαμε πως πρέπει να τους τιμήσουμε. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης παρατηρούσαμε ότι όλοι οι Κωνσταντινουπολίτες κρατούσαν ο ένας το χέρι του άλλου.»

5)   Υπήρχε συνεργασία και ενδιαφέρον από τα παιδιά που συμμετείχαν;

«Μαζί με εμάς παρακινήθηκαν και οι μαθητές – όπου κατά το σπάνιο και μοναδικό, δεν υπήρχε κανένα «καροτάκι» – που ερχόντουσαν κάθε Πέμπτη χωρίς να έχουν κάποιου άλλου είδους όφελος, εκτός από το  να μάθουν τι έγινε και να τιμήσουν αυτούς τους ανθρώπους.»

6)   Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, είχατε άγχος για την παρουσίαση στο Πολιτιστικό Κέντρο;

«Με όλα αυτά τα δεδομένα έχοντας κάνει τρομερή προετοιμασία, η κα Αλεξοπούλου έστησε τον σκελετό και τις πληροφορίες από την έρευνα σταδιακά. Οπότε για να ολοκληρωθεί χρονικά υπήρξε τρομερή προετοιμασία που έφτασε στο τέλος Αυγούστου – αρχές Σεπτέμβρη. Ενώ τα σχολεία ήταν κλειστά, οι μαθητές έρχονταν για πρόβες. Οπότε, ναι μεν είχαμε άγχος, αλλά όσο φτάναμε κοντά στη μέρα της εκδήλωσης, ήμασταν σίγουροι ότι θα φτάσει το μήνυμα στους δέκτες, ανεξάρτητα από το πόσο επιτυχημένα ήταν. Κι έτσι κι έγινε…»

Συνέντευξη με τον Ξεν. Παπαδόπουλο, μαθητή της Γ’ Λυκείου

1)   Τι σε παρακίνησε να συμμετάσχεις σε αυτό το project;

«Μας ανακοίνωσε ένας καθηγητής ότι σε συνεργασία με άλλους θα δημιουργήσει ένα project που θα σχετίζεται με τις μειονότητες που ήρθαν αντιμέτωπες με τους Ναζί, θέμα το οποίο μου τράβηξε πολύ το ενδιαφέρον, αλλά και τα γεγονότα των Σεπτεμβριανών. Τελικά όπως είδατε το ενδιαφέρον μας κινήθηκε προς τα Σεπτεμβριανά.»

2)   Με τι ασχολήθηκες;

«Ο κύριος ρόλος μου ήταν να διαβάσω μερικά από τα κομμάτια στα οποία είχαν δουλέψει οι καθηγήτριες, να χειρίζομαι τη ροή των διαφανειών σε συγκεκριμένα σημεία μαζί με τη ρύθμιση του ήχου.»

3)   Γνώριζες, πριν από την πρωτοβουλία των καθηγητριών σου, γι’ αυτό το γεγονός που στιγμάτισε έναν ολόκληρο λαό; Και αν ναι, τι; Θεωρείς ότι έμαθες αρκετά πράγματα που δεν γνώριζες;

«Δυστυχώς δεν είχα ιδέα για τα γεγονότα πριν από τη συμμετοχή μου. Παρ’όλα αυτά έμαθα πολλά που με ευαισθητοποίησαν και είμαι ευγνώμων που μου δόθηκε αυτή η ευκαιρία.»

4)   Το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό, είχες άγχος που εκτέθηκες μπροστά σε κόσμο;

«Γενικότερα δεν έχω θέμα να εκτίθεμαι μπροστά σε μεγάλο κοινό. Δικαίως όμως πιστεύω ότι στη συγκεκριμένη εκδήλωση ένιωθα ότι παίρνω μέρος σε κάτι πολύ σημαντικό και αυτό το βάρος μπορώ να πω πως με στρέσαρε ως έναν βαθμό.»

5)   Τι συναισθήματα σου προκάλεσαν όσα έμαθες από τις κυρίες που βίωσαν τα γεγονότα; Έχεις κρατήσει κάτι; Περίγραψέ μου.

«Δυστυχώς είχα μόνο την ευκαιρία να ακούσω την κυρία που ανέβηκε στη σκηνή ανάμεσα στις δικές μας ομιλίες, η οποία όμως με συγκίνησε πολύ. Το συνδύασα με αυτά που διάβασα και πήρα μια ελάχιστη ιδέα από τα συναισθήματα που βίωσαν οι διωγμένοι εκείνων των ημερών.»

