Η παράσταση ο Άσχημος ήταν μια ιδιαίτερη παράσταση με έναν πολύ έντονο χαρακτήρα που σου κρατάει το ενδιαφέρον κατά όλη την διάρκεια του έργου. Ο αργός ρυθμός στην αρχή που εξελίσσεται σε ένα ανακατεμένο χάος είναι πολύ διασκεδαστικό και ταυτόχρονα, υποσυνείδητα, μας ωθεί να ερμηνεύσουμε τι συμβαίνει στην σκήνη. Το χιούμορ για εμένα προέρχεται κυρίως από το γεγονός ότι πολλές σκηνές έχουν έναν χαρακτήρα κινουμένου σχεδίου, με υπερβολικές κινήσεις, φωτισμό, μπλέξιμο των ρόλων και φορτισμένη υποκριτική. Οι ηθοποιοί, παρόλο που ήταν μόνο τέσσερεις, γέμιζαν την σκηνή. Το έργο αυτό είχε πολλά να πει, για την σημερινή εποχή της εξωτερικής εμφάνισης, του αψεγάδιαστου ‘εγώ’ , του ναρκισσισμού – πού μπορεί να μην είναι πάντα προφανής εξ αρχής – και τέλος της επιρροής των άλλων στις πράξεις μας. Προσωπικά, η ταχύτητα που απέκτησε το έργο προς το τέλος με κράτησε σχεδόν όρθια στο κάθισμα μου. Ένα αρκετά διαχρονικό και εναλλακτικό έργο που σε κρατάει σε επιφυλακή και τελικά σε εκπλήσσει με το ξαφνικό του τέλος. Γενικά μια θετική εμπειρία, η υπόθεση δεν με ξετρέλανε και τόσο, μα η εκτέλεση είναι αυτό που μένει στο τέλος.
