Ο Άσχημος
«Ο Άσχημος» του Marius Von Mayenburg σε σκηνοθεσία του Γιώργου Κουτλή είναι μία δυναμική παράσταση που παρά το γεγονός ότι είναι γεμάτη χιούμορ, είναι εξίσου αρκετά σκοτεινή. Είναι μία παράσταση που θίγει επίκαιρα θέματα και βάζει με αυτόν τον τρόπο τους θεατές της σε προβληματισμό. Πιο συγκεκριμένα, έχει ως κεντρικό θεμα την αποθέωση της τελειότητας και τον ναρκισσισμό.
Ο κεντρικός ήρωας , ο Λέττε είναι άσχημος. Είναι αποκρουστικός όπως αναφέρει και ο περίγυρός του. Εκείνος όμως δεν το ξέρει. Όταν έρχεται όμως η στιγμή που λόγω κάποιων προβλημάτων στην δουλειά του, του εξομολογούνται αυτή τη πικρή αλήθεια, το πόσο άσχημος είναι δηλαδή, ο Λέττε αποφασίζει να πάρει αμέσως δραστικά μέτρα. Αποφασίζει να αλλάξει πρόσωπο. Απευθύνεται σε έναν χειρουργό, ο οποίος με μια πλαστική επέμβαση αλλοιώνει το πρόσωπο του. Η αλλαγή αυτή είναι τόσο ριζική που ο Λέττε είναι πια αγνώριστος. Η ανείπωτη και υπερφυσική ομορφιά του τον οδηγούν σε έναν απολύτως διαφορετικό κόσμο. Έναν κόσμο γεμάτο φήμη, λεφτά, συνεντεύξεις και γυναίκες. Η ζωή του έχει αλλάξει για πάντα. Απολαμβάνει την ζωή αυτή μέχρι που ο χειρουργός του αποφασίζει να κάνει και άλλες πλαστικές σε ανθρώπους. Ο Λέττε έχει κλωνοποιηθεί. Η περιβόητη πια ομορφιά του δεν είναι και τόσο σπάνια καθώς συναντάται στα πρόσωπα πολλών ακόμα ανθρώπων. Δεν τον ξεχωρίζει κανείς, χάνει την φήμη του. Η ζωή του καταρρέει. Ποιο είναι άραγε το νόημα να ζει πια; Θέλει πίσω το πρόσωπό του. Το δικό του πρόσωπο, αυτό που ανήκε μόνο σε εκείνον. Θέλει πίσω την μοναδικότητα του. Αυτή όμως έχει χαθεί για πάντα…
Κατά την γνώμη μου ήταν μια απίθανη παράσταση και μια αξέχαστη εμπειρία. Μια παράσταση που κέρδισε με κάθε τρόπο την προσοχή, την συγκέντρωση και το ενδιαφέρον μου. Ιδιαίτερα, μου άρεσε το σκηνικό, τα φώτα και η έντονη μουσική σε συγκεκριμένες σκηνές. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συνεχής εναλλαγή σκηνών και χαρακτήρων χωρίς να υπάρχει περιθώριο για τους θεατές να στρέψουν την προσοχή τους κάπου αλλού, φοβούμενοι μήπως χάσουν κάποιο σημαντικό σημείο από την υπόθεση. Τέλος, η δουλειά των ηθοποιών είναι εξίσου αξιοθαύμαστη καθώς παρά το γεγονός ότι ήταν μόνο τέσσερις σε αριθμό, κάλυπταν κάλλιστα οχτώ ρόλους.
Πιστεύω πως αρκετοί ταυτίστηκαν με αυτήν την παράσταση (εγώ τουλάχιστον ταυτίστηκα σε πολλά σημεία). Μπορώ να πω χωρίς αμφιβολία πως ήταν μια από τις πιο εντυπωσιακές παραστάσεις που έχω δει και πώς την συνιστώ ανεπιφύλακτα. Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω μια συγκεκριμένη φράση που ειπώθηκε από τον κεντρικό ήρωα, τον Λέττε και διατυπώθηκε έντονα στην μνήμη μου: «Μοιάζω με κάποιον που πάντα θα τον ζηλεύω, μόνο που δεν ξέρω, αν αυτός είμαι εγώ.»
Π.Β