6)   Θα συμμετείχες ξανά σε κάτι παρόμοιο, αν σου δινόταν η ευκαιρία;

«Αν και τελειώνω το Λύκειο, με ενδιαφέρουν πολύ τέτοιου είδους δράσεις και μου αρέσει να μαθαίνω για καινούρια πράγματα που δεν ήξερα. Οπότε, ναι, με χαρά θα συμμετείχα πάλι σε κάτι αντίστοιχο.»

Τα «Σεπτεμβριανά», είναι το οργανωμένο πογκρόμ της νύχτας της 6ης Σεπτεμβρίου 1955, εξ ου και η ονομασία, που συνέβη στη Κωνσταντινούπολη, όταν καθοδηγούμενος τουρκικός όχλος προκάλεσε βίαια επεισόδια κατά των περιουσιών των Ελλήνων (Ρωμιοί) και των Αρμενίων, πλην όμως Τούρκων υπηκόων, καθώς και άλλων μη μουσουλμανικών μειονοτήτων, λεηλατώντας και πυρπολώντας ελληνικά καταστήματα, σπίτια, σχολεία και βεβηλώνοντας εκκλησίες, ακόμα και νεκροταφεία, δημιουργώντας τρομοκρατία και ανασφάλεια για τις υφιστάμενες μειονότητες. Αφορμή έδωσε μια βομβιστική επίθεση στο πατρικό σπίτι του Κεμάλ Ατατούρκ στην Θεσσαλονίκη που, όπως αποδείχτηκε στην συνέχεια, ήταν σκηνοθετημένη προβοκάτσια από την ίδια την τουρκική κυβέρνηση. Σύμφωνα με δημοσίευμα της 12 Αυγούστου 2008 της εφημερίδας Ραντικάλ, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στις 6-7 Σεπτεμβρίου 1955 εναντίον των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης είχαν οργανωθεί από το Γραφείο Ειδικού Πολέμου (Özel Harp Dairesi), το οποίο αποτελούσε τον μηχανισμό, που είχε στηθεί από το ΝΑΤΟ για την αποτροπή του κομμουνιστικού κινδύνου.

ΕΝΟΤΗΤΑ 1^η – Σχετικά με τα γεγονότα

Για να κατανοήσει κανείς επί της ουσίας πώς και γιατί φτάσαμε στα γεγονότα του Σεπτέμβρη του 1955, θα πρέπει να ανατρέξει στις γενικότερες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς στην ευρύτερη περιοχή της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, στις ιδιαίτερες επιδιώξεις των αστικών τάξεων Τουρκίας και Ελλάδας (της πρώτης για κυριαρχία εντός ενός αστικού έθνους – κράτους επί των εδαφών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της δεύτερης για εδαφική επέκταση), στις ειδικότερες στρατηγικές της αστικής ηγεσίας της ελληνορθόδοξης μειονότητας της Κωνσταντινούπολης και στον τρόπο με τον οποίο διαπλέχθηκαν όλα τα παραπάνω κατά το πρώτο τέταρτο του 20ού αιώνα – ιδιαίτερα την περίοδο της πρώτης γενικευμένης πολεμικής σύγκρουσης για τη νομή του κόσμου (του Α” Παγκοσμίου Πολέμου).

Σύμφωνα με μαρτυρίες: «Οι επιθέσεις και καταστροφές στις κινητές και ακίνητες περιουσίες έγιναν με τόσο σχεδιασμένο τρόπο, που δίνουν την εντύπωση ότι τα καταστήματα είχαν οριστεί εκ των προτέρων [...]. Πραγματοποιήθηκαν επιθέσεις με τον ίδιο τρόπο στις εκκλησίες διαφόρων συνοικιών, σε ρωμαίικα νεκροταφεία, σχολεία, νοσοκομεία, προκλήθηκαν φωτιές και καταστροφές [...]. Κάποια άτομα [...] φώναζαν «αυτό το κατάστημα είναι ελληνικό, εκείνο είναι τουρκικό, μην κάνετε λάθος», δηλαδή έδειχναν τι πρέπει να καταστραφεί και τι όχι [...]. Αυτό είναι ένδειξη ότι κάποια άτομα είχαν συγκεκριμένα καθήκοντα καθοδήγησης του πλήθους [...].

