ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
«Ο ΑΣΧΗΜΟΣ»
Σε αυτή την ακραία δραματουργική και συγχρόνως διαχρονική κωμωδία θίγεται το θέμα της τελειότητας, ένααπολυτά επικαιρικόζήτημα της εποχής μας που καθορίζει την υπόσταση και ύπαρξη ενός ατόμου. Βέβαια όλο αυτό έχει ένα τίμημα, το οποίο πληρώνεται ακριβά και πολλέςφορές αλλοιώνει το χαρακτήρα του ανθρώπου. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να αποτυπώσει ο σκηνοθέτης ξεδιπλώνοντας μία ιστορία γεμάτη σάτιρα και ειρωνεία. Η έξυπνη επιλογή των τεσσάρων ηθοποιών σε οχτώ ρόλους εναλλάσσονταςσκηνές και χαρακτήρεςεντάσσει εντελώς καινούρια θεατρικά στοιχεία στη σκηνή,χωρίς συμβάσεις και προκαταλήψεις. Μάλιστα, η προσέγγιση των ρόλων από τους ηθοποιούς έγινε με πολύ στενευμένοτρόποπάρα την παρατεταμένη δυσκολία, ακόμη και κάποια λάθη της στιγμήςήτανάνευσημασίας, καθώς η ερμηνεία τους ήταν τεράστια. Σε πολλέςσκηνές ο σκηνοθέτης έδινε χρόνο στον θεατή να συνειδητοποιήσει και να λάβει το μήνυμα κάνοντας παύσεις, ώστε ο καθένας να το εκλάβει με το δικό του τρόπο, χωρίς να το εξηγεί περεταίρω, δίνοντας με σύγχρονη νότα στο έργο. Φυσικά, αξιοσημείωτα είναι τα σκηνικά, τα οποία προσαρμόζονταν κάθε φοράεπιτυχώς σε διαφορετικέςσκηνέςχωρίς πολλές μετακινήσεις που αυτό θα μπορούσε να προκαλέσει απόσπαση προσοχής στον θεατή και να χάσει το ροή του έργου. Επιπλέον, η μουσική και τα φώτα προσέδιδαν μία εξαιρετικήπινελιά καθώς έκαναν το έργο πιο παραστατικό και ζωντανό, αφού σου έδινε την αίσθηση πως συμμετέχειςκαι ζεις όλη τη δράση μέσα από τα ματιά του πρωταγωνιστή. Μία παράσταση του σήμερα με απίστευτη καυστική σάτιρα για τη βιαιότητα της σύγχρονης ναρκισσιστικής κοινωνίας, όπου η εικόνα και το κοινωνικό στάτους καθορίζει πλέον, περισσότερο από ποτέ, τον πυρήνα της ύπαρξής μας.
Λ.Λ
