Τα κατασκευασμένα συμφέροντα, Χαθίντο Μπεναβέντε
Σε αντίθεση με τα περισσότερα θεατρικά έργα που έχω δει “Τα κατασκευασμένα συμφέροντα” διαδραματίζονταν σε μια παλαιότερη εποχή έχοντας κλασικούς χαρακτήρες και όχι τόσο ρεαλιστική υποκριτική. Τέτοιου είδους παραστάσεις μου δημιουργούν πάντα ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μία είμαι περίεργη να δω πως και αν το έχει προσαρμόσει ο/η σκηνοθέτης στη σύγχρονη εποχή κρατώντας μόνο τη πλοκή του έργου ή αν επιλέγει να το παρουσιάσει απαράλλαχτο στο κοινό. Από την άλλη οι πλοκές τέτοιων έργων με κουράζουν αρκετά και είναι λίγο δύσκολο να διατηρήσω το ενδιαφέρον μου στη πλοκή με αυτούς τους “κλισέ” χαρακτήρες.
Η συγκεκριμένη παράσταση δεν άλλαξε την γνώμη μου για το είδος. Έπιασα τον εαυτό μου να αποσπάται κατά τη διάρκεια αλλά θαύμασα την εναλλαγή ρόλων και κυρίως μου άρεσε πολύ η επιλογή του σκηνοθέτη να μην υπάρχουν παρασκήνια και όλες οι ηθοποιοί να βρίσκονται μονίμως στη σκηνή και να αλλάζουν εκεί. Μια πολύ απαιτητική επιλογή από μέρους του.
Στην συζήτηση με τον σκηνοθέτη στη συνέχεια διαφωτίστηκαν κάποια σημεία του έργου και κάποιες από τις επιλογές του όπως το γιατί όλες οι ηθοποιοί ήταν γυναίκες -ένας από τους λόγους που επέλεξα την παράσταση αφού έχω βαρεθεί να βλέπω συνέχεια άντρες σε οποιαδήποτε σκηνή- καθώς επίσης θεώρησα σημαντικές τις πληροφορίες που μας έδωσε για το έργο και την εποχή που γράφτηκε.
Συνολικά κέρδισα από αυτήν την παράσταση χωρίς να με ενθουσίασε στο σύνολο της. Άλλωστε ακόμα και αν δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους παραστάσεις κάτι μαθαίνω βλέποντάς τες.
Δ-Κ.Ε