Τα όργανα ασφαλείας, παρ’ό,τι έλαβαν εντολές να εμποδίσουν οποιοδήποτε επεισόδιο, αναφέρουν ότι δεν τους δόθηκε εντολή [...]. Ακόμη περισσότερο, ορισμένοι αστυνομικοί έπαιξαν ρόλο υποστηρικτή, υπαγορεύοντας στο πλήθος τι να κάνει και τι να μην κάνει. Σχεδόν βοηθούσαν το πλήθος [...].

Το 80% των καταστροφών αφορούσε εμπορικά καταστήματα, επιχειρήσεις, εργοστάσια κ.ο.κ., ενώ οι ζημιές δεν περιορίστηκαν μόνο σε στόχους ελληνικών συμφερόντων, αλλά και αρμενικών (σε ποσοστό περίπου 20%), καθώς επίσης εβραϊκών (12%).

Οι επιθέσεις της 6ης και της 7ης Σεπτέμβρη 1955 άφησαν πίσω τους δεκάδες θύματα (νεκρούς και τραυματίες), ενώ επιτάχυναν την αντίστροφη μέτρηση για την παρουσία των ελληνικών πληθυσμών στην Κωνσταντινούπολη.

Η αντίδραση της ελληνικής κυβέρνησης ήταν υποτονική, αφού δεν είχε σκοπό να διαταράξει τις σχέσεις με την Τουρκία και κατ” επέκταση τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ.

ΕΝΟΤΗΤΑ 2^η – Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών (ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ.)

Η Οικουμενική Ομοσπονδία Κωνσταντινουπολιτών, ιδρύθηκε το 2006 και αποτελεί μια παγκόσμια ένωση σωματείων των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης (Ρωμιοί), που κατά 98% έχουν εξαναγκαστεί να ζουν εκτός της Γενέτειρας τους ως συνέπεια των αντιμειονοτικών πολιτικών της Τουρκίας σε όλη την διάρκεια του 20ου αιώνα.  Έχει ως κύριο σκοπό την επιβίωση και διατήρηση του ελληνισμού της Πόλης και της πολιτιστικής κληρονομιάς, δραστηριοποιούμενη σε θέματα όπως η εκπαίδευση, η κοινωνική αλληλεγγύη και η διατήρηση της παράδοσης. Η ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ είναι μέλος: 1.του Οικονομικού και Κοινωνικού Συμβουλίου του ΟΗΕ (ΕCOSOC), 2.της Ομοσπονδιακής Ένωσης των Ευρωπαϊκών Εθνικοτήτων (FUEN) Συμμετέχει τακτικά στις συνεδριάσεις του OECD – ΟΑΣΕ -Οργανισμού για Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη (OSCE).

Η ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ αναγνώρισε εξ’ αρχής το ενδιαφέρον των καθηγητριών του σχολείου μας, δημιουργώντας μια συνεργασία 2 ετών, καθοδηγώντας τις εκπαιδευτικούς στην έρευνά τους, παρέχοντας πληροφορίες, μαρτυρίες και στήριξη.

Είναι αρκετά σημαντική λοιπόν η συμβολή της ένωσης προς την έρευνα, όπως φυσικά και η εμπιστοσύνη της στο σχολείο μας, που επέλεξε να φέρει τα γεγονότα στην επιφάνεια.

ΕΝΟΤΗΤΑ 3^η – Το ενδιαφέρον και το έργο του σχολείου μας

Όπως προανέφερα, με την πρωτοβουλία τριών φιλολόγων, το σχολείο μας επέλεξε να φέρει στην επιφάνεια τα μαρτυρικά γεγονότα των Σεπτεμβριανών, με μία εκδήλωση τον Σεπτέμβριο του 2025 (70 χρόνια μετά τα γεγονότα) στο Πολιτιστικό Κέντρο Γέρακα. Οι καθηγήτριές μας (κυρίες Μ. Αλεξοπούλου, Αθ. Κονίδη, Β. Παπαλιώση), μαζί με μια ομάδα μαθητριών και μαθητών, αφιέρωσαν αρκετό χρόνο μελέτης και συλλογής πληροφοριών από όλων των ειδών τις πηγές, με πρόβες ακόμα και εκτός της λειτουργίας του σχολείου, ώστε να μεταφέρουν τα γεγονότα στο κοινό της εκδήλωσης με τον πιο αποδοτικό τρόπο, όπως και έγινε.

