Η παράσταση «Ο Άσχημος», σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή πιστεύω ότι πετυχαίνει με έναν κωμικό τρόπο να παρουσιάσει την τραγικότητα της σύγχρονης αντίληψης του ωραίου και της μανίας για τελειότητα.
Η κριτική του έργου σε σκηνοθεσία Δ. Λάλου από το 2019, έχει κάποια στοιχεία που ταιριάζουν και στην παράσταση που είδαμε. Το έργο του Κουτλή έχει μια παρόμοια ένταση που κρατάει τον θεατή σε εγρήγορση. Οι ηθοποιοί πετυχαίνουν να δείξουν την «τρέλα» και την υπερβολή της κατάστασης, χωρίς όμως να γελοιοποιούν και να υποβιβάζουν το έργο. Ίσα ίσα αυτή η ένταση περνάει μέσα από τους ίδιους στον κάθε θεατή και προκαλεί έντονο προβληματισμό.
«Μόνο που το κυνήγι του ωραίου και η λογική της πασαρέλας έχουν υψηλότατο τίμημα, την προσωπική μας ζωή», σχολιάζει η Μαρία Κρύου που έγραψε την κριτική. Πράγματι, στον βωμό της επιφανειακής τελειότητας, θυσιάζουμε την διαφορετικότητά μας και ουσιαστικά χάνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Όπως ο Λέτε είναι δέσμιος των στερεοτύπων της εποχής του και προκειμένου να γίνει κοινωνικά αποδεκτός φοράει μια μάσκα και χάνει τον εαυτό εαυτό του πίσω από αυτή, έτσι και ο σύγχρονος άνθρωπος έρχεται καθημερινά αντιμέτωπος με το όνειρο της τελειότητας. Το ζήτημα είναι εάν θα υποκύψει και θα δημιουργήσει μια εικόνα και μια περσόνα που θα ικανοποιεί όλους γύρω του ή εάν θα αρκεστεί στο να αποδεχτεί τον εαυτό του για αυτό που είναι.
«Θέλω πίσω το πρόσωπό μου», αυτή είναι η φράση που με πόνεσε περισσότερο σε όλο το έργο. Μπορώ να ταυτιστώ σε αρκετά πράγματα με τον πρωταγωνιστή, και όπως πολλοί άλλοι έχω βρεθεί κι εγώ σε θέση να θέλω να αλλάξω τον εαυτό μου για να ικανοποιήσω τους γύρω μου. Όμως με γεμίζει τρόμο η σκέψη πως μπορεί μια μέρα να ξυπνήσω και να μετανιώσω για ότι έκανα στην ζωή μου για την ευχαρίστηση των άλλων. Στην ζωή μας οφείλουμε εμείς να έχουμε τον έλεγχο. Αν τον χάσουμε μια στιγμή, θα είναι αργά να γυρίσουμε πίσω και να δούμε πως ήμασταν απλά ηθοποιοί του εαυτό μας.
Θα συμφωνήσω με τον Χρήστο Τζίβα που στην κριτική του χαρακτηρίζει τον Γ. Κουτλή θαρραλέο. Καταφέρνει να φτάσει κάθε σκηνή στα άκρα χωρίς να γίνεται κουραστικός ή αναμενόμενος. Προσωπικά θαυμάζω τον τρόπο που μπορεί να προκαλέσει γέλιο αλλά ταυτόχρονα βαθύ προβληματισμό για ένα σύγχρονο τραγικό φαινόμενο.
Β.Μ
