Η παράσταση ο Άσχημος είναι η αγαπημένη μου παράσταση που έχουμε παρακολουθήσει μέχρι τώρα. Οι ερμηνείες των ηθοποιών ήταν καταπληκτικες και η πλοκή της ιστορίας ήταν καθηλωτικη για τους θεατές που είχαν τα βλέμματα τους καρφωμένα στην σκηνή αφού έστω και ένα λεπτό να κοιτούσαν άλλου θα χάνονταν και δεν θα καταλάβαιναν την συνέχεια της ιστορίας . Αυτό συμβαίνει λόγω των εναλλαγών ρόλου μεταξύ των ηθοποιών που αν κάποιος δεν έδινε την πλήρη προσοχή του χωρίς περισπασμούς θα μπερδεύονταν. Στην συνέχεια, όσον αφορά την ιστορία, ο Πρωταγωνιστής, ο Λέτε , ξαφνικά μαθαίνει πως ήταν άσχημος σε όλη του την ζωή , τόσο άσχημος που η γυναίκα του δεν μπορεί καν να τον κοιτάξει. Έτσι, κάνει πλαστικές επεμβάσεις και αλλάζει το πρόσωπο του και ξαφνικά από Άσχημος έχει το πιο πολύζητητο πρόσωπο. Όμως μετά όλοι αρχίζουν να κάνουν επεμβάσεις για να του μοιάζουν και στο τέλος χάνει τον εαυτό του , έχοντας πάρει τα μυαλά του αέρα και αλλάζει την συμπεριφορά του και γίνεται πιο αλαζόνας , αλλά και την ταυτότητα του καθώς πλέον δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του, κυριολεκτικά και το πρόσωπο του είναι το ίδιο με όλα τα άλλα. Συνεπώς η ιστορία πραγματεύεται την σύγχρονη πραγματικότητα και τα κοινωνικά της προβλήματα , πως κάποιος κρίνεται για την εμφάνιση του και όχι για τα επιτεύγματα του και αξιολογείται με κριτήριο την ομορφιά του και όχι τις δυνατότητες του. Έπειτα , φαίνεται πως κάποιος επηρεάζεται από την γνώμη του περίγυρου και προσπαθεί να αλλάξει την εαυτό του μην κρατώντας την αυθεντικότητα του . Επιπρόσθετα, όταν έχει αλλάξει τον εαυτό του και έχει υποκύψει στα στερεότυπα των άλλων χάνει την ταυτότητα του και δεν αναγνωρίζει ποιον βλέπει στον καθρέφτη. Τέλος, όταν ανεβαίνει ο πρωταγωνιστής στο ασανσέρ για να αυτοκτονήσει παρουσιάζεται η εσωτερική του πάλη, ο παλιός μετομ καινούργιο εαυτό και φαίνεται να έχει κρίση ταυτότητας .
Προσωπικά λατρεύω τις παραστάσεις και το στυλ του σκηνοθέτη, καθώς έχουμε παρακολουθήσει και άλλα του έργα. Στα έργα του , παρουσιάζει καταστάσεις που θίγουν κοινωνικά προβλήματα και προβάλλονται με τέτοιο τρόπο ώστε να βάλουν τον θεατή σε σκέψεις και να καταλάβει τα κρυφά νοήματα .
Κ.Σ