Φυσικά, η εκδήλωση υπήρξε αρκετά σημαντική για όλους τους παρευρισκόμενους, συγκίνησε το κοινό, αλλά το σημαντικότερο, έδωσε μια πιο έντονη φωνή στους επιζήσαντες των γεγονότων, που την παρακολούθησαν και τίμησε τους νεκρούς του πογκρόμ. Ακόμη, ομόφωνα, οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές, μαζί με τους διωγμένους, τόνισαν την απουσία των Σεπτεμβριανών από τα ελληνικά σχολικά βιβλία και την γενικότερη αδιαφορία της κοινωνίας απέναντι στο τραύμα και τον πόνο αυτών των ψυχών. Η εκδήλωση αυτή αποτελεί από τις σημαντικότερες ενέργειες του σχολείου μας και δίνει μια ελπίδα στην κοινωνία της αδιαφορίας, του εγωισμού και της ουδετερότητας στην οποία ζούμε.

ΕΝΟΤΗΤΑ 4^η – ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙΕΣ

Θα ήθελα εκ μέρους του σχολείου μου να ευχαριστήσω τους ανθρώπους της ΟΙ.ΟΜ.ΚΩ που αγκάλιασαν το ενδιαφέρον των καθηγητριών μου, τους εμπιστεύτηκαν τα τραύματά τους και τις στήριξαν ως το τέλος. Από πλευράς μου, θα ήθελα να ευχαριστήσω τις κυρίες Μ. Αλεξοπούλου, Α. Κονίδη και Β. Παπαλιώση, καθώς και τον συμμαθητή μου Ξ. Παπαδόπουλο που δέχτηκαν αμέσως να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου, μεταφέροντας μου τα βιώματα και τις σκέψεις τους καθ’ όλη τη διάρκεια του project (οι συνεντεύξεις βρίσκονται στο 2^ο μέρος του άρθρου) και τις κυρίες Ρ. Δημητροπούλου και Ε.Τσαούση, υπεύθυνες του Περιοδικού και του Ομίλου Φιλαναγνωσίας του σχολείου μας, που μου έδωσαν τη δυνατότητα να επεκταθώ στο θέμα και να ενημερώσω για τα γεγονότα και τη συμβολή του σχολείου μας στη διάδοσή τους.

ΠΗΓΕΣ ΤΩΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΩΝ ΤΗΣ 1^ης, 2^ης, και 3^ης ΕΝΟΤΗΤΑΣ

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B2%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%AC

https://www.rizospastis.gr/story.do?id=13011553

http://www.conpolis.eu/Skopoi/Skopoi.aspx

Ο Όμιλος φιλαναγνωσίας του σχολείου μας συνεχίζοντας τις δράσεις του για 3^η χρονιά,  φέτος θα μεταφερθεί με τη φαντασία του στη Ζάκυνθο του 19^ου αι μέσα από ένα θεατρικό  έργο:  Το Μυστικό της Κοντέσσας Βαλέραινας του Γρηγορίου Ξενόπουλου. Ένα έργο για το οποίο  ο ίδιος ο συγγραφέας δηλώνει «… εγώ δε θα μπορούσα παρά ν’ αγαπώ αυτό μου το έργο περισσότερο από κάθε άλλο. Το συνέλαβα νέος, το έγραψα άνδρας, το ξανάγραψα μεσόκοπος, το τελείωσα σχεδόν γέρος. Είναι το έργο όλης μου της ζωής!»

Κεντρικός άξονας του έργου οι έννοιες της τιμής και της αξιοπρέπειας που συγκρούονται με την ανάγκη και το χρήμα. Η διαχρονικότητα των ιδεών είναι εμφανής: Σε μια εποχή που μόνο τα υλικά αγαθά έχουν αξία, έρχεται η ηρωίδα η κοντέσα Βαλέραινα  με τον τρόπο της, να μας υπενθυμίσει κάτι που οι περισσότεροι έχουμε ξεχάσει :  υπάρχουν αξίες που δεν εξαγοράζονται.

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στη Ζάκυνθο. Στην άλλοτε αρχοντική οικογένεια των Βαλέρηδων, μόνο η γριά Βαλέραινα γνωρίζει τη συνταγή που γιατρεύει μια αρρώστια των ματιών. Έχει ορκιστεί ότι θα την κρατήσει μυστική και θα παρέχει το φάρμακο αφιλοκερδώς σε όποιον το έχει ανάγκη. Μόνο από Βαλέραινα σε Βαλέραινα μπορεί να κληρονομηθεί το γιατρικό, η παράδοση του οποίου κρατάει πάνω από διακόσια πενήντα χρόνια και για να τεθεί σε ισχύ θα πρέπει να δοθεί πριν πεθάνει η Βαλέραινα. Η φτώχεια όμως έρχεται να κλονίσει την οικογένεια και η Βαλέραινα δέχεται σωρεία προτάσεων για την πώληση του μυστικού.

