Έχοντας δει ήδη άλλες δύο παραστάσεις του σκηνοθέτη κ. Κουτλή περίμενα με ανυπομονησία μια δυναμική αρχή, σκηνές σατιρικές, έντονα χρώματα, χορό και μουσική και φυσικά ένα προσεγμένα επιλεγμένο θεατρικό έργο.
Αρκετές από τις προσδοκίες μου επιβεβαιώθηκαν. Αυτό που μου έκανε εντύπωση όμως ήταν ότι στην αρχή του θεατρικού οι χαρακτήρες ήταν πιο “υποτονικοί” καθιστώντας δύσκολο ακόμα και να τους ακούσω. Ευτυχώς αυτό δεν διήρκησε πολύ -μετά την παράσταση στη συζήτηση μας με τον σκηνοθέτη μάθαμε ότι έγινε σκόπιμα- αφού είχαμε μπει στο κυρίως θέμα της παράστασης.
Προσωπικά βρήκα το θέμα πολύ ενδιαφέρον και επίκαιρο. Παρουσίαζε πόσο καθοριστική είναι η άποψη των γύρω μας για τις δικές μας επιλογές και πως τελικά, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο σκηνοθέτης, έχουμε φτάσει να ετεροπτοσδιοριζόμαστε, δηλαδή να κοιτάμε τον εαυτό μας μόνο μέσα από τον αντικατοπτρισμό του από τους άλλους. Σε αυτό παίζει βασικό ρόλο και η εποχή των μίντια όπου η προβολή και η έκθεση μας στα πρότυπα ομορφιάς είναι καθημερινή. Επιπλέον ασχολήθηκε και με θέματα όπως ο ναρκισσισμός που χαρακτηρίζει την κοινωνία μας.
Η υποκριτική των ηθοποιών ήταν εξαιρετική. Με έκαναν να πιστέψω σε αυτόν τον ετεροπροσδιορισμό του πρωταγωνιστή και όταν τον χαρακτήριζαν ως άσχημο (ποιον… τον Ορφέα Αυγουστίδη) μπορούσα να συμφωνήσω μαζί τους και να τονίσω να “άσχημα” χαρακτηριστικά του.
Η σκηνογραφία για άλλη μια φορά ήταν ενδιαφέρουσα έχοντας μια σκηνή χωρισμένη σε δύο κύρια σκηνικά που όμως πολύ γρήγορα γίνονταν πολλά διαφορετικά, χωρίς αυτό να δημιουργεί σύγχυση στον θεατή αφού η διαφοροποίηση ήταν ξεκάθαρη. Παρόμοια ο κάθε χαρακτήρας είχε ένα χαρακτηριστικό στοιχείο στην ενδυμασία του που βοηθούσε στην γρήγορη αναγνώριση του. Αποτέλεσμα αυτών ήταν η εναλλαγή των χώρων και των ρόλων να έχει ροή καθόλη την διάρκεια.
Οι σκηνές που μου έκαναν την περισσότερη εντύπωση είναι δύο, αυτή του χειρουργείου και αυτή στο ασανσέρ. Θεώρησα την πρώτη ιδιαίτερα έντονη. Σε αυτό φυσικά συνέβαλαν η μουσικη και ο χορός, αλλά και το θέμα. Όταν παρουσιάζεις στο κοινό κάτι τόσο απεχθές όσο ένα χειρουργείο γεμάτο αίματα, όσο μη ρεαλιστικό και αν το παρουσιάσεις δεν παύει να δημιουργεί άσχημα συναισθήματα. Σε αντίθεση με τους περισσότερους, αντί να αποστρέφω το βλέμμα μου δεν μπορούσα να κρατηθώ και σχεδόν γέλαγα γιατί αυτή η σκηνή ήταν μια ψυχική κάθαρση για εμένα. Έτσι μπαίνοντας στο κυρίως μέρος του έργο, εκτονωμένη από όλη την ένταση και πλέον με όλη μου την προσοχή στραμμένη στο θεατρικό θεωρώ ότι αυτή η σκηνή λειτούργησε πάρα πολύ.
Η δεύτερη σκηνή που θα σχολιάσω είναι, όπως ανέφερα παραπάνω, αυτή του ασανσέρ. Σε αυτήν ο πρωταγωνιστής μας μπαίνει σε ένα ασανσέρ στην αρχή ήρεμος, στημένος με καλά ρούχα κοιτάζοντας το κοινό. Εγώ θα τον παρομοίαζα με μια κούκλα “Κεν” που ναι μεν είναι το απόλυτο πρότυπο ομορφιάς χωρίς κανένα ψεγάδι, αλλά αυτό σταματά να είναι τόσο σπουδαίο από τη στιγμή που υπάρχουν χιλιάδες παρόμοιοι. Αυτή τη ηρεμία διαδέχεται ένα ξέσπασμα ανάμεσα στον Λέτε και τα πολλά “αντίγραφα” του που του λένε εντός άλλων ότι είναι όμορφος όπως όλοι αυτοί και ότι στην ουσία όλοι είναι ο Λέτε -δηλαδή το αποκορύφωμα του ναρκισσισμού. Αυτή η σκηνή η αλήθεια είναι ότι με μπέρδεψε, διότι πάνω που είχα ηρεμήσει και περιμένα ένα μάλλον ήπιο κλείσιμο, τελικά κατέληξα να προσπαθώ να συγκεντρωθώ στα λόγια “των Λέτε” και στο παραλήρημα τους. Παρόλα’ αυτά πρέπει να παραδεχτώ ότι η υποκριτική ικανότητα του Ορφέα Αυγουστίδη ξεχώριζε με αυτές τις καταπληκτικές εναλλαγές φωνών και την ένταση που πέρασε στους θεατές.
Συνολικά θα πρότεινα ανεπιφύλακτα την παρακολούθηση αυτού του έργου -το κάνω ήδη- τόσο για την απόδοση της επί σκηνής όσο και για το ίδιο το θέμα της που αποτελεί τροφή για σκέψη.
Δ-Κ.Ε