Οι υπεύθυνες καθηγήτριες του Ομίλου

Ρία Δημητροπούλου και Ελένη Τσαούση

Ο Βλάχικος Γάμος αποτελεί ένα παραδοσιακό και σατιρικό δρώμενο, που τελείται την περίοδο των αποκριών κυρίως στη Θήβα, αλλά και σε άλλες περιοχές της υπαίθρου. Αρχικά, το συγκεκριμένο δρώμενο βασίζεται στα έθιμα των Βλάχων κτηνοτρόφων και περιλαμβάνει παραδοσιακούς χορούς, τραγούδια και αυτοσχέδιους διαλόγους.

Επίσης, οι συμμετέχοντες φορούν παραδοσιακές φορεσιές, ενώ η τελετή έχει έντονα στοιχεία του λαϊκού θεάτρου, καθώς τη νύφη υποδύεται ένας άνδρας και τον γαμπρό υποδύεται μία γυναίκα. Ο γαμπρός, η νύφη, οι κουμπάροι και όλοι οι συγγενείς παρελαύνουν μέσα στην πόλη με τη συνοδεία μουσικής, μέχρι να φτάσουν στη σκηνή όπου τους περιμένει ένας άνδρας μεταμφιεσμένος σε παπάς.

Τέλος, το γλέντι κορυφώνεται με φαγοπότι και σατιρικά δρώμενα. Έτσι, αναδεικνύεται η κοινωνική και πολιτιστική ταυτότητα της περιοχής.

Μια ομάδα μαθητών του σχολείου μας την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 2025, επέλεξε να τιμήσει με μια μικρή μουσική εκδήλωση τις ψυχές των θυμάτων του δυστυχήματος στα Τέμπη και τους συγγενείς τους. Ακολούθησε μια ομιλία από τον πρόεδρο του 15μελους του σχολείου πάνω στο θέμα.

Τα παιδιά ερμήνευσαν Παύλο Σιδηρόπουλο, Σωκράτη Μάλαμα, Θανάση Παπακωνσταντίνου και Φοίβο Δεληβοριά. Ιδιαίτερα σημαντικός ήταν ο στίχος από το τραγούδι του Σιδηρόπουλου σε στίχους/μουσική του Γ. Θεοδωράκη και Λ. Παπαδόπουλου: «Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί υπάρχει ελπίδα»…

Ως μέλος της μουσική ομάδας, θεωρώ πως τέτοιες εκδηλώσεις  είναι ιδιαίτερα σημαντικές για το σχολείο και τη μαθητική κοινότητα. Δίνεται η ευκαιρία στους θεατές να ενημερωθούν και να προβληματιστούν πάνω σε ένα σοβαρό θέμα που απασχολεί την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον υπόλοιπο κόσμο τα τελευταία 2 χρόνια με πολλά αναπάντητα ερωτήματα.

Μαριλίνα Μίχα, Β’3.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε έστω ένα αγαπημένο χρώμα. Ή ένα χρώμα που προτιμάμε στα ρούχα και στα αντικείμενά μας. Έχετε όμως σκεφτεί ποτέ τί μπορεί να υποδηλώνει το κάθε χρώμα; Στο παρακάτω άρθρο θα ανακαλύψουμε την σημασία του κάθε χρώματος ( ή τουλάχιστον των πιο βασικών χρωμάτων).

ΜΑΡΙΛΙΝΑ ΜΙΧΑ Β’3

Αναφορές στα χρώματα γίνονται σε σχεδόν κάθε μορφή τέχνης. Στην λογοτεχνία και την ποίηση, οι συγγραφείς/ποιητές πολλές φορές τονίζουν το χρώμα στα συγγράμματά τους. Όπως και στην ζωγραφική, οι τέμπερες του ζωγράφου δεν είναι τυχαίες. Φυσικά το χρώμα δεν λείπει από τον χορό και το θέατρο, όπου οι ενδυμασίες ή τα σκηνικά, φέρουν συγκεκριμένα χρώματα ανάλογα με την κατάσταση ή τις εκφράσεις και τα γεγονότα.

Γιατί όμως;

Πάμε λοιπόν να δούμε τί συμβολίζει το κάθε χρώμα:

1)Κόκκινο:

Το κόκκινο είναι το χρώμα της φωτιάς και του αίματος. Συμβολίζει λοιπόν την ενέργεια, τον πόλεμο, την δύναμη, το πάθος, τον έρωτα και την επανάσταση. Το κόκκινο είναι ένα πολύ συναισθηματικά έντονο χρώμα. Βέβαια, είναι και το χρώμα που ελκύει την προσοχή του ματιού, γι’ αυτό είναι κόκκινες οι πινακίδες, τα φανάρια, τα πυροσβεστικά σώματα κ.α.

2)Μπλε:

Το μπλε είναι το χρώμα του ουρανού και της θάλασσας. Δηλώνει την σταθερότητα, την ηρεμία και την σοβαρότητα. Ειδικά το σκούρο μπλε, συμβολίζει την αυτοπεποίθηση και το ήθος, με ήπια, γαλήνια συναισθήματα.

3)Πράσινο:

Το πράσινο, όπως είναι λογικό, είναι άμεσα συνδεδεμένο με το φυσικό στοιχείο. Συμβολίζει την ανάπτυξη, την γονιμότητα και την φρεσκάδα. Το πράσινο, είναι ένα πολύ βοηθητικό χρώμα για την ψυχική υγεία του ανθρώπου και το γεμίζει χαρούμενα συναισθήματα αποβάλλοντας το στρες.

4)Μωβ:

Το μωβ δημιουργείται από το μπλέ και το κόκκινο, άρα περιέχει ταυτόχρονα την σταθερότητα και το πάθος. Είναι το προσωπικά αγαπημένο μου χρώμα και θεωρώ πως εκφράζει την μαγεία και το μυστήριο. Όμως, δεν παύει να προκαλεί και πιο θλιβερά συναισθήματα όπως η νοσταλγία για το ανοιχτό μωβ (λιλά) και η σύγχυση για το σκούρο μωβ.

5)Κίτρινο:

Το κίτρινο είναι το χρώμα της λιακάδας, του ήλιου και των αστεριών. Συνδέεται με τη χαρά, την ευχαρίστηση την ενέργεια και την εξυπνάδα. Παράγει ένα ζεστό αποτέλεσμα και προκαλεί ευχαρίστηση.

6)Πορτοκαλί:

Το πορτοκαλί συνδυάζει την ενέργεια του κόκκινου και τη χαρά του κίτρινου. Είναι συνδεδεμένο με τη χαρά και αναπαριστά την δημιουργικότητα. Για το ανθρώπινο μάτι το πορτοκαλί είναι ένα πολύ ζεστό χρώμα και δίνει την αίσθηση της θερμότητας αλλά δεν είναι όσο επιθετικό όσο το κόκκινο, αντίθετα, ιδιαίτερα αγαπητό από τα παιδιά.

7)Άσπρο:

Το άσπρο συνδέεται άμεσα με την αθωότητα και την αγνότητα. Θεωρείται το χρώμα της τελειότητας, υποδηλώνει την ασφάλεια, την καθαρότητα και συνήθως έχει μια θετική αύρα.

8)Μαύρο:

To μαύρο συνδέεται με την εξουσία, την κομψότητα, το θάνατο, το κακό και το μυστήριο. Είναι ένα μυστηριώδες χρώμα που συνδέεται επίσης με το φόβο και το άγνωστο. Υποδηλώνει δύναμη και εξουσία.

Τελικά, τώρα που ανακαλύψαμε την σημασία του κάθε χρώματος και τί συμβολίζει, ίσως είναι πιο ξεκάθαρος ο λόγος που η κάθε τέχνη χρησιμοποιεί τα χρώματα.

Πηγές: https://www.ladylike.gr/life/ti-symvolizoyn-ta-xrwmata/

https://www.google.com/aclk?sa=l&ai=DChcSEwiW3cKwsbeLAxVmkIMHHcpWMVoYABAAGgJlZg&ae=2&aspm=1&co=1

«Θα ήθελα να κοιμηθώ μια μέρα και να ξυπνήσω σ’έναν αιώνα όπου και τα πουλιά ακόμη να κελαηδούν ελληνικά» ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Σήμερα, 9 Φεβρουαρίου, ημέρα μνήμης του εθνικού ποιητή Διονύσιου Σολωμού, έχει επίσης καθιερωθεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας. Σήμερα τιμάμε την γλώσσα μας που έχει καταφέρει τόσα πολλά μέσα στους αιώνες και έχει δημιουργήσει άλλα τόσα, που μας δείχνει πόσο ισχυρή μπορεί να είναι μια γλώσσα και πόσα μπορεί να καταφέρει. Για τον δυτικό κόσμο ξεκινάει με τα Ομηρικά έπη, που είναι το καμάρι και η τιμή της Ευρωπαϊκής λογοτεχνίας.

«Σχεδόν φοβάμαι να αγγίξω την Οδύσσεια, τόσο καταπιεστικά αφόρητη είναι η ομορφιά.» ΤΖΕΙΜΣ ΤΖΟΥΣ

Επίσης η ελληνική γλώσσα παρουσιάζεται σε πολλά επιστημονικά και φιλοσοφικά κείμενα. Η Καινή Διαθήκη, το ιερό βιβλίο της πιο διαδεδομένης θρησκείας, γράφτηκε στα ελληνικά και έπειτα μεταφράστηκε σε άλλες γλώσσες. Τέλος η ελληνική έχει επηρεάσει και άλλους τομείς, όπως την πολιτική, τις τέχνες, τη φιλοσοφία, το θέατρο κλπ  σε παγκόσμιο επίπεδο.

Ίσως μια μικρή και σύντομη ιστορική αναδρομή να βοηθήσει στην κατανόηση του μεγαλείου που κουβαλάει η ελληνική γλώσσα. Έχει την μακροβιότερη καταγεγραμμένη ιστορία με τουλάχιστον 3.400 χρόνια γραπτής ιστορίας και χρησιμοποιείται αδιάλειπτα εδώ και 2.600 χρόνια. Το ελληνικό αλφάβητο προέρχεται από το φοινικικό, αφού δέχθηκε πρώτα κάποιες αλλαγές, καθώς το φοινικικό περιείχε μόνο σύμφωνα. Από αυτό το αλφάβητο επηρεάστηκαν και άλλα όπως το λατινικό, το κυριλλικό και το γοτθικό.

  «Οι Έλληνες της Αθήνας του 5ου και του 4ου αιώνος είχαν φθάσει την γλώσσα σε τέτοιο σημείο, ώστε με αυτήν να εξερευνούν  ιδέες όπως η δημοκρατία και οι απαρχές του σύμπαντος, έννοιες όπως το θείο και το δίκαιο. Είναι μια θαυμάσια και εξαιρετική γλώσσα.» PETER JONES

Η εξέλιξή της χωρίζεται συμβατικά από τους επιστήμονες σε 6 περιόδους: την Πρωτοελληνική Γλώσσα, τα Μυκηναϊκά Ελληνικά (η γλώσσα του μυκηναϊκού πολιτισμού, η οποία καταγράφεται σε πίνακες γραμμένους σε γραμμική Β από τον 15ο αιώνα π.Χ. και έπειτα), την Αρχαία Ελληνική (είναι η γλώσσα της αρχαϊκής και της κλασικής εποχής και η γλώσσα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού), την Ελληνιστική Κοινή (δημιουργία από την συγχώνευση της ιωνικού διαλέκτου με την αττική διάλεκτο), τη Μεσαιωνική Ελληνική (γνωστή και ως βυζαντινή Ελληνική) και την σημερινή μας εκδοχή, τη Νεοελληνική Γλώσσα.

  «Η Ελληνική γλώσσα είναι η καλύτερη κληρονομιά που έχει στη διάθεσή του ο άνθρωπος για την ανέλιξη του εγκεφάλου του. Απέναντι στην Ελληνική όλες, και επιμένω όλες οι γλώσσες είναι ανεπαρκείς.» ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΣΑΓΚΡΕΡΟ

Όμως η σπουδαιότητά της γίνεται πιο αντιληπτή άμα δούμε πόσο αγαπημένη και ζηλευτή γίνεται από τους άλλους λαούς. Εκατομμύρια άτομα γνωρίζουν ελληνικά, είτε την αρχαία ελληνική, είτε τα νέα ελληνικά. Ο συνολικός αριθμός ομιλίας της ως ξένη γλώσσα κυμαίνεται στα 3 με 5 εκατομμύρια ατόμων σε όλο τον κόσμο. Μάλιστα υπάρχει και μια μικρή χώρα στη Λατινική Αμερική όπου πάνω από 6.000 κάτοικοι μιλούν ελληνικά, τιμούν και γιορτάζουν τις σημαντικές μας επετείους (25^η Μαρτίου και 28^η Οκτωβρίου) και έχουν πάνω από 23 δρόμους και πλατείες με ελληνικά ονόματα και αγάλματα αρχαίων φιλοσόφων. Τέλος συγκίνηση και περηφάνεια φέρνει στον λαό μας ένα βίντεο που δημιουργήθηκε το 2021 με αφορμή την ημέρα αυτή, στο οποίο 536 μαθητές και σπουδαστές από 54 χώρες εξηγούν γιατί επιλέγουν να μάθουν ελληνικά.

Why we learn greek

«Έλληνες να είστε περήφανοι που μιλάτε την Ελληνική γλώσσα, ζωντανή και μητέρα όλων των άλλων γλωσσών.»   ΦΡΑΝΓΚΙΣΚΟΣ ΛΙΓΚΟΡΑ

Θα έπρεπε να είμαστε περήφανοι για τη χώρα μας και την γλώσσα που την αντιπροσωπεύει και να την κάνουμε περήφανη κάθε μέρα που ζούμε, γιατί είναι μια γλώσσα με ιστορία και  με την χρήση της θα πρέπει να δημιουργήσουμε περισσότερη ιστορία.

Πηγες:

https://el.m.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%B3%CE%BB%CF%8E%CF%83%CF%83%CE%B1#%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CE%B9

Μια ξεχωριστή εμπειρία είχαν οι μαθητές και μαθήτριες των Ομίλων Φιλαναγνωσίας και Περιοδικού καθώς και οι καθηγήτριές τους  κατά τη διάρκεια της επίσκεψής τους στις 29 Ιανουαρίου 2025 στη  δημοτική βιβλιοθήκη της Αγίας Παρασκευής. Είχαν την ευκαιρία να ξεναγηθούν στο Μουσείο του ζωγράφου Αλέκου Κοντόπουλου και να γνωρίσουν τους κυριότερους σταθμούς της ζωής και της τέχνης του από τον υπεύθυνο του Μουσείου.

Το Μουσείο Αλέκου Κοντόπουλου στεγάζεται στην οικία – εργαστήριο όπου έζησε από το 1964 έως το 1975, εμπνεύστηκε και ζωγράφισε ο επιφανής ζωγράφος και διανοητής Αλέκος Κοντόπουλος. Η ίδρυση του Μουσείου έγινε μετά από δωρεά και κοινή επιθυμία του καλλιτέχνη και της συζύγου του Μαρσέλ Κοντοπούλου. Το μικρό αυτό Μουσείο, ξεπερνώντας τη φιλοσοφία του συνηθισμένου μουσείου τέχνης με την απλή παράθεση πινάκων, περιλαμβάνει τμήμα του σπιτιού και σχεδόν ανέπαφο το εργαστήριο του ζωγράφου.

Στους χώρους του  είχαμε την ευκαιρία  να δούμε  αρκετούς πίνακες, χαρακτηριστικούς της εξελικτικής πορείας του καλλιτέχνη, όπως τους είχε αναρτήσει ο ίδιος στον προσωπικό του χώρο, σχέδια, προσωπικά αντικείμενα και σπάνιες αρχειακές φωτογραφίες,  την πλούσια βιβλιοθήκη του και να μάθουμε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για τη ζωή του καλλιτέχνη αλλά και για τα ρεύματα και τις τεχνοτροπίες της Ζωγραφικής τέχνης.
Ανεβαίνοντας στο εργαστήριό του συναντήσαμε ανέπαφα τα σύνεργα της ζωγραφικής του, τη γυάλινη παλέτα, το καβαλέτο, τα πινέλα, τα σωληνάρια, τη λευκή ποδιά εργασίας και έτσι φανταστήκαμε τον καλλιτέχνη στην ώρα της δημιουργίας του.

Ευχαριστούμε τον υπεύθυνο του Μουσείου για την εξαιρετική ξενάγηση στη ζωή και στην καλλιτεχνική δημιουργία του Α. Κοντόπουλου.

Την επίσκεψη οργάνωσαν οι υπεύθυνες των Ομίλων Φιλαναγνωσίας και Περιοδικού : Ρία Δημητροπούλου και Ελένη Τσαούση.